Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2014

κεφάλαιο 79-σου γράφω ένα γράμμα...όχι πως θέλω να στο δώσω...



Αναγνώρισε το φάκελο με το που τον είδε πάνω στο γραφείο της. Είχε πάει λίγο πιο αργά στη δουλειά γιατί έπρεπε να περάσει από το λογιστή της και να αφήσει κάτι έγγραφα. Ο ταχυδρόμος είχε περάσει και είχε αφήσει ένα σωρό φάκελους πάνω στο γραφείο της, αλλά εκείνος ο συγκεκριμένος έκανε την καρδιά της να αναπηδήσει.

Λίγο πριν φύγει από το ράντσο είχε επιμείνει να φτιάξει ο Τρόι ένα ωραίο λογότυπο για τις επιχειρήσεις του και εκείνος είχε δεχτεί, αν και με δυσκολία. Στην αρχή της είχε πει ότι ένα ράντσο δεν είχε ανάγκη από λογότυπο και άλλα τέτοια, αλλά όταν η Σάρλοτ τού είπε ότι οι επιχειρήσεις του δεν είναι μόνο το ράντσο και ότι πρέπει όχι μόνο να είναι αλλά και να φαίνεται επαγγελματίας, τελικά συναίνεσε και πήγαν μαζί σε έναν γραφίστα. Μια συστάδα από δέντρα και το όνομα Ουενς γραμμένο καλλιγραφικά ήταν το σχέδιο στο οποίο είχαν καταλήξει. Απλό, όμορφο και συμβολικό. Και τώρα το έβλεπε μπροστά της. Στην πάνω δεξιά γωνία ενός λευκού φάκελου Α5. Χαμογέλασε και χάιδεψε το χαρτί απαλά. Μάλλον είχε φτιάξει φακέλους και επιστολόγραφα με το λογότυπό του. Και το αποτέλεσμα ήταν άψογο. Το χαρτί του φακέλου ήταν στιλπνό. Είχε καλό γούστο ο Τρόι. Ήταν λίγο δυσκίνητος, αλλά είχε καλό γούστο.

Άνοιξε το φάκελο αργά, προσπαθώντας να μην τον σκίσει καθόλου. Αναρωτιόταν τι θα έβρισκε μέσα. Ίσως της είχε γράψει κάτι. Ίσως της έλεγε να γυρίσει κοντά του. Αλλά πάλι…δεν της φαινόταν πολύ πιθανό. Ο Τρόι δεν ήταν έτσι. Δεν υπήρχε περίπτωση να την παρακαλούσε. Όχι ότι το ήθελε κιόλας. Το αντίθετο. Το μόνο που ήθελε ήταν να τον ξεχάσει. Μια ήρεμη σχέση με έναν απλό άνθρωπο. Αυτό χρειαζόταν. Όχι συναισθηματικό τρενάκι του τρόμου.

Μέσα στον φάκελο βρήκε μικρότερους φακέλους, Άνοιξε τον πρώτο ανυπόμονα και άρχισε να διαβάζει.

Αγαπητό μου παιδί,

Ελπίζω να είσαι καλά. Εμείς εδώ έχουμε μπλέξει, γιατί αγοράσαμε μια παρτίδα βοοειδή και δεν μπορούν με τίποτα να συνηθίσουν στο ράντσο. Και οι αγελάδες (θυμάσαι την μαύρη που δεν καθόταν ποτέ να την αρμέξεις και εσύ ερχόσουν σε μένα γεμάτη παράπονο;) δε λένε να συνηθίσουν την καινούργια τροφή τους. Ο κτηνίατρος λέει να αλλάξουμε πάλι αλλά ο Τρόι έχει αγοράσει έναν τόνο και λέει ότι αν προτιμάει να φάει εκείνος έναν τόνο ζωοτροφή παρά να αλλάξει πάλι.
Ο γιος μας είναι στο ράντσο αυτή τη βδομάδα. Πήγε πολύ καλά στις εξετάσεις του. Στενοχωρήθηκε που δε σε βρήκε εδώ. Του έδωσα το τηλέφωνό σου. Ελπίζω να μην σε πειράζει! Θέλει, λέει, να τα πείτε για τα μαθήματα του επόμενου εξαμήνου! Να του πεις να διαβάζει και να μην ξενυχτάει!

Σε χαιρετώ αλλά δε σε αποχαιρετώ.
Σε αγαπάμε πολύ,
Τζόναθαν




Σκούπισε τα δάκρυά της και συνέχισε στο επόμενο γράμμα. Ποιος το είχε σκεφτεί όλο αυτό; Ήταν τόσο επίπονο…

Αγαπητή Σάρλοτ,

Τι κάνεις; Πώς περνάς; Εμείς εδώ έχουμε πολύ ωραίο καιρό, αλλά δυστυχώς έχουμε πολλή δουλειά και δεν τον απολαμβάνουμε.
Η Λουίζα με έχει τρελάνει. Είπαμε να παντρευτούμε τον Ιανουάριο και εκεί που είχαμε διαλέξει εκκλησία και χώρο για τη δεξίωση, της κόλλησε στο μυαλό να παντρευτούμε του Αγίου Βαλεντίνου. Μου είπε ότι της είχες πει εσύ κάποτε ότι θα σου άρεσε κι εσένα ένας γάμος εκείνη τη μέρα. Θα σε σκοτώσω όταν σε δω! Ελπίζω να σε δω, δηλαδή. Αλλά μετά θα σε σκοτώσω!

Να περνάς καλά,
Μπομπ


Το επόμενο γράμμα ήταν γραμμένο με τόσο πυκνά γράμματα που δυσκολεύτηκε να το διαβάσει. Αλλά δε μετάνιωσε που προσπάθησε,

Αγαπητή μου Σάρλοτ,

Ελπίζω να περνάς καλά και να μη στενοχωριέσαι. Ο Τρόι μάς εξήγησε λίγα πράγματα για το τι συνέβη. Φυσικά, μη φανταστείς ότι το έκανε με ευκολία. Τον αναγκάσαμε. Του είπαμε ότι θα σε πάρουμε τηλέφωνο και επειδή μάλλον φοβήθηκε ότι θα σε αναστατώσουμε, μας είπε για τις δυσκολίες που περνάς. Όλοι εδώ προσευχόμαστε να είσαι καλά και δυνατή για να μπορέσεις να βοηθήσεις τον πατέρα σου. Αν χρειαστείς κάτι, τώρα ή στο μέλλον, και μιλώ εξ ονόματος όλων, θα χαρούμε πολύ να σε βοηθήσουμε.

Με πολλή αγάπη,
Καρίμ


Το προτελευταίο γράμμα. Η Σάρλοτ έσκισε το μικρό φάκελο. Ήταν από την Ιλέιν.

Κορίτσι μου,

Πώς περνάς; Έχει ζέστη εκεί πέρα; Είδα στο ίντερνετ ότι έχετε καύσωνα. Να φοράς αντηλιακό. Θυμάσαι πώς κοκκινίζεις! Θα γεμίσεις φακίδες!
Εμείς εδώ είμαστε καλά. Έχουμε και τον Μάικ εδώ. Σου τα είπε ο Τζόναθαν; Η Μαρίσια και η Ελοϊσια γέννησαν και έτσι τώρα έχουμε δύο μωρά μοσχαράκια και τα ταΐζουμε με μπιμπερό. Χάνεις!
Δεν ξέρω τι έχει συμβεί με σένα και με τον Τρόι. Από τη συμπεριφορά του κρίνω ότι δεν είστε μαζί. Αλλά αν κάποτε θέλεις να γυρίσεις στα μέρη μας, έστω για επίσκεψη, το σπίτι μου είναι ανοιχτό για σένα.

Σε αγαπώ πολύ και μου λείπεις,
Ιλέιν

Ο τελευταίος φάκελος ήταν ίδιος με τους άλλους. Η Σάρλοτ ένιωσε την καρδιά της να βροντοχτυπά. Δεν μπορεί. Αυτός πρέπει να ήταν του Τρόι. Αλλά δεν ήξερε αν ήθελε να διαβάσει το γράμμα. Τελικά έσκισε το φάκελο. Και χαμογέλασε.

Αγαπητή Σάρλοτ,

Με έχεις αφήσει εδώ μόνο μου και είμαι πολύ λυπημένος. Δεν είναι ότι είμαι μόνος. Έχω παρέα. Απλώς…να…πώς να σου το πω; Εγώ εσένα θέλω. Να πάμε μια βόλτα στην εξοχή και να σταματήσουμε στη λίμνη που σου αρέσει τόσο πολύ.
Αν θες, μπορώ να έρθω κι εγώ εκεί. Δεν ξέρω αν θα μου αρέσει αμέσως, αλλά μου φτάνει να είμαι κοντά σου.  Αν θες να ξέρεις, δεν είναι σωστό να κάνεις κάποιον να σε αγαπήσει και μετά να φεύγεις. Σε συγχωρώ όμως. Αρκεί να γυρίσεις σύντομα.

Μου λείπεις,
Νοέλ.


2 σχόλια: