Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

κεφάλαιο 2-πακετάρισμα

Η Μάντι κρατούσε στα χέρια της το πολυπόθητο συμβόλαιο. Ήταν ένα συμβόλαιο πολύ πλουσιοπάροχο και παρόλο που είχε τρομάξει λιγάκι σχετικά με το τι την περίμενε, ήταν πολύ αισιόδοξη ότι ίσως αυτή ήταν η ευκαιρία που χρειαζόταν για να μαζέψει χρήματα και μάλιστα σύντομα. Ευτυχώς ο κύριος Χάντερ είχε συμπεριλάβει τον όρο της στο συμβόλαιο, αναφέροντας ρητά ότι δε θα κινδύνευε η σωματική της ακεραιότητα από τον βίο του, αν και μετέφερε στη βοηθό του και η βοηθός του στη Μάντι, ότι του φάνηκε ιδιαίτερα αστεία η απαίτηση.

Ήταν καλό που ήταν δικηγόρος. Η βοηθός του της είχε ξεκαθαρίσει ότι σπάνια θα τον έβλεπε να τριγυρνάει σπίτι, μιας και έλειπε πολλές ώρες και όταν γυρνούσε διάβαζε, αλλά ωστόσο αν κατάφερναν να γνωριστούν ίσως του αποσπούσε μερικές νομικές συμβουλές για το πρόβλημά της. Όχι βέβαια ότι θα του ανοιγόταν αμέσως. Δεν είχε μιλήσει σε κανέναν, αλλά απλώς θα τον ψάρευε λιγάκι, σχετικά με παρόμοιες περιπτώσεις.

Ξεκινούσε δουλειά τη Δευτέρα το πρωί και σήμερα ήταν Σάββατο. Είχε δύο μέρες να μαζέψει τα ελάχιστα υπάρχοντά της και να μεταφερθεί στο σπίτι του κυρίου Χάντερ, το οποίο βρισκόταν σε μια όμορφη γειτονιά στο Τσέλσι. Προς το παρόν έμενε σε ένα πανδοχείο λίγο πιο έξω από το Λονδίνο. Νοίκιαζε ένα μονόκλινο δωμάτιο και ήλπιζε να βρει κάποια δουλειά σύντομα για να φύγει από εκεί μέσα. Η φασαρία και οι καβγάδες ήταν καθημερινό φαινόμενο έξω από το παράθυρό της και ένας Θεός ήξερε μόνο πόσο μισούσε τις φωνές και τη βία. Είχε προπληρώσει τη διαμονή της ως το τέλος της βδομάδας και το μόνο που της έμενε ήταν να βάλει τα πράγματά της σε μια φθαρμένη βαλίτσα που είχε. Όλα κι όλα είχε μαζί της μερικά μακό μπλουζάκια, δύο τρία τζιν, ένα παλιό λάπτοπ, μερικά βιβλία και ένα άλμπουμ με φωτογραφίες των γονιών της από ένα ταξίδι που είχαν πάει και οι τρεις όταν ήταν μικρή.

Η κυρία Πίτερσον την είχε ενημερώσει ότι ο κύριος Χάντερ ήταν διατιθέμενος να της νοικιάσει αυτοκίνητο για τις μετακινήσεις της και η Μάντι το είχε εκτιμήσει. Της φαινόταν βουνό να πηγαίνει για ψώνια και να κάνει εξωτερικές δουλειές μόνο με τα λεωφορεία και τα πόδια. Γενικά ήταν πολύ ευχαριστημένη με τους όρους της δουλειά της. Το μόνο που την ενδιέφερε ήταν να δουλεύει πολύ για να μη σκέφτεται και να μαζέψει γρήγορα λεφτά. Τώρα, αν το αφεντικό της ήταν ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, εκείνης δεν της έπεφτε λόγος. Αν ήθελε να φέρνει κάθε βράδυ άλλη γυναίκα, δεν την ένοιαζε. Άλλωστε εργένης είναι ο άνθρωπος, σκέφτηκε. Δεν είναι παντρεμένος. Δεν έχει υποσχεθεί σε καμία πίστη και αφοσίωση. Και το σπίτι σίγουρα θα είναι μεγάλο. Η κυρία Πίτερσον έκανε λόγο για μια μικρή έπαυλη όπου το δωμάτιο υπηρεσίας είναι σχεδόν αυτόνομο. Αυτό είναι καλό. Σωστά; Δε θα βλέπω τίποτα και δε θα με ενοχλεί κανείς. Άλλωστε δεν είναι δουλειά μου να τον συμπαθήσω ή να με συμπαθήσει. Σκοπός μου είναι να βγάλω όσο πιο γρήγορα μπορώ 50.000 λίρες και να ησυχάσω από το γουρούνι.

Και μόλις τελειώσουν όλα, θα γυρίσω πίσω στο Μάντσεστερ και θα συνεχίσω τη ζωή μου από εκεί που την άφησα. Θα πιάσω μια δουλειά ως διακοσμήτρια και θα φτιάξω το σπίτι μου, θα φτιάξω τη ζωή μου και θα αρχίσω κι εγω να ζω όπως κάθε φυσιολογικό κορίτσι 24 ετών. Που δεν έχει ρημάξει η ζωή του. Που δεν νιώθει αυτό το τεράστιο βάρος στις πλάτες του. Που μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια και κάνει όνειρα για μια ευτυχισμένη ζωή με έναν σύντροφο που να την αγαπάει και να την σέβεται.


Αλλά πριν γίνουν όλα αυτά, πρέπει να περάσει τουλάχιστον ένας χρόνος δίπλα στο κύριο Κρίστοφερ Χάντερ. Και αν οι φωτογραφίες που είδα στο ίντερνετ είναι έστω και 50% αντιπροσωπευτικές της πραγματικότητας, η δουλειά μου δίπλα του, θα είναι, ας το πούμε…άσκηση αυτοσυγκράτησης. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου