Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 6 Μαρτίου 2014

άντρες...πεταμένα λεφτά!

Καλά να πάθω. Όχι, καλά να πάθω. Δεν προκαλείς μια γυναίκα με την οποία έχεις εμπλουτίσει το Κάμα Σούτρα με τουλάχιστον τρεις καινούργιες στάσεις λέγοντάς της ότι δεν τη βλέπεις ερωτικά. Όχι ότι τη δικαιολογώ για τον τρόπο που διάλεξε να μου αποδείξει ότι είμαι γελοίος βέβαια. Αυτή η τάση της να ξεβρακώνεται μπροστά μου ίσως πρέπει να ελεγχθεί ψυχιατρικά. Αλλά δεν έφταιγε. Πρέπει να είμαι ειλικρινής. Την προκάλεσα. Την ακύρωσα. Την ώρα όμως που έβγαλε τα ρούχα της και έμεινε με τα εσώρουχα, λύγισα για λίγο. Έχουμε δύο βδομάδες, ίσως και παραπάνω να…
Και μου λείπει. Το σώμα μου, που είναι πιο εκδηλωτικό από το μυαλό μου, δείχνει τα σημάδια της στέρησης. Αλλά δεν μπορώ να κάνω κάτι γι’ αυτό. Δεν της αξίζει να τη χρησιμοποιώ μόνο για να καλύψω τη σεξουαλική μου πείνα.

Γύρισε από το Μπέρλινγκτον μετά από εννιά μέρες και αντί να κάτσει να μου μιλήσει λιγάκι, να μου πει τι έγινε εκεί, ξάπλωσε μπροστά μου προκλητικά, αδιαφορώντας για το αν ήμουν εκεί. Φταίω τώρα εγώ αν μπουκάρω ξανά στο δωμάτιο, την ξυπνήσω και απαιτήσω να μου μιλήσει; Μάλλον ναι. Είμαι τρελός Εγώ δεν το διάλεξα αυτό που έγινε; Εκείνη δεν ήθελε. Τώρα ίσως συμφωνεί ότι ό,τι έγινε έγινε για καλό. Αλλά όταν της «σέρβιρα» την έτοιμη απόφαση να χωρίσουμε, έχασε τη γη κάτω από τα πόδια της.

Και τώρα που γύρισε τι κάνουμε; Πώς θα ζούμε στο ίδιο σπίτι και θα δουλεύουμε μαζί ενώ είναι εμφανές ότι μεταξύ μας υπάρχει αρκετός ηλεκτρισμός για να φωτίσει το Λας Βέγκας; Εγώ φταίω. Εγώ φταίω. Κατηγορώ τον εαυτό μου για αυτό που έγινε. Και που τα «φτιάξαμε» και που χωρίσαμε. Δεν έπρεπε να κάνω τίποτα. Θα μπορούσα να κάνω υπομονή, να έρθει η μέρα να φύγει και να την ξεχάσω.

Βλακείες λέω. Δεν μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο. Αυτή η γυναίκα έχει μπει στο πετσί μου. Τη σκέφτομαι συνεχώς. Τη θέλω σαν κολασμένος. Μου αρέσει ο τρόπος που μιλάει, που μου αντιμιλάει. Ο τρόπος που σηκώνει τη μύτη της όταν αψηφά ό,τι της λέω και κάνει το δικό της. Ο τρόπος που πεταρίζει τις βλεφαρίδες, ο τρόπος που νευρικά σουφρώνει τη μύτη της όταν δυσκολεύεται με κάτι. Και η ομορφιά της…Θεέ μου, αυτή είναι που μου κόβει την ανάσα. Θα έπρεπε να έχει ξεφουσκώσει μετά από τέσσερις μήνες ο αντίκτυπος που έχει πάνω μου, αλλά κάθε μέρα μου φαίνεται και πιο όμορφη! Πώς είναι δυνατόν; Είναι δυνατόν όταν μιλάμε για την πιο όμορφη γυναίκα στον κόσμο. Τέλεια από κάθε άποψη.

Μακάρι να μην ήμουν αυτός που είμαι. Να ήμουν λιγότερο εγωιστής και περισσότερο ανεκτικός. Να μπορούσαμε να ζήσουμε μαζί ευτυχισμένοι. Αλλά δεν γίνεται. Γιατί καταρχήν εγώ δεν μπορώ να αλλάξω αλλά ούτε κι εκείνη.  Ούτε εγώ μπορώ να μάθω να ανέχομαι περισσότερο, ούτε κι εκείνη μπορεί να γίνει η γυναίκα εκείνη που χρειάζομαι δίπλα μου. Γι’ αυτό το καλύτερο που έχω να κάνω είναι να την ξεχάσω.

Και ένα κρύο ντους φυσικά. 

2 σχόλια:

  1. αααχχχχ....το ποσο εχω χαρει με την συμπεριφορα της Σαρλοτ δεν περιγραφεται...ετσι να τον ψησει στα καρβουνα..συγγραφεα της καρδιας μας...νομιζω οτι σε αυτη την ιστορια εχεις βαλει ολη την αγαπη σου γιαυτο π κανεις...πολλα κεφαλαια κ πολλες σκεψεις...π παντα ειχαμε περιεργια γ το πως σκεφτονται οι ηρωες της καθε ιστοριας..μπραβο σου ειλικρινα... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή