Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

κεφάλαιο 75-fasten your seatbelts

Και έτσι η Σάρλοτ μπήκε στο αεροπλάνο που θα την έπαιρνε μακριά από τον Τρόι αλλά θα την έφερνε κοντά στον πατέρα της…

Οι τελευταίες μέρες είχαν περάσει πολύ γρήγορα. Η Σάρλοτ δεν μπορούσε να θυμηθεί πότε έβγαλε τα εισιτήρια και πότε ήρθε η ώρα να αποχαιρετίσει τον Τρόι στο αεροδρόμιο. Όλα είχαν γίνει όπως έπρεπε. Την Πέμπτη το βράδυ τής έκαναν ένα μικρό αποχαιρετιστήριο πάρτι και πέρασε σχετικά ωραία. Δηλαδή πολύ ωραία αν εξαιρέσεις αυτό το απαίσιο συναίσθημα ότι την ξερίζωναν από έναν τόπο που είχε μάθει να αγαπάει και να σέβεται.

Κι αυτή η αμηχανία…Κοβόταν με το μαχαίρι…Η Ιλέιν ήταν συγκινημένη, αλλά η γυναίκα δεν ήξερε τι να πει. Να την αποχαιρετίσει για λίγο ή για πάντα; Οι εργάτες συγκέντρωσαν χρήματα και της πήραν ένα δερμάτινο βραχιόλι με ένα χρυσό αστέρι για να το «φοράει στο Σαν Φρανσίσκο». Τι να πουν οι άνθρωποι; Εδώ δεν ήξερε αυτή και ο Τρόι πότε και αν θα γυρνούσε, θα ήξεραν αυτοί;

Και στο αεροδρόμιο…κόντεψε να σπάσει η καρδιά της. Προσπάθησε να δείξει ότι έχει αποδεχτεί την απόφαση του Τρόι και ότι η ιδέα του να γυρίσει για λίγο (;) στον πατέρα της ήταν η σωστότερη. Αλλά δεν είχε καμία επιθυμία να φύγει. Αυτή ήταν η αλήθεια. Περνούσαν τόσο καλά αυτές τις τελευταίες μέρες, που είχε ξεχάσει σχεδόν ότι θα έφευγε. Πίστευε μέχρι την τελευταία στιγμή ότι εκείνος θα άλλαζε γνώμη. Ότι θα της έλεγε να μείνει. Ακόμα και στο αεροδρόμιο, την ώρα που την αγκάλιασε, πιο σφικτά από το κανονικό, ήλπιζε μέσα της να της πει να μείνει κοντά του. Και όταν έσκυψε να δέσει τα κορδόνια της, για να του δώσει χρόνο να αλλάξει γνώμη, προσευχήθηκε να γονατίσει μπροστά της και να της πει να μείνει. Αλλά δεν έγινε τίποτα από όλα αυτά. Και τώρα βρισκόταν σε αυτό το μισητό αεροπλάνο με τις απαίσιες αεροσυνοδούς δίπλα από αυτόν τον φρικτό άνθρωπο και ετοιμαζόταν να απογειωθεί. Το ταξίδι θα διαρκούσε οκτώ ώρες μαζί με μια σύντομη στάση και είχε αγοράσει ένα περιοδικό για να χαζέψει μήπως και ξεχνιόταν λιγάκι. Αλλά πού…

Ακόμα δεν μπορούσε να χωνέψει αυτό που είχε γίνει. Η σχέση τους είχε ξεκινήσει με μια αμοιβαία αντιπάθεια, μετά τα έφτιαξαν, μετά τη χώρισε επειδή εκείνη έφυγε μακριά του, και τα ξαναβρήκαν λίγες μέρες πριν την διώξει. Μία σου και μία μου; Εκδίκηση; Μήπως όλο αυτό ήταν ένα καλοστημένο κόλπο για να πάρει το αίμα του πίσω; Ήταν εγωιστής. Της το είχε πει και το είχε διαπιστώσει και η ίδια. Ήταν δυνατόν να ήταν και τόσο εκδικητικός; Τα χείλη του όταν τη φιλούσαν, τα λόγια που της έλεγε όταν έκαναν έρωτα, δεν της άφηναν περιθώριο αμφισβήτησης. Έδειχνε να την αγαπάει. Αλλά γιατί της πρότεινε να φύγει; Μήπως όντως ήθελε να τη δοκιμάσει; Σε αυτή την περίπτωση, σε πόσο καιρό θα έπρεπε να του τηλεφωνήσει; Και να του πει τι; «Εντάξει, είδα το Σαν Φρανσίσκο και μάζεψα ήλιο. Τώρα μπορώ να γυρίσω στο ράντσο;».

 Από όλα αυτά όμως που είχαν συμβεί πιο πολύ την είχε προβληματίσει ένα τηλεφώνημα. Ενα τηλεφώνημα που είχε κατά λάθος κρυφακούσει. Ο Τρόι μιλούσε με τον πατέρα της. Δεν μπόρεσε να ακούσει πολλά. Μόνο ένα «Λούκας, δεν μπορώ να την κρατήσω άλλο εδώ». Και γι’ αυτό δεν ήταν σίγουρη. Αλλά αυτό πρέπει να είχε ακούσει. Τι συνέβαινε; Ο πατέρας της ουσιαστικά την είχε φορτώσει στον Τρόι και εκείνος είχε αρχίσει να δυσανασχετεί; Μόνο ο πατέρας της θα έριχνε φως σε αυτή την κατάσταση. Θα τον ρωτούσε μόλις τον έβλεπε. Θα τον ρωτούσε με τι όρους είχε γίνει η συμφωνία της μετοίκησής της στο ράντσο. Τι είχαν συμφωνήσει αυτοί οι δύο; Είναι δυνατόν ο πατέρας της να ήθελε να την ξεφορτωθεί; Ως πότε πια θα ένιωθε παρείσακτη; Μόνο στο ράντσο είχε νιώσει οικεία. Μόνο εκεί ένιωθε ότι ήταν στο σπίτι της. Δύσκολη, απαιτητική ζωή, αλλά μεστή. Ουσιαστική.

Και τώρα πετούσε μακριά από αυτό. Και ο Νοέλ; Ο Τρόι τής είχε πει ότι θα τον φροντίσει μέχρι «να δουν τι θα κάνουν». Η Σάρλοτ ξεφύσησε και κοίταξε έξω από το παράθυρο. Το αεροπλάνο επιτάχυνε για την απογείωση. Αυτό ήταν. Έφευγε. Δεν έγινε τίποτα από αυτά που έβλεπε στις ταινίες. Δεν εισέβαλε ο Τρόι με το ζόρι στην καμπίνα για να της κάνει πρόταση γάμου. Δεν την πήρε αγκαλιά και οι αεροσυνοδοί δε δάκρυσαν με την ευτυχία τους. Τα πράγματα ήταν πολύ πιο απλά. Αυτό που είχαν ζήσει είχε ημερομηνία λήξης.


Έκλεισε τα μάτια της και προσπάθησε να χαλαρώσει. Με λίγη τύχη, αν κατάφερνε να κοιμηθεί, θα έβλεπε τον Τρόι στα  όνειρά της. 

2 σχόλια:

  1. Ρε συ δεν γίνεται να της ζητήσει να μείνει μαζί του και μετά να το έχει και τύψεις ο άνθρωπος αν αύριο μεθαύριο η τυπισσα του πει "εξαιτίας σου άφησα στην άκρη το όνειρο μου να ανοιξω ένα ξενοδοχείο και ήρθα και έμεινα στο ράντζο σου", λέμε τώρα. Αυτή πρέπει να κάνει την κινηση της. Να πάει με λεφτά που της δώσει ο πατέρας της και να κάνει κάτι εποικοδομητικό κοντά στον Τροι μας. Και οκ ναι πιστεύω ότι απ'την στιγμή που ο Τροι της είπε να πάει στον πατέρα της, δεν πρέπει να κόψει επαφές μαζί της και όταν περάσει κάποιο χρονικό διάστημα να την πάρει τηλέφωνο και να της πει "Δεν γυρνας πίσω γιατί πολύ εκαψες εκεί πέρα και μου έχεις λείψει αφάνταστα!" Χεχε. Ή να πάει Σαν Φραντσισκο και να την ζητήσει από τον πατέρα της. Ναιιιιιιιιι το πιο τέλειο απ'ολα!!! <3

    ΑπάντησηΔιαγραφή