Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

κεφάλαιο 74-κρύψτε τα μαχαίρια

«Και τα έβγαλες ήδη δηλαδή;» ρώτησε ο Τρόι το επόμενο πρωί. Ήταν Κυριακή και είχαν ξυπνήσει μαζί. Η Σάρλοτ είχε κάθε πρόθεση να εκμεταλλευτεί κυριολεκτικά και μεταφορικά και το τελευταίο λεπτό που είχε στη διάθεσή της μαζί του. Παρόλο που ήθελε να τον σκοτώσει.
«Ναι, ναι. Επειδή δεν έχουμε ίντερνετ, πήρα την Βίβι και μου τα έκλεισε αυτή. Φεύγω σε πέντε μέρες. Την Παρασκευή. Βράδυ κιόλας. Αλήθεια, θα με πας στο αεροδρόμιο;» ρώτησε εκείνη και ο Τρόι την κοίταξε νευριασμένος.
«Για ποιον με πέρασες; Φυσικά και θα σε πάω» είπε.
«Την τελευταία φορά με πήγε ο Μπομπ» του είπε εκείνη πικρά.
«Την τελευταία φορά πήγαινες να συναντήσεις τον πρώην σου» απάντησε εκείνος στον ίδιο τόνο.
«Καλά, μην πιάνουμε αυτή τη συζήτηση πάλι» είπε η Σάρλοτ και τον φίλησε στο κεφάλι ανάλαφρα ενώ ντυνόταν για να κατέβουν για πρωινό. Πεινούσε πολύ, μάλλον γιατί χθες το βράδυ είχαν βγει αργά για φαγητό στην πόλη. Είχαν πάει σε ένα παραδοσιακό αμερικάνικο εστιατόριο και έφαγαν μπέργκερ. Γύρισαν σχετικά αργά και πέρασαν ένα απολαυστικό βράδυ με πολύ σεξ και ελάχιστο ύπνο.
«Συμφωνώ» είπε ο Τρόι και σηκώθηκε κι αυτός να ντυθεί.
«Τρόι, η Ιλέιν μού είπε ότι θα κάνουν μια μικρή γιορτή για μένα την Πέμπτη το βράδυ. Ξέρεις εσύ κάτι;» τον ρώτησε και τον αγκάλιασε από πίσω. Φίλησε την πλάτη του και τον απελευθέρωσε.
«Όχι, δεν ξέρω κάτι. Αλλά είναι καλή ιδέα» είπε.
«Θέλω να καλέσω και τη Βίβι και τον Κρίστιαν. Θα μου λείψουν πολύ» μονολόγησε η Σάρλοτ και ο Τρόι γύρισε και την κοίταξε απότομα.
«Α μάλιστα…» είπε εκείνος και η Σάρλοτ συνειδητοποίησε τι είχε καταλάβει.
«Όποια και αν είναι η εξέλιξη…όλου αυτού…» είπε δειλά η Σάρλοτ «τους αγάπησα τους ανθρώπους εδώ» του είπε. Αλλά δεν είχε απαντήσει στο ερώτημα που έκαιγε στα μάτια του και η Σάρλοτ το ήξερε.
«Τι σκέφτεσαι να κάνεις;»  τη ρώτησε εκείνος και έκατσε σε μια καρέκλα στο δωμάτιό του. Η Σάρλοτ βολεύτηκε στην αγκαλιά του.
«Δεν ξέρω. Θα γυρίσω λίγο να δω τον πατέρα μου. Ήταν πολύ καλή η ιδέα σου. ‘Η μάλλον η σύστασή σου» του είπε με συγκεκαλυμμένη ειρωνεία, αλλά ο Τρόι την πρόσεξε.
«Δεν έχω άδικο, Σάρλοτ. Λείπεις έξι μήνες. Μεγάλος άνθρωπος είναι. Μια κόρη έχει…»
«Ναι, ναι έχεις δίκιο» τον διέκοψε η Σάρλοτ ανυπόμονα. Φοβόταν ότι αν άκουγε κι άλλα θα ξεσπούσε το θυμό που έπνιγε μέσα της. «Βέβαια ο μεγάλος άνθρωπος που έχει μια κόρη μόνο και μπλα μπλα μπλα δεν έχει δείξει και μεγάλη ανυπομονησία να γυρίσω. Όσο ξέρεις εσύ ότι πέρασαν οι έξι μήνες, άλλο τόσο το ξέρει και αυτός. Και όσες φορές μιλήσαμε την τελευταία βδομάδα στο τηλέφωνο, δε μου έχει κάνει καμία νύξη» του είπε.
«Ο πατέρας σου είναι επιχειρηματίας. Δεν είναι ότι δε σε σκέφτεται και δε σε αγαπάει. Απλώς έχει άλλες σκοτούρες» είπε.
«Αυτό θα είναι» του είπε η Σάρλοτ, έξαλλη από μέσα της. «Γι’ αυτό και εγώ δεν πρόκειται ποτέ να παντρευτώ επιχειρηματία. Δε θα υποβάλω το παιδί μου στο μαρτύριο που πέρασα εγώ» του είπε και του χαμογέλασε πλατιά. Ο Τρόι δεν απάντησε.

Κατέβηκαν στο ισόγειο και έφαγαν μαζί μπισκότα και ψωμί με μέλι μαζί με τον καφέ τους. Μετά είδαν λίγη τηλεόραση και μίλησαν για τα διαδικαστικά του ταξιδίου της. Η Σάρλοτ καιγόταν να τον ρωτήσει ένα σωρό πράγματα αλλά δεν το έκανε. Τι θα γινόταν με τον Νοέλ; Θα έπαιρνε όλα της πράγματα μαζί; Θα γυρνούσε ποτέ πίσω ή την έδιωχνε με τον τρόπο του; Ωραίο αυτό το σουηδικό πρότυπο επικοινωνίας, αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να θέσουν τον δάκτυλο επί τον τύπο των ήλων.

«Τρόι, εσύ θα έρθεις καθόλου στο Σαν Φρανσίσκο;» τον ρώτησε ενώ άλλαζε κανάλια, όσο πιο ανάλαφρα μπορούσε παρόλο που η καρδιά της κόντευε να σπάσει.
«Δεν ξέρω. Θα εξαρτηθεί. Αν με καλέσουν…» της χαμογέλασε και η Σάρλοτ ανταπέδωσε.
«Μάλιστα» του είπε αλλά δεν του την έκανε τη χάρη. Την είχε ρίξει στο απόλυτο σκοτάδι και θα του το ανταπέδιδε.
«Πολύ χαίρομαι που το δέχτηκες όλο αυτό χωρίς δράματα» της είπε τελικά.
«Μάλλον με έχεις μπερδέψει με κάποια από τις κατίνες με τις οποίες συναναστρεφόσουν στο παρελθόν, αγάπη μου» είπε καυστικά εκείνη.
«Σάρλοτ» της είπε προειδοποιητικά. Και συνέχισε. «Απλώς εκτιμώ ότι το πήρες τόσο ψύχραιμα. Εγώ απλώς πρότεινα να επιστρέψεις λίγο στον πατέρα σου. Δε σε έδιωξα. Η ζωή είναι δική σου. Κάνεις ό,τι θες. Μια πρόταση έκανα…».
«Τρόι, όλα μπορώ να τα ανεχτώ, αλλά μη βγάζεις έξω την ουρά σου, σε παρακαλώ» θύμωσε εκείνη. «Μια πρόταση να πάω ταξίδι από εσένα, είναι κάτι παραπάνω από μια φιλική συμβουλή. Δηλαδή αν ήθελες να με διώξεις, τι θα έλεγες;» γέλασε πικρά.
«Δε θέλω να σε διώξω. Νομίζω ότι αυτό είναι το καλύτερο σενάριο. Να επιστρέψεις λίγο στα μέρη σου. Στην τελική…» είπε εκείνος και πήρε μια βαθιά ανάσα πριν συνεχίσει «θα είναι μια καλή δοκιμασία για εμάς» της είπε. «Θα φοβόμουν πάντα μήπως σου λείψουν όλα όσα είχες μάθει».
«Α ναι! Αυτό είναι» γέλασε η Σάρλοτ. Γέλασε για να μην κλάψει. «Θα λέγαμε ότι είσαι υπέρμαχος της σοφής ρήσης ‘Αν αγαπάς κάτι... άστο ελεύθερο. Αν επιστρέψει, θα είναι δικό σου για πάντα... Αν δεν επιστρέψει, δεν ήταν ποτέ δικό σου’» τον ειρωνεύτηκε ανοιχτά. Ε πόσο να κρατηθεί;
«Διαφωνείς;» τη ρώτησε εκείνος, κοιτώντας τη άγρια.
«Απλώς δε νομίζω ότι η σχέση μας χρειαζόταν άλλες δοκιμασίες. Αλλά εφόσον εσύ θες να με δοκιμάσεις, θα σου πω κι εγώ ότι από τη στιγμή που θα πατήσω το πόδι μου στο Σαν Φρανσίσκο, θα ξεκινήσει η δική σου δοκιμασία».
«Δηλαδή;» έσμιξε εκείνος τα φρύδια του.
«Θα καταλάβεις πόσο ηλίθιος είσαι».
«Σάρλοτ!» τη μάλωσε εκείνος.
«Αγάπη μου» χαμογέλασε εκείνη γλυκά, σαν σκανταλιάρικο παιδί. «Αγαπουλάκι μου!».
«Σάρλοτ, είσαι τυχερή που είσαι τόσο όμορφη γιατί θα έτρωγες ένα χέρι ξύλο τώρα» είπε εκείνος σοβαρά.

«Άλλος το θέλει το ξύλο, Τρόι!» γέλασε εκείνη ανάλαφρα και άλλαξε συζήτηση. «Λοιπόν, λέγε, θα πάμε σινεμά απόψε;»

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου