Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

κεφάλαιο 71-συγγνώμη, αναγνώστριές μου, αλλά είχα κουραστική εβδομάδα!

«Ε…ήρθα να δω τι κάνεις. Έφυγες λίγο απότομα και…» ψέλλισε ο Τρόι. Είχε ανοίξει την πόρτα δειλά δειλά και τώρα κρατούσε αμήχανα  το χερούλι λες και από αυτό κρινόταν η ζωή του. Η Σάρλοτ δεν μίλησε. Τον κοίταζε ξανά και ξανά, με μισάνοιχτο το στόμα. Δεν πίστευε ποτέ ότι θα γινόταν αυτό. Το ευχήθηκε, αλλά δεν περίμενε να έρθει στο δωμάτιό της. Τι να σήμαινε αυτό; Χαμογέλασε λίγο αδέξια και κατέβασε τα μάτια. Δεν ήξερε τι να του πει κι έτσι σώπασε. Φοβόταν μήπως μιλήσει, και διαλύσει αυτό το όνειρο.
«Είσαι καλά;» τη ρώτησε ο Τρόι, επιμένοντας αυτή τη φορά με τον τόνο του για κάποια απάντηση. Η Σάρλοτ τράβηξε τα σκεπάσματα μέχρι το σαγόνι και ψέλλισε ότι  είναι καλά. Μόνο αυτό. Αλλά ο Τρόι, ευτυχώς για εκείνη, δεν πείστηκε. Έκλεισε την πόρτα πίσω του και πλησίασε το κρεβάτι της. Έκατσε δίπλα της και την κοίταξε για μια ατελείωτη στιγμή.
«Τι έπαθες;» τη ρώτησε απαλά.
«Τίποτα. Απλώς ζαλίστηκα λιγάκι. Ξέρεις, όταν κουράζομαι…» του είπε διπλωματικά.
«Συγγνώμη για τον τρόπο μου. Είμαι απαράδεκτος» της είπε εκείνος και η Σάρλοτ ένιωσε την καρδιά της να φτερουγίζει. Ένα μικρό βήμα για τον Τρόι, ένα μεγάλο άλμα για την ανθρωπότητα; Και πώς την κοιτούσε έτσι…Η Σάρλοτ ένιωσε να την πλημμυρίζει η γαλήνη που ένιωθε τότε, όταν ήταν μαζί. Ένιωθε να βουλιάζει σε σαντιγί. Ένιωθε σαν να πετούσε…
«Δεν είναι αυτό…εγώ…» ξεκίνησε να του λέει αλλά τη διέκοψε.
«Σώπα, Σάρλοτ» είπε εκείνος δυναμικά. «Ξέρω τι σε πείραξε. Με τσιγκλάς κι εσύ, αλλά εγώ δεν πρέπει να σου μιλάω έτσι. Είσαι φιλοξενούμενη στο σπίτι μου. Οι κανόνες ευγένειας επιβάλλουν να σου φέρομαι με σεβασμό» της είπε και η Σάρλοτ ανασηκώθηκε. Η ανάσα της είχε κοπεί από το θυμό της και ήθελε να αλλάξει θέση γιατί νόμιζε ότι θα πνιγεί.
«Φιλοξενούμενη, διάολε;» του φώναξε. Ανασηκώθηκε και στηρίχτηκε στα γόνατα προσπαθώντας να τον σπρώξει αλλά ο Τρόι της έπιασε τα χέρια και την ακινητοποίησε χωρίς δεύτερη προσπάθεια.
«Τι έπαθες; Κάτσε κάτω ήσυχη» τη μάλωσε, αλλά η Σάρλοτ συνέχισε να αναδεύεται στην αγκαλιά του, προσπαθώντας μάταια να απελευθερωθεί.
«Φιλοξενούμενη, διάολε; Φιλοξενούμενη;» ούρλιαζε και έκλαιγε μαζί, ανίκανη να ελέγξει την απογοήτευσή της. Αλλά ο Τρόι έδειχνε να απορεί με τη συμπεριφορά της. «Ήρθες μέχρι εδώ…Νόμιζα…Και μου λες ότι είμαι φιλοξενούμενη; Βγες έξω!» φώναξε ξανά, και ο Τρόι την ανάγκασε να ξαπλώσει, κρατώντας δυνατά τους καρπούς της πάνω από το κεφάλι της..
«Ηρέμησε. Έχεις πάθει υστερία» της είπε και αφού την άφησε, άρχισε να της χαϊδεύει τα μαλλιά ήρεμα, μέχρι που η Σάρλοτ σταμάτησε να του επιτίθεται σαν τίγρης. «Μα τι συμβαίνει; Εσύ καις!» της είπε τρομαγμένος, ακουμπώντας την παλάμη του ανάποδα πάνω στο μέτωπό της.
«Καλά, είμαι» του είπε και γύρισε με απέχθεια το πρόσωπό της πλάι. «Μην μπαίνεις στον κόπο. Μια φιλοξενούμενη είμαι» τον ειρωνεύτηκε.
«Είσαι άρρωστη. Έχεις πυρετό» της επανέλαβε εκείνος ήρεμα. «Γιατί δεν μου είπες τίποτα;» τη ρώτησε ήρεμα.
«Δεν το ήξερα» του είπε αδιάφορα.
«Περίμενε εδώ» της είπε αυταρχικά και την άφησε στο δωμάτιο μόνη. Η Σάρλοτ είχε σχεδόν αποκοιμηθεί, έτσι εξαντλημένη όπως ήταν, αλλά ο Τρόι την ξύπνησε όταν γύρισε μετά από μερικά λεπτά. Της έδωσε ένα χαπάκι για τον πυρετό, της πήρε τη θερμοκρασία και τη βοήθησε να αλλάξει φανέλα γιατί είχε ιδρώσει. Όλα αυτά μηχανικά, χωρίς συναίσθημα. Η Σάρλοτ σκέφτηκε ότι πραγματικά δεν εννοούσε αυτό όταν προσευχόταν να έρθει στο δωμάτιό της. Αν ήθελε ένα νοσοκόμο-ρομπότ, θα μπορούσε να περιμένει απλώς μερικά χρόνια.
«Πονάει το κεφάλι σου;» τη ρώτησε και εκείνη έγνεψε αρνητικά. «Τα παίρνεις τα φάρματα για τον ίλιγγο;» επέμεινε εκείνος και εκείνη έγνεψε καταφατικά. Ο Τρόι γέλασε.
«Τι είναι; Δε θα μου μιλήσεις;» την πείραξε.
«Δεν έχω να σου πω κάτι» του είπε και γύρισε στο πλάι.
«Γιατί είσαι τόσο θυμωμένη μαζί μου;  Δε βλέπεις ότι προσπαθώ να κάνω ό,τι καλύτερο για σένα;» τον άκουσε να της λέει και ο θυμός της επανήλθε δριμύτερος.
«Το καλό μου το ξέρω εγώ καλύτερα» του είπε. «Μπαμπά έχω! Δε θέλω και δεύτερο!»
«Σάρλοτ, μην το κάνεις ακόμα πιο δύσκολο». Ένα αμυδρό φως ήταν το μόνο που φώτιζε το σκοτεινό δωμάτιο. Έξω επικρατούσε η απόλυτη σιωπή. Μόνο μερικά πουλιά ακούγονταν, αλλά  και αυτά σε απόσταση. Η Σάρλοτ δεν ήταν σίγουρη ότι τον είχε ακούσει. Δεν ήταν σίγουρη ότι αυτό που ζούσε ήταν αληθινό.
«Δέκατα είναι, μην ανησυχείς. Θα τα πούμε αύριο» του είπε η Σάρλοτ, θέλοντας να κλείσει εκεί τη συζήτηση, πριν αρχίζει να κλαίει ξανά μπροστά του.

Περίμενε μερικά δευτερόλεπτα αλλά ο Τρόι δεν κουνήθηκε. Πίσω από την πλάτη της άκουσε ένα θρόισμα, αλλά δεν μπορούσε να είναι σίγουρη. Αλλά όταν ο Τρόι σήκωσε το πάπλωμα και ξάπλωσε δίπλα της, όταν την πήρε στην αγκαλιά του και φίλησε τρυφερά τον ώμο της, ήξερε ότι κάπου εκεί πάνω, τελικά υπήρχε Θεός. Και την άκουγε.


2 σχόλια:

  1. giati thn tyranaei o Troi afou kai autos livnei otan thn blepei??Ax.... autos o egvhsmos tou.....
    sonia

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εεεε τωρα αρχιζω να νευριαζω παρα πολυ μαζι του...ειπαμε να κανουμε υπομονη κ να εχουμε καταναοηση ...αλλα την τρελανε την καημενη...τι αλλο να κανει κ αυτη πια??βαρεσε υστερια ..οταν σταματησουν να εχουν εγωισμο οι αντρες...τοτε θα σταματησει κ η γη να γυριζει φιλες μου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή