Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Κεφάλαιο 69-σκέψεις

Τι ηλίθιος που είμαι. ‘Η μάλλον όχι ηλίθιος. Κάθαρμα. Πού το πάω με αυτή τη συμπεριφορά μου; Εντάξει, το έχει καταλάβει ότι δεν υπάρχει ελπίδα μεταξύ μας. Δε χρειάζεται να είμαι και τόσο…περιγραφικός. Δεν είναι ανάγκη να γυρίζω το μαχαίρι στην πληγή. Γιατί και εκείνη υποφέρει, αλλά και εγώ. Πώς είναι δυνατόν να ξεστομίζω όλες αυτές τις κακίες; Είμαι σίγουρος ότι τα λέω όλα αυτά για να τα ακούω. Γιατί πρέπει να επαναλαμβάνω τα ίδια και τα ίδια σαν mantra μήπως και τα πιστέψω.

Θεέ μου, πώς πέρασε έτσι ο καιρός; Σαν χθες μου φαίνεται η στιγμή που την είδα πρώτη φορά. Σήκωσε τα μάτια και με κοίταξε και ένιωσα σαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια μου. Ένιωσα το στομάχι μου να σφίγγεται και ένιωσα έτσι όπως νιώθει κάποιος όταν βλέπει κάτι απόλυτα τέλειο. Εγώ ήξερα εκείνη τη στιγμή ότι δεν επρόκειτο στη ζωή μου ποτέ να δω κάτι πιο όμορφο. Ακόμα και σήμερα, μετά από όλα όσα έχουν συμβεί, μπορώ να βάλω το χέρι μου στο Ευαγγέλιο ότι είναι η πιο όμορφη γυναίκα που έχω δει και δεν πρόκειται καμία γυναίκα ποτέ να συγκριθεί μαζί της. Το πώς θα συνεχίσω και πώς θα φτιάξω εγώ οικογένεια με κάποια σίγουρα κατώτερή της είναι ένα ερώτημα που με απασχολεί αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι γιατί πάω να τρελαθώ.

Να πάω να της χτυπήσω; Να δω τι κάνει; Έφυγε βιαστική. Μάλλον την έκανα να κλάψει. Διάολε, γιατί της φέρομαι έτσι; Τι ωφελεί όλη αυτή η σαδιστική συμπεριφορά; Αυτή δεν ξέρει τι επίδραση έχει πάνω μου. Αυτή ξέρει μόνο όσα της δείχνω. Ότι αδιαφορώ. Ότι έχω ξεχάσει όσα ζήσαμε. Δεν ξέρει ότι καίγομαι από πόθο κάθε φορά που την βλέπω, ότι την κοιτάω κρυφά όταν δε με βλέπει, ότι κοιτάω με μίσος το ημερολόγιο, ότι δεν μπορώ να φανταστώ πόσο άδειο θα είναι το σπίτι, το ράντζο, η ζωή μου όταν θα φύγει. Δε χρειάζεται να τη στενοχωρώ. Σε λίγες μέρες θα φύγει από κοντά μου και όσο καιρό έμεινε εδώ μόνο καλό έκανε. Δούλεψε σκληρά και έκανε τη ζωή όλων μας πιο όμορφη. Και τώρα θα φύγει, και θα είναι μόνη της εκεί έξω. Θα έχει τον πατέρα της βέβαια, αλλά δε θα είμαι εκεί να τη στηρίξω, να τη βοηθήσω με τις δυσκολίες που ξέρω ότι θα αντιμετωπίσει. Αλλά γιατί δε μένει λιγάκι; Της το είπα, έμμεσα και άμεσα, αλλά δεν έδειξε να ενδιαφέρεται. Ε βέβαια, τι να κάνει εδώ; Δεν είναι μόνο οι συνθήκες απωθητικές, αλλά και η συμπεριφορά μου.

Δε θα ανέβω πάνω να την παρηγορήσω. Όχι επειδή αδιαφορώ. Αλλά επειδή δε θέλω να φανεί το πόσο ενδιαφέρομαι. Είμαι εγωιστής. Δεν ξέρω άλλον τρόπο να προστατεύσω τον εαυτό μου.


3 σχόλια:

  1. μα δεν το βλεπει οτι με την συμπεριφορα του το μονο που κανει ειναι να πληγωνοντε και οι δυο.....τι βλακας αντι να παει πσνω και να γινει της κολασεως.....αννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θα συμφωνησω με την Αννα αντε πηγενε πανω σε αγαπαει και την αγαπας αντε Σοφια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Με έχει φάει η αγωνία. Πότε θα πέσει γονατιστός να την παρακαλέσει να τον δεχθεί πίσω ε?

    ΑπάντησηΔιαγραφή