Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 17 Μαρτίου 2014

κεφάλαιο 68-παρτίδα σκάκι

«Μα τι όμορφη που είσαι σήμερα, πριγκίπισσα! Και τι ωραίο φόρεμα είναι αυτό που φοράς! Σου πάει πολύ το γαλάζιο» είπε ο Τρόι στη μικρή Λίλι και τη σήκωσε στην αγκαλιά του. Η Σάρλοτ, η οποία είχε δει τουλάχιστον άλλες δέκα τέτοιες αγκαλιές, τους χάζεψε για μερικά δευτερόλεπτα και συνέχισε να στύβει λεμόνια.  Ήθελε να φτιάξει μια κανάτα δροσερή λεμονάδα και έπρεπε να στύψει τουλάχιστον 15 από δαύτα, παρά την κούρασή της.

Εδώ και μία βδομάδα που η Μαριάντζελα είχε αναλάβει τη θέση της Ελίζαμπεθ, η μικρή Λίλι, ερχόταν μερικές ώρες κάθε απόγευμα και έκανε παρέα στη μαμά της, η οποία δούλευε υπερωρίες για να μπορέσει να τα μάθει όλα και να προλάβει τις εξελίξεις. Η Μαριάντζελα ήταν μια πολύ συμπαθητική γυναίκα γύρω στα 35 και είχε πολλή όρεξη να δουλέψει. Και φαινόταν πολύ ταπεινή. Κάθε φορά που έβλεπε την Ιλέιν ή τη Σάρλοτ να κουβαλάει κάτι βαρύ, σηκωνόταν αμέσως για να βοηθήσει και είχε προσφερθεί πολλές φορές να βοηθήσει στις εργασίες του ράντσου αν τη χρειάζονταν σε κάτι, αλλά φυσικά ο Τρόι αρνήθηκε.

Η Λίλι, όμως, του είχε πάρει τα μυαλά και το αίσθημα ήταν αμοιβαίο. Μόλις ο Τρόι έβλεπε τη μικρή, την άρπαζε και την έβαζε στους ώμους του και την πήγαινε ένα σωρό βόλτες. Η δε μικρή, μόλις τον έβλεπε, έτρεχε κατά πάνω του φωνάζοντας το όνομά του και δείχνοντας το φουστάνι που φορούσε κάθε μέρα για να της κάνει κομπλιμέντο.

«Τι όμορφη δεσποινίδα είσαι εσύ!» της είπε ο Τρόι και η μικρή τσίριξε. Η Σάρλοτ κοίταξε ξανά προς το μέρος του και είδε την απόλυτη λατρεία στα μάτια της μικρής. Πόσο την καταλάβαινε… Είχε απολαύσει κι αυτή κάποτε αυτά τα γλυκά λόγια, το θαυμασμό στη φωνή του και ήξερε από πρώτο χέρι ότι αν ο Τρόι ήθελε να γίνει ακαταμάχητος, γινόταν. Ευτυχώς η Μαριάντζελα δεν έδειχνε να μαγεύεται από τη γοητεία του Τρόι και δούλευε απερίσπαστη.
«Κι άλλο!» φώναξε η μικρή όταν ο Τρόι, την άφησε κάτω και εκείνος την έκανε μια τελευταία φορά μια βόλτα. Κάτι σκίρτησε στην καρδιά της Σάρλοτ, κοιτώντας τον με τη μικρή. Σκέφτηκε ότι αν ήταν λίγο αλλιώς τα πράγματα, θα μπορούσαν και οι δυο τους να έχουν ένα παιδί, μια κόρη, να τον τρελαίνει έτσι. Αλλά η σχέση τους είχε γίνει τόσο ψυχρή τον τελευταίο καιρό που την έκανε να αναρωτιέται αν ήταν ποτέ αληθινή.
«Σάρλοτ, τι κάνεις εδώ;» τη ρώτησε, μπαίνοντας στην κουζίνα για να φτιάξει καφέ. Η Σάρλοτ προσφέρθηκε να του τον φτιάξει εκείνη, και ο Τρόι κάθισε στο τραπέζι της κουζίνας, χαζεύοντας τη χθεσινή εφημερίδα.
«Πώς πάει;» τη ρώτησε, την ώρα που φίλτραρε τον καφέ του και τον σέρβιρε σε μια κούπα που έγραφε «Texas Holdem». Επίτηδες τη διάλεξε. Την είχαν φέρει από το Τέξας. Την είχε αγοράσει εκείνος για ενθύμιο. Σήμερα όμως δεν έδειξε να τη θυμήθηκε.
«Μια χαρά. Κάνω λεμονάδα για όλους» του είπε και συνέχισε να στύβει λεμόνια ενώ εκείνος έπινε αργά τον καφέ του. Έδειχνε αδιάφορος, αλλά οι άκαμπτοι ώμοι του έδειχναν ότι ένιωθε κι αυτός αμηχανία.
«Πολύ καλά κάνεις» είπε εκείνος ουδέτερα. Η Μαριάντζελα πήρε τη μικρή της κόρη αγκαλιά και αφού τους καληνύχτισε διακριτικά από μακριά, έφυγε. Η Σάρλοτ και ο Τρόι είχαν μείνει και πάλι μόνοι, μέσα σε ένα τεράστιο σπίτι, αλλά τίποτα δεν μπορούσε να λιώσει τον πάγο που είχε καλύψει την καρδιά του. «Φεύγεις σε τρεις εβδομάδες, ε;» τη ρώτησε εκείνος αδιάφορα, γυρνώντας μια σελίδα. «Πότε πέρασε ο καιρός…» μονολόγησε και η Σάρλοτ ένιωσε τη επιθυμία να του δώσει μια σφαλιάρα μήπως και ξυπνήσει από το λήθαργο, αλλά συγκρατήθηκε.
«Ήταν γεμάτοι μήνες. Πραγματικά δεν κατάλαβα πώς πέρασαν!» είπε η Σάρλοτ με ενθουσιασμό. Η κατάσταση αυτή μεταξύ τους θα λυνόταν σύντομα. Με τον έναν τρόπο ή τον άλλον. Ο Τρόι σήκωσε φευγαλέα τα μάτια του, την κοίταξε και μετά ξαναβυθίστηκε στην εφημερίδα του.
«Και τι σκέφτεσαι να κάνεις μετά; Δε θες να μείνεις λίγο παραπάνω; Να ψάξεις κάποια έκταση εδώ γύρω;» την αιφνιδίασε. «Ίσως μπορείς να ανοίξεις εδώ τη μονάδα που ονειρεύεσαι» είπε και σώπασε. Η Σάρλοτ εντωμεταξύ είχε σταματήσει να στύβει τα λεμόνια. Είχε μείνει στήλη άλατος. Τι ακριβώς της έλεγε; Να μείνει εκεί; Γιατί; Για ποιον;
«Σε πρώτη φάση έλεγα να μείνω μερικές μέρες στη Νέα Υόρκη και μετά φυσικά να πάω στο πατρικό μου. Αλλά μετά δεν ξέρω τι θα κάνω» του είπε προσεκτικά. Έπρεπε να καταλάβει τι ακριβώς της πρόσφερε, τι της έλεγε, μέσα από τα λόγια του. Αν της έλεγε δηλαδή τίποτα.
«Σε καταλαβαίνω» είπε εκείνος και τον είδε να χαμογελάει. «Τι να κάνεις εδώ; Βλακεία μου» συμπλήρωσε και ήπιε μια γουλιά καφέ. Η Σάρλοτ δεν καταλάβαινε τι συνέβαινε. Έκαναν μια φιλική συζήτηση ή ο Τρόι επιτέλους έκανε λίγο στην άκρη τον εγωισμό του;
«Τρόι» είπε η Σάρλοτ και κάθισε απέναντί του στο τραπέζι. Χρειάστηκε να επαναλάβει το όνομά του για να την κοιτάξει. «Με έχεις τρελάνει στις προσβολές, με αγνοείς επιδεικτικά και φαίνεσαι να δυσανασχετείς με την παρουσία μου εδώ. Για ποιο λόγο να θέλω να μείνω εδώ; Εκτός βέβαια από το μαγευτικό τοπίο και τους συμπαθητικούς ανθρώπους που γνώρισα εδώ» τον προκάλεσε. Εκείνος χαμογέλασε και σταύρωσε τα πόδια του. Βολεύτηκε στην καρέκλα του και έδειξε να σκέφτεται τι θα της απαντήσει. Αλλά δεν άργησε πολύ.
 «Τι θέλεις να σου πω;» τη ρώτησε ξερά και η Σάρλοτ θύμωσε.
«Δεν ξέρω» του είπε και έβαλε τα χέρια της στη μέση. «Ότι με αγαπάς και ότι δε θέλεις να φύγω ποτέ από κοντά σου» του είπε και χαμογέλασε, τόσο ειρωνικά, που φαινόταν ότι από κάτω κρυβόταν κάποια δόση αλήθειας. Αλλά ο Τρόι δεν δάγκωσε το δόλωμα.
«Μα δε λένε ότι αν αγαπάς κάτι άστο να φύγει και μπλα μπλα μπλα;» κορόιδεψε εκείνος κάνοντας και τις αντίστοιχες χειρονομίες.
«Διαβάζεις ρομαντικές ιστορίες;» γέλασε η Σάρλοτ ξερά.
«Διαβάζω γενικά» είπε εκείνος αδιάφορα και της έδειξε την εφημερίδα.
«Έχεις διαβάσει την Χαμένη Ευκαιρία;» τον ρώτησε εκείνη. «Είναι πολύ ωραίο βιβλίο».
«Δεν το έχω διαβάσει» είπε εκείνος. «Δεν πιστεύω στις χαμένες ευκαιρίες».
«Σοβαρά; Κι εγώ που νόμιζα…» είπε η Σάρλοτ και πήρε ένα λεμόνι στα χέρια της και άρχισε να το στύβει.
«Αν κάτι δεν ευοδωθεί σημαίνει ότι δεν ήταν ευκαιρία» είπε εκείνος.

«Δίκιο θα έχεις. Με συγχωρείς λίγο…» του είπε και αφού ακούμπησε το λεμόνι κάτω, έτρεξε στο δωμάτιό της.

2 σχόλια:

  1. Θα ήθελα να ρωτήσω αν το βιβλίο "χαμένη ευκαιρία" ειναι πραγματικό. Αν ναι, ποιανού ειναι; Αν όχι, να ξέρεις οτι με έβαλες να ψάχνω στο Ίντερνετ ένα βιβλίο - αποκύημα της φαντασίας σου για να μάθω την υπόθεση !!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οση ώρα έψαξες κι εσύ έψαξα κι εγώ να βρω ένα βιβλίο να ταιριάζει...κι έτσι δημιούργησα το δικό μου! Πάντως, χαίρομαι που το έψαξες. Δείχνει πνεύμα ανήσυχο! Mpravo, Elisa!

      Διαγραφή