Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Σκέψεις-μπορείτε να ησυχάσετε λιγάκι να κάνω κι εγώ Κούλουμα;

Μπορεί να το παράκανα, δε λέω, αλλά έπρεπε να γίνει. Έτσι λύνονται αυτά τα προβλήματα. Χτυπώντας τα στη ρίζα. Και στην τελική, όντως θέλω να πάει στο Μπέρλινγκτον. Άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Σε θέματα επαγγελματικά τη σέβομαι και την εμπιστεύομαι πλήρως. Είμαι σίγουρος ότι θα κάνει άψογη δουλειά. Και αν δεν είχαμε τσακωθεί, και πάλι θα την έστελνα. Η μόνη διαφορά είναι ότι θα πήγαινα μαζί της. Δε θα μπορούσα να κοιμηθώ μακριά της. Και τώρα δεν μπορώ. Υποφέρω. Ειδικά επειδή είναι στο διπλανό δωμάτιο. Πόσες φορές έχω πάει μέχρι την πόρτα της και πόσες φορές επέστρεψα στο δωμάτιό μου άπραγος;  Γιατί αυτό έπρεπε να γίνει. Τη θέλω και με θέλει, αλλά πήραμε μια απόφαση και πρέπει να την ακολουθήσουμε. Τι σόι άντρας χρησιμοποιεί μια γυναίκα μόνο για σεξ; Και ειδικά μια γυναίκα που αξίζει πολύ περισσότερο από αυτό.

Ο τρόμος που με κυρίευσε…ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτό το συναίσθημα. Προσεύχομαι μόνο στον Θεό να μην το ξανανιώσω ποτέ. Ο φόβος πώς θα νιώσω αν με αφήσει μια μέρα για κάποιον άλλον. Αυτός φταίει. Ο τρόμος.  Αυτός με έκανε να τη χωρίσω. Αν με έκανε να νιώθω έτσι μέσα σε δύο μήνες, πώς θα ένιωθα μετά από ένα χρόνο; Όχι ότι έχουμε τόσο διάστημα στη διάθεσή μας δηλαδή. Αλλά στην ιδέα ότι θα φύγει και θα με αφήσει…Αυτό το ταξίδι της στη Νέα Υόρκη ήταν μια πρόγευση. Πόσο άσχημα ένιωθα τις μέρες που έλειπε. Δεν θέλω να το ξαναπεράσω. Έτσι είναι ο έρωτας; Και γιατί όλοι λένε ότι είναι ευτυχισμένοι; Ο έρωτας είναι η πιο τρομακτική εμπειρία. Μαζί με τις ελπίδες και τα όνειρα έρχεται και ο φόβος, οι ανασφάλειες, η δυσπιστία.

Οι άλλοι άραγε πώς τα καταφέρνουν; Δε φοβούνται οι άλλοι; Και πώς να το θίξω αυτό το θέμα; Να πιάσω τον Μπομπ και να τον ρωτήσω πώς καταφέρνει και έχει σχέση και δεν τυραννιέται όπως εγώ; Τι να πω και σε ποιον; Να μιλήσω μήπως σε κάποιον ειδικό; Μήπως έχω πρόβλημα;

Η Σάρλοτ δείχνει ειλικρινά εκνευρισμένη. Δεν το κάνει για να σκεπάσει τις ενοχές της. Και αυτά που λέει…δεν είναι τελείως λάθος. Απλώς δεν μπορεί να καταλάβει πώς ένιωσα. Ξέρω ότι είναι άδικο όλο αυτό. Και για εκείνη και για εμένα. Εκείνη προσπάθησε και για τους δυο μας. Αλλά κι εγώ έχω τα θέματά μου και προς το παρόν δεν μπορώ να τα λύσω. Δεν μπορεί να νιώθω έτσι. Σαν να μη μου αξίζει αγάπη. Αυτά τα φαντάσματα τα έχω θάψει. Αυτούς τους δαίμονες τους έχω καταπολεμήσει. Πώς αφήνω να βγαίνουν όλα στην επιφάνεια και να μου χαλάνε ακόμα και σήμερα τη ζωή;


Είμαι μαζοχίστρια. Αυτό είναι. Μόνο έτσι εξηγείται αυτό που νιώθω όταν τον βλέπω. Εγώ! Που στήριζα τις φίλες μου, που έβγαζα πύρινους λόγους εναντίον των συντρόφων τους όταν εκείνοι τις εκμεταλλεύονταν, εγώ η υπερασπίστρια της γυναικείας αξιοπρέπειας. Εγώ, η Σιμόν ντε Μποβουάρ, κοιτάω στα μάτια έναν άντρα που μου λέει να «ορίσουμε εκ νέου τους όρους της συνεργασίας μας» και αντί να του δώσω μια κουτουλιά μήπως και συνέλθει, κάθομαι απέναντί του, υπνωτισμένη από τα λόγια του, ακόμα πιο ερωτευμένη μαζί του. Εκτός βέβαια αν αυτός ο άνθρωπος είναι ο σατανάς. Ίσως γι’ αυτό ασκεί τόση γοητεία πάνω μου. Μου μιλάει σαν ρομπότ και ενώ με τα λόγια του κάνει την καρδιά μου κομμάτια εγώ το μόνο που σκέφτομαι είναι το πόσο θέλω να χωθώ στην αγκαλιά του, να τρέξω τα ακροδάχτυλά μου σε όλο το κορμί του, να νιώσω τη ζεστασιά του μέσα μου... Άραγε θα τα ξαναζήσω όλα αυτά;


Τώρα πια τις καταλαβαίνω τις γυναίκες που μένουν με άντρες που τις θέλουν μόνο για το σεξ. Βλέπεις ότι δεν υπάρχει συναίσθημα από την άλλη πλευρά αλλά δεν μπορείς να απομακρυνθείς. Κάποτε το κατέκρινα, αλλά τώρα το καταλαβαίνω. Αν με καλούσε στο κρεβάτι του, θα πήγαινα. Ντροπή μου, αλλά θα πήγαινα. Παρόλο που με έχει πληγώσει τόσο η σκληρή του συμπεριφορά. Αλλά τον αγαπάω. Θεέ μου, πόσο τον αγαπάω! Και πόσο θα ήθελα να μου δώσει μια ευκαιρία να παλέψω για να τον κερδίσω. Να τον βοηθήσω να ξεπεράσει τους φόβους του και να είμαστε και πάλι μαζί. Και όχι για λίγους μήνες. Αν είναι δυνατόν, για πάντα…

2 σχόλια: