Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 25 Φεβρουαρίου 2014

Σκέψεις ενός πλούσιου και μόνου καουμπόι

Έφυγε. Όχι, τι θα έκανε; Θα έμενε εδώ; Να αρμέγει αγελάδες και να επιδιορθώνει φράκτες; Εγώ φταίω, εγώ είμαι ο ηλίθιος. Μα πώς είναι δυνατόν να πίστευα ότι θα μείνει; Ακόμα και την τελευταία στιγμή, που την αποχαιρετούσα στο αεροδρόμιο, γιατί την πήγα ο ηλίθιος, προσπάθησα να την κάνω να καταλάβει ότι ήθελα να μείνει.

«Είσαι ψυχρός, Τρόι», «κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι νιώθεις και τι σκέφτεσαι, Τρόι», «είσαι κλειστό βιβλίο, Τρόι». Αυτά ακούω από τα 18 μου που άρχισα να κάνω σχέσεις με γυναίκες. Γυναίκες που ήρθαν και έφυγαν. Μα όλες είχαν το ίδιο παράπονο. Ότι είμαι συγκρατημένος, ότι δεν δείχνω τα συναισθήματά μου. Και είπα πρώτη φορά, με τη Σάρλοτ, να δοκιμάσω κάτι άλλο. Ήθελα αυτή τη φορά, αυτή η σχέση, να είναι κάτι διαφορετικό. Δεν της είπα βέβαια «μην πας» αλλά το έδειξα. Πρέπει να είδε πόσο πολύ απογοητεύτηκα. Δεν είναι ότι ζηλεύω. Δε ζηλεύω. Ούτε φοβάμαι ότι θα πάει εκεί και θα με κερατώσει με τον άλλον. Άλλωστε αυτός είναι σε κώμα. Ακόμα και να ήθελε…δε θα μπορούσε. Αλλά είναι που είναι και πρίγκιπας. Πρίγκιπας, διάολε! Αν είναι δυνατόν να ερωτεύτηκα μια γυναίκα με τέτοιο παρελθόν. Πώς να συγκριθώ με έναν πρίγκιπα; Τι μπορώ να της προσφέρω που δεν μπορεί εκείνος;

Και δεν είναι ότι την είχα κλεισμένη μέσα εδώ και δύο μήνες. Και στη Νέα Υόρκη την πήγα να ξεσκάσει, να ψωνίσει ό,τι θέλει, και άλλο ταξίδι κανόνιζα. Αλλά τι να συγκριθεί με μια τιάρα; Με μια δεξίωση με γαλαζοαίματους; Με ένα παλάτι και ένα κράτος να υποκλίνεται στα πόδια σου; Ποια γυναίκα δε θα τα λαχταρούσε όλα αυτά; Την πιστεύω ότι δεν τον θέλει. Τουλάχιστον προς το παρόν. Αλλά ποιος μου λέει ότι δε θα θυμηθεί όσα είχε; Ποιος μου λέει ότι δε θα θυμηθεί πώς είναι να ζεις μέσα στη χλιδή; Ποιος μου λέει ότι δε θα δει τον κύκλο του φίλου της, βασιλιάδες και βασίλισσες και δούκες και δεν ξέρω κι εγώ τι. Πώς γυρνάς μετά στο ράντσο; Πώς φοράς μετά τζιν και λερώνεις τα χέρια σου με λάσπες;

Δεν της είπα να μην πάει. Δεν είχα δικαίωμα να το κάνω. Αλλά κάτι έσπασε μέσα μου όταν την είδα να μου γνέφει στο αεροδρόμιο. Με έσφιξε στην αγκαλιά της, με φίλησε πεταχτά, με ευχαρίστησε που την πήγα. Αλλά έφυγε. Μου γύρισε την πλάτη και έφυγε. Και ένιωσα κάτι μέσα μου που θύμιζε πολύ αυτό το αίσθημα εγκατάλειψης που με συντρόφευε χρόνια, μέχρι που το πήρα απόφαση ότι εγώ δεν είμαι φτιαγμένος για να ζω μέσα σε οικογένεια ή με σύντροφο. Ότι είμαι καλύτερα μόνος. Και τώρα, που προσπάθησα μαζί της, γιατί πραγματικά προσπάθησα, πάλι μόνος έμεινα.

Έφυγε. Γιατί έφυγε; Δεν μπορεί να μην κατάλαβε πόσο πολύ ήθελα να μην πάει. Μου είπε χίλιες φορές ότι είχαμε συμφωνήσει να έχουμε εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Βλακείες. Φυσικά και της έχω εμπιστοσύνη. Αλλά οι συνήθειες δεν κόβονται. Είναι συνηθισμένη σε μια άνετη ζωή. Και όταν εννοώ άνετη ζωή δεν εννοώ πλούσια. Πλούσια μπορώ να της προσφέρω κι εγώ. Εννοώ άνετη με την έννοια να είναι κοντά σε μαγαζιά, να ταξιδεύει όποτε θέλει, να έχει έναν σύντροφο διαθέσιμο και χωρίς συναισθηματικό φορτίο.

Και αυτό το «θα μείνω λίγο παραπάνω μετά τους έξι μήνες για να αναπληρώσω τις μέρες άδειας» ήταν φοβερή ατάκα. Πώς συγκρατήθηκα και δεν της είπα να φύγει αμέσως αν είναι να σκέφτεται έτσι… Εντάξει, το έχω καταλάβει ότι μόλις τελειώσουν οι έξι μήνες θα φύγει. Δεν περιμένω να μείνει. Αλλά φρόντιζα αυτοί οι μήνες που έχουμε μαζί να είναι γεμάτοι. Να μη χάσουμε ούτε μέρα. Να της κάνω όλα τα χατίρια. Να την κάνω όσο γίνεται ευτυχισμένη. Και τι κατάφερα; Έβηξε ο πρίγκιπας; Τρέχουμε στον πρίγκιπα.

Και αν πάθω κι εγώ κάτι εντωμεταξύ; Κι εγώ μπορεί να πάθω κάτι. Στην φύση δουλεύω. Μπορεί να πέσω από το άλογο, να με ποδοπατήσει κανένας ταύρος. Αλλά όχι. Δε θα είναι εδώ. Θα είναι στη Νέα Υόρκη, με τους πλούσιους φίλους της, να ψωνίζει φορέματα και να γελάει ανέμελη. Αυτή τη ζωή ξέρει και σε αυτή θα γυρνάει πάντα. Δεν την αδικώ. Κι εγώ στη γη μου γυρνάω πάντα.


Πρέπει να προστατεύσω τον εαυτό μου. Πρέπει να το κάνω. Θα τα καταφέρω γιατί ξέρω πώς γίνεται να μην επενδύεις συναισθηματικά. ‘Ο,τι είχα νιώσει θα το ξεχάσω, θα το θάψω βαθιά μέσα μου. Έτσι είναι το καλύτερο. Όταν θα γυρίσει, θα είμαι ένας άλλος άνθρωπος. Θα την προστατεύσω. Από εμένα. Από εμάς. 

7 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Έτσι είναι η ζωή Papas μου. Δε στρώνεται με ροδοπέταλα ο δρόμος της αγάπης

      Διαγραφή
  2. Υπεροχη η ιστορια μπραβο σας αννα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εχω παθει στερηση....θελω κι' αλλο το διαβαζω ξανα και ξανα ποτε δεν ειναι βαρετη μια τετοια ιστορια
    .....Εφη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εχω παθει στερηση....θελω κι' αλλο το διαβαζω ξανα και ξανα ποτε δεν ειναι βαρετη μια τετοια ιστορια
    .....Εφη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. αααχχχχχ...τοσο καιρο καλα δεν ειμασταν ηρεμες :) ??οριστε τωρα θα ξεσηκωσουμε θυελλα αντιδρασεων...χαχαχα ...εχει δικος ο καλος μας ο Τροι...εμμμ που πας καλη μου Σαρλοτ κ αφηνεις πισω τετοιον αντρα???ευχαριστουμε ακομη μια φορα γ την τελεια ιστορια σου...φιλακιααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή