Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 28 Φεβρουαρίου 2014

Κεφάλαιο 59-Έι, Ελίζα! Μ' ακούς εκεί στη Γηραιά Αλβιώνα; Θέλω πατατάκια...

«Κοριτσάκι μου, ακόμα δεν ήρθες και θα ξαναφύγεις;» ρώτησε η Ιλέιν την Κυριακή το πρωί την ώρα που έβαζε ένα φίλτρο στην καφετιέρα. Η Ιλέιν είναι το μόνο άτομο εδώ μέσα, σκέφτηκε η Σάρλοτ, που εκφράζει ανοιχτά τα συναισθήματά της.
«Ναι, χθες μου το είπε ο Τρόι» είπε ήρεμα η Σάρλοτ, γιατί ο Τρόι βρισκόταν μερικά βήματα μακριά της. Δεν ήθελε να φανεί ότι είχε θυμώσει με την απόφασή του.
«Μα καλά, Τρόι, είναι ανάγκη να φύγει αύριο;» είπε η Ιλέιν. Ο Τρόι τής χαμογέλασε φευγαλέα και έκανε μια γκριμάτσα που έδειχνε ότι κι αυτός δεν ήταν σίγουρος για την απόφαση. Ναι, σιγά.
«Ναι, Ιλέιν, πρέπει. Το θέμα με το έλλειμμα έχει πάει πολύ πίσω. Όσο πιο σύντομα πάει…»
«Καλά, παιδί μου, εσύ ξέρεις καλύτερα» είπε γρήγορα η Ιλέιν. Δεν ήθελε να του δώσει την εντύπωση ότι αμφισβητούσε τις αποφάσεις του αλλά έδειχνε ειλικρινά λυπημένη που η Σάρλοτ θα έφευγε τόσο σύντομα.
«Ιλέιν, την Παρασκευή θα είμαι πίσω» της είπε η Σάρλοτ γελαστή, προσπαθώντας να φτιάξει το κέφι της μεγαλύτερης γυναίκας αλλά και το δικό της.
«Ναι, ναι, την Παρασκευή. Το πολύ την Κυριακή» είπε ο Τρόι και η Σάρλοτ έγινε έξαλλη. Μα πώς αποφάσιζε έτσι για το πρόγραμμά της και της το πετούσε τόσο ανάλαφρα;
«Πότε προέκυψε το Σαββατοκύριακο; Νόμιζα μόνο μέχρι την Παρασκευή!» αντέδρασε η Σάρλοτ.
«Δεν ξέρω τι θα βρεις εκεί» είπε ο Τρόι ήρεμα και έκατσε στον καναπέ για να δει τηλεόραση. Η Σάρλοτ πήρε τον καφέ της και έκατσε δίπλα του. Η συζήτηση αυτή ήταν προσωπική. Και δεν ήθελε να αναστατώσει την Ιλέιν.
«Δε χρειάζεται να είμαι μακριά για να βρω την πηγή του κακού» του είπε εκνευρισμένη.
«Τι εννοείς;»
«Ότι δε χρειάζεται να με στείλεις εξορία για να σου βρω από πού προέρχεται το έλλειμμα».
«Δε σε στέλνω εξορία. Μην είσαι τόσο μελοδραματική!» είπε ειρωνικά ο Τρόι.
«Άλλωστε νόμιζα ότι σου άρεσαν τα ταξίδια».
«Δεν μπορώ να το χωνέψω» του είπε εκείνη ξαφνικά. «Δεν μπορώ να το χωνέψω ότι είσαι τόσο εγωιστής. Μου το είχες πει. Τουλάχιστον ήσουν ειλικρινής. Αλλά πίστευα ότι αυτό που είχαμε…αυτά που μου είχες πει…» είπε και κόμπιασε. Η φωνή της έσπασε και κατέβασε τα μάτια της στα χέρια της. Πήρε μια βαθιά ανάσα, προσπαθώντας να μην κλάψει.
«Σάρλοτ, αντιδράς υπερβολικά» είπε ο Τρόι, με πιο μαλακωμένη διάθεση.
«Σοβαρολογείς;» του είπε μέσα από τα δόντια της. «Παίζεις μαζί μου, Τρόι!» του είπε.
«Δεν παίζω καθόλου» είπε εκείνος κοφτά. «Απλώς ορίζω εκ νέου τους όρους της συνεργασίας μας».
«Σιγά μην υπογράψουμε και συμβόλαια» ειρωνεύτηκε η Σάρλοτ. «Πώς μιλάς έτσι; Ο υπουργός ανάπτυξης είμαι; Η Σάρλοτ είμαι, διάολε» γέλασε νευρικά. «Πώς γίνεται να ξεχνάς τόσο γρήγορα; Από αυτά που μου είπες πίστευες τίποτα;»
«Εσύ;» την κάρφωσε με το βλέμμα του εκείνος. Μια θύελλα συναισθημάτων αντικατοπτριζόταν στα γαλάζια μάτια του. «Εσύ πίστευες τίποτα;» την προκάλεσε ξανά.
«Δεν παίρνω τίποτα πίσω» του είπε και σηκώθηκε όρθια. Άρχισε να βηματίζει μπροστά του. Η Ιλέιν εντωμεταξύ είχε αποσυρθεί στη βιβλιοθήκη για να ξεσκονίσει. Μάλλον γιατί μυριζόταν την καταιγίδα που ήταν έτοιμη να ξεσπάσει. «Δε λυπάμαι που έφυγα. Δεν έχω κάτι για το οποίο πρέπει να ντρέπομαι, Τρόι. Θέλω να αποδώσω το θυμό σου στο γεγονός ότι πρώτη φορά…υποθέτω…θέλω να ελπίζω…ότι κάτι ένιωσες» του είπε αργά και διστακτικά. «Αλλά δεν είναι τρόπος αυτός να με τιμωρήσεις. Να το συζητήσουμε, Τρόι. Γιατί δεν το συζητάμε;»
«Τι να πούμε;» ρώτησε εκείνος.
«Δεν ξέρω. Αυτά που νιώθουμε ίσως; Τώρα είναι η στιγμή να παλέψουμε, Τρόι. Τώρα!» φώναξε η Σάρλοτ. Εκείνος σήκωσε το κεφάλι του και την κοίταξε. «Εσύ μου είχες πει ότι πρέπει να παλέψουμε για τη σχέση μας. Να της δώσουμε μία ευκαιρία. Τα λόγια σου χρησιμοποιώ. Εκτός αν τα είπες μόνο για να με ρίξεις στο κρεβάτι!» του πέταξε.
«Σάρλοτ, όπως ίσως έχεις καταλάβει» είπε εκείνος βραχνά «δεν χρειάζεται να καταφύγω σε λόγια και υποσχέσεις για να ρίξω μια γυναίκα στο κρεβάτι».
«Εννοείς ότι είμαι εύκολη;» είπε ήρεμα η Σάρλοτ.
«Εννοώ ότι έχω επιλογές».
«Αυτό το ξέρω» είπε η Σάρλοτ γελώντας. «Στο βουνό είδα την Ελίζαμπεθ να βγαίνει ξεβράκωτη από το δωμάτιό σου! Ξέρω πολύ καλά τι εννοείς!».
«Λες σαχλαμάρες» είπε εκείνος. «Εγώ και η Ελίζαμπεθ…δεν…έχουμε χωρίσει εδώ και μήνες».
«Συνεχίζεις να λες ψέματα ενώ δε χρειάζεται».
«Σου λέω την αλήθεια».
«Την είδα με ένα δαντελωτό κομπινεζόν. Μου λες ότι δεν περάσατε το βράδυ μαζί; Δε σε πιστεύω» είπε η Σάρλοτ.
«Μπορεί να μη με πιστεύεις, αλλά αυτή είναι η αλήθεια».
«Καλά» είπε η Σάρλοτ και έκανε μια κίνηση με το χέρι «αυτά έχουν μικρή σημασία πια. Εδώ μιλάμε για πλήρη ασυνεννοησία».
«Σάρλοτ, μην κάνεις έτσι, σε παρακαλώ. Εμείς οι δύο…δεν είναι καλή ιδέα. Το βλέπεις ότι τσακωνόμαστε τόσο πολύ…»
«Τσακωνόμαστε γιατί με χώρισες χωρίς να φταίω και χωρίς να μου εξηγήσεις» είπε εκείνη.
«Σε χώρισα επειδή κατάλαβες ότι δεν ήθελα να πας και πήγες».
«Πώς να καταλάβω; Νόμιζα ότι έκανες μούτρα, διάολε!».
«Κι αν σου το ζητούσα; Αν σου έλεγα να μη φύγεις;»
«Και πάλι θα έφευγα. Θα σου εξηγούσα λίγο καλύτερα, αλλά θα έφευγα. Είναι προφανές ότι δεν έχεις ξανακάνει ουσιαστική σχέση. Εκδηλώνεις το ενδιαφέρον σου με κτητικότητα αλλά δεν είναι αυτός τρόπος…».
«Αν ήθελα ψυχολόγο θα πήγαινα σε ψυχολόγο» είπε ήρεμα εκείνος, διακόπτοντας τον ειρμό της. «Αλλά δε θέλω ψυχολόγο. Θέλω μόνο την ηρεμία μου».
«Τι ορίζεις ως ηρεμία, Τρόι; Το να μην είμαι εδώ; Εγώ μπορώ να σου την προσφέρω αυτή την ηρεμία. Αλλά η ταραχή μέσα σου θα συνεχιστεί. Γιατί πολύ απλά δεν ξέρεις πώς να το διαχειριστείς όλο αυτό που νιώθεις και αντί να βαδίσουμε μαζί, με κάνεις πέρα».
«Σάρλοτ, δεν καταλαβαίνω τι λες. Μπορεί πολύ απλά και να άλλαξα γνώμη» είπε εκείνος και τότε η Σάρλοτ έχασε τελείως τον έλεγχο.
«Να άλλαξες γνώμη; Άλλαξες γνώμη δηλαδή;» τον ρώτησε αλλά εκείνος δεν απάντησε. «Είναι η τρίτη φορά που προσπάθησα να βγάλω μια άκρη μαζί σου και δε θα σε ξαναενοχλήσω μετά από αυτή. Πες μου τι θες».
«Σου είπα. Θέλω να πας στο Μπέρλινγκτον μία βδομάδα. Η σχέση μας έχει διαρραγεί και δεν θέλω να κουραστώ άλλο. Ίσως δεν ήταν γραφτό να γίνει» της είπε γρήγορα, σχεδόν με μια αναπνοή.

«Καλώς, Τρόι» είπε η Σάρλοτ και πήγε να χύσει τον καφέ της στον νεροχύτη. Και μετά ανέβηκε πάνω να φτιάξει βαλίτσα. Ξανά. 

7 σχόλια:

  1. ακομη λιγο θελουμε....θα ηταν ενδιαφερον να δουμε σημερα πως σκεφτεται ο τροι μετα απο οσα εγιναν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ακομη λιγο θελουμε....θα ηταν ενδιαφερον να δουμε σημερα πως σκεφτεται ο τροι μετα απο οσα εγιναν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. nai ligo akoma exoume agwnia,oute na eimastan emeis sthn 8esh tous....εφη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. please κανεμας αυτο το δωρο αγαπατη συγγραφεα μας....Νορα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ελίζα! Εγώ θέλω walkers λεμόνι! Μ'ακούς;;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή