Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

κεφάλαιο 52-τα ξεκαθαρίσματα...

«Τώρα τι σε έπιασε και θες να κοιμηθούμε χώρια;» τη ρώτησε  Τρόι αλλά η Σάρλοτ είχε μαζέψει τα πράγματά της με σκοπό να κοιμηθεί στο δωμάτιό της.
«Απλώς νομίζω ότι παρατράβηξε το αστείο!» του είπε θυμωμένη και σταύρωσε τα χέρια στο στήθος. «Παρεξηγείς ό,τι λέω και καταλήγουμε πάντα στο ίδιο σημείο. Ότι είμαι κακομαθημένη!» τσίριξε.
«Αφού δεν είσαι κάτσε να το συζήσουμε» είπε εκείνος με μια δόση ειρωνείας και η Σάρλοτ εκνευρίστηκε ακόμα πιο πολύ. Δυστυχώς ο Τρόι είχε κάποιο δίκιο. Δεν ήταν σωστό να αποφεύγει έτσι τη συζήτηση. Αλλά τι να του έλεγε; Πώς να του εξηγούσε γιατί λυπόταν τόσο που γυρνούσαν; Διάολε, σε λίγη ώρα το ρολόι θα έδειχνε μεσάνυχτα. 14 Φεβρουαρίου. Η ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου. Και αυτή διαπραγματευόταν το πού θα κοιμόταν. Ουφ, πόσο μπερδεμένη ένιωθε!
«Σιγά μη χάσω το χρόνο μου! Άλλωστε ένα πράγμα δεν αλλάζει και αυτό είναι το ξεροκέφαλό σου» του είπε και πήρε την τσάντα της για να φύγει όταν άκουσε το βαθύ γέλιο του να γεμίζει την ατμόσφαιρα. Γύρισε και τον κοίταξε στην αρχή θυμωμένη, αλλά αμέσως μετά τα νεύρα της εξανεμίστηκαν. Είχε καιρό να τον δει τόσο χαλαρό και τόσο ανέμελο. Μπορεί να γελούσε μαζί της αλλά ήταν τόσο μεταδοτικό το κέφι του που χαμογέλασε άθελά της. «Γιατί γελάς;» τον ρώτησε και άρχισε να κουνάει ανυπόμονα το πόδι της πάνω κάτω. Ο Τρόι σταμάτησε να γελάει με δυσκολία ενώ εκείνη τον περίμενε υπομονετικά να πάρει ανάσα.
«Γελάω…γελάω γιατί συμπυκνώσαμε μια σχέση σε 48 ώρες» είπε εκείνος και η Σάρλοτ τον κοίταξε απορημένη. «Κάναμε έρωτα, βγήκαμε ραντεβού, τσακωθήκαμε και κατά κάποιον τρόπο…χωρίσαμε» είπε και άρχισε να γελάει ξανά. Η Σάρλοτ έχασε την υπομονή της.
«Πολύ αστείο. Φαντάσου πόσο πολύ το εκτιμάς όλο αυτό που η ιδέα ότι χωρίσαμε» του είπε κάνοντας με τα δάχτυλα της εισαγωγικά στον αέρα, «σου φέρνει τόσο γέλιο». Έκανε να σηκώσει ξανά την τσάντα της αλλά ο Τρόι τη σταμάτησε. Της άρπαξε το χέρι και την ανάγκασε να τον κοιτάξει.
«Μα τι έχεις πάθει; Μου λες; Πλάκα κάνω» είπε ξαφνικά σοβαρά.
«Γελάσαμε» τον ειρωνεύτηκε με το χέρι στη μέση.
«Άσε κάτω τα πράγματά σου και φόρα μια φανέλα μου να κοιμηθούμε» της είπε ανυπόμονα λες και μιλούσε σε παιδάκι με υστερία.
«Όχι» του είπε, αλλά δεν κουνήθηκε από τη θέση της. Τον προκαλούσε με την άρνησή της, το ήξερε, αλλά δεν ήθελε να περάσει το δικό του.
«Κοίτα να δεις, Σάρλοτ» της είπε και άρχισε να ξεντύνεται με την ησυχία του. «Εγώ δε σε αφήνω να φύγεις από δω μέσα απόψε» είπε απειλητικά. «Μπορείς να δοκιμάσεις να πλησιάσεις την πόρτα, αλλά δε θα προλάβεις να την ανοίξεις» της είπε ενώ έβγαζε την μπλούζα του και φορούσε ένα μαύρο φανελάκι για τον ύπνο. Δεν είναι δίκαιο να είναι τόσο σέξι, σκέφτηκε η Σάρλοτ. Δεν είναι δίκαιο. Δε γίνεται να τσακώνεσαι με έναν άνθρωπο ο οποίος είναι τόσο κούκλος!
«Τρόμαξα» του είπε αλλά όχι και πολύ πειστικά.
«Δοκίμασε» είπε εκείνος ήρεμα, αλλά η Σάρλοτ δεν πείστηκε. Ο θυμός του ήταν έκδηλος στις κινήσεις του. Κοφτές και νευρικές. «Εγώ δε θα σε αφήσω να φύγεις τόσο εύκολα. Από το δωμάτιό μου. ‘Η τη ζωή μου. Το κατάλαβες;» είπε και την κοίταξε σταθερά στα μάτια.

Η Σάρλοτ πήρε μια βαθιά ανάσα και ζύγισε τις επιλογές της. Δεν ήταν όρκος αιώνιας αγάπης, δεν ήταν καν λόγια αγάπης. Αλλά ήταν ό,τι πιο αντρίκιο και πιο ειλικρινές είχε ακούσει τόσα χρόνια. Τη διεκδικούσε και προς το παρόν αυτό της έφτανε. Άφησε κάτω την τσάντα της και πήρε ένα φανελάκι του για να φορέσει για τον ύπνο. Εκείνος της χαμογέλασε για μερικά δευτερόλεπτα και πήγε στο μπάνιο να βουρτσίσει τα δόντια του. Οι κινήσεις του έγιναν και πάλι ανάλαφρες. Μάλιστα σιγομουρμούριζε και ένα σαχλοτράγουδο στο μπάνιο.

Μετά από μερικές ώρες, αφού είχαν απολαύσει ο ένας το κορμί του άλλου με ακόρεστη πείνα, η Σάρλοτ βρισκόταν για άλλη μια φορά κουρνιασμένη στην αγκαλιά του Τρόι και αφουγκραζόταν την καρδιά του. Δεν ήξερε αν εκείνος κοιμόταν αλλά υποπτευόταν πως όχι. Η αναπνοή του δεν ήταν ρυθμική.
«Τι έπαθες απόψε;» της ψιθύρισε ξαφνικά εκείνος. Η Σάρλοτ αναδεύτηκε στην αγκαλιά του.
«Ξέχνα το, Τρόι» του είπε ήρεμα.
«Δε θέλω να μένουν αγκάθια ανάμεσά μας» της είπε και παρόλο που το επιχείρημά του ήταν ισχυρό και την ανάγκαζε να απαντήσει μια άβολη ερώτηση, αναγνώριζε ότι η επιθυμία του να ξεκαθαρίσει αυτή την γκρίζα ζώνη ήταν καλή ένδειξη για τη «σχέση» τους.
«Θέλω πολύ να γυρίσω στο ράντσο, με παρεξήγησες» του είπε τελικά. Εκείνος δεν απάντησε. «Απλώς δεν ξέρω τι θα γίνει…με εμάς…καταλαβαίνεις…» ψέλλισε εκείνη και περίμενε. Περίμενε να ακούσει την απάντησή του. Η καρδιά της άρχισε να χτυπάει πιο δυνατά και τα δευτερόλεπτα περνούσαν βασανιστικά.
«Τι εννοείς;» τη ρώτησε και η Σάρλοτ κατάλαβε ότι είχε θυμώσει πάλι. Ωχ, Θεέ μου. Ένιωθε ότι έτρεχε πάνω σε πάγο. Ήταν θέμα χρόνου να φάει τα μούτρα της.
«Εννοώ ότι δεν ξέρω αν θα συνεχίσουμε…» του είπε.
«Δε θες;» ρώτησε εκείνος έξαλλος. Άναψε το πορτατίφ και τη ρώτησε κοιτώντας τη στα μάτια. Η Σάρλοτ ανοιγόκλεισε τα μάτια μερικές φορές μέχρι οι κόρες της να συνηθίσουν στο ξαφνικό φως.
«Εγώ…ναι…» είπε τελικά και πήρε μια κοφτή ανάσα. Δεν της άρεσε να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό της.
«Κι εγώ ναι» είπε εκείνος αποφασιστικά. «Άρα…»
«Άρα τι;» ρώτησε η Σάρλοτ τρομαγμένη και ο Τρόι έκλεισε το φως. Την τράβηξε ξανά στην αγκαλιά του.
«Άρα είμαι τρελός για σένα και ελπίζω κι εσύ για μένα και θέλω να δώσουμε μια ευκαιρία στη σχέση μας. Νομίζω ότι σου το έχει ξαναπεί αυτό» της είπε  ενώ τη φιλούσε απαλά στα χείλη. Η Σάρλοτ ένιωσε το λαιμό της να καίει. Από στιγμή σε στιγμή θα έβαζε τα κλάματα.
«Κρυφά ή φανερά;» τον προκάλεσε.
«Διακριτικά» είπε εκείνος. «Δεν το κρύβουμε, αλλά δε δίνουμε και δικαιώματα» της είπε. «Τι λες, καρδιά μου;» τη ρώτησε με την ανασφάλεια εμφανή στη φωνή του.
«Λέω ναι» του είπε και τον έσφιξε κι αυτή.
«Κοιμήσου τώρα γιατί αύριο έχουμε μεγάλη μέρα!» είπε ο Τρόι και αναστέναξε βαθιά. Μάλλον από ανακούφιση.


Η Σάρλοτ αποκοιμήθηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Ευτυχισμένη. Πολύ ευτυχισμένη. 

1 σχόλιο: