Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 7 Φεβρουαρίου 2014

κεφάλαιο 46-rodeo drive, baby

Η Σάρλοτ ακολουθούσε τον Τρόι, ο οποίος περπατούσε με μεγάλες δρασκελιές λόγω ύψους. Τους χώριζαν μερικά βήματα μέχρι το ασανσέρ όταν εκείνος σταμάτησε και την άφησε να περάσει πρώτη. Το ασανσέρ περίμεναν και άλλα τέσσερα άτομα Τρεις ηλικιωμένες κυρίες που φλυαρούσαν αδιάκοπα και ένας κύριος γύρω στα 40, που έδειχνε πολύ ανυπόμονος. Το ασανσέρ άνοιξε την πόρτα του μετά το χαρακτηριστικό ήχο. Πρώτες μπήκαν οι κυρίες, μετά ο κύριος, μετά η Σάρλοτ, με το χέρι του Τρόι να ακουμπάει στην πλάτη της ευγενικά και τέλος, ο Τρόι. Οι κυρίες πάτησαν το τρία, ο κύριος το έξι, η Σάρλοτ ο εφτά και ο Τρόι το 14. Η Σάρλοτ ένιωσε την καρδιά της να βουλιάζει στο στήθος της. Αυτή ήταν η τελευταία ευκαιρία. Αν δεν πατούσε το 14 ίσως είχε ελπίδες. Αλλά… Φλερτ. Αθώο φλερτ. Και όταν τα πράγματα περνούσαν τα όρια, ο Τρόι τραβούσε τα χαλινάρια. Μόνο που δεν μπορούσε να το συνηθίσει αυτό. Η απογοήτευση ήταν τεράστια. Είχε ελπίσει πολλές φορές και την είχε απορρίψει άλλες τόσες. Μάλλον η Ελίζαμπεθ τον κρατούσε καλά.

Μετά από ένα εκκωφαντικό «ντιν» η πόρτα άνοιξε και κατέβηκαν οι τρεις κυρίες, οι οποίες δεν είχαν σταματήσει να μιλάνε. Η Σάρλοτ τις χάζευε και άθελά της χαμογέλασε. Έδειχναν να μην έχουν έγνοιες. Ήταν σε αυτή την ηλικία που απολάμβαναν τη ζωή τους χωρίς να τις βασανίζει το αν της θέλει κάποιος άντρας. Άραγε ο Τρόι τι σκεφτόταν; Αναρωτήθηκε. Καθόταν ακριβώς πίσω της και δεν τον έβλεπε. Τον ένιωθε, αλλά δεν τον έβλεπε.

Ο σαραντάρης κύριος κατέβηκε στον έκτο λίγα δευτερόλεπτα μετά και έμειναν μόνοι. Στον επόμενο όροφο θα άνοιγε η πόρτα και θα έπρεπε να βγει. Να γυρίσει μόνη, στο δωμάτιό της. Θα κοιμόταν με τον Τρόι στο μυαλό της αλλά όχι στο κρεβάτι της.
«Ντιν» ακούστηκε το αδυσώπητο καμπανάκι και οι πόρτες άνοιξαν. Η σιωπή μέσα στο ασανσέρ ήταν βαριά και τα δευτερόλεπτα μεταξύ των ορόφων έμοιαζαν ώρες ολάκερες. Η Σάρλοτ δίστασε μισό δευτερόλεπτο και έκανε ένα βήμα μπροστά. Είχε βγει ήδη η μισή από το ασανσέρ όταν ένιωσε το χέρι του Τρόι να αρπάζει το δικό της και να το σφίγγει, τραβώντας τη προς το μέρος του. Η έκπληξή της ήταν μεγάλη και δεν πρόλαβε να αντιδράσει. Οι πόρτες έκλεισαν πίσω της και ο Τρόι την αγκάλιασε σφιχτά. Έχωσε το δεξί του χέρι στις ρίζες των μαλλιών της στον αυχένα και την ανάγκασε να γείρει το κεφάλι της πίσω. Η Σάρλοτ έμεινε εκεί, ακίνητη, σαν μεθυσμένη, ζαλισμένη από το άγγισμά του, και τον κοιτούσε. Τον κοιτούσε να την πλησιάζει αργά, χαμογελώντας με την αυτοπεποίθηση που έχει ένας άντρας που απέναντί του έχει μια γυναίκα που λιώνει γι αυτόν.

Και μετά τη φίλησε.

Η Σάρλοτ έκλεισε τα μάτια, ανίκανη να αντέξει τόση απόλαυση. Έπρεπε να κλειδώσει κάποια αίσθηση. Και διάλεξε την όραση. Ο Τρόι είχε τα πιο μαλακά χείλη στον κόσμο. Τη φιλούσε και τη φιλούσε, αγκαλιάζοντάς την σφιχτά, αφήνοντας μερικούς αναστεναγμούς να βγαίνουν από το στόμα του, μεταξύ των φιλιών του. Η Σάρλοτ τον φιλούσε κι αυτή με όση πείνα είχε για εκείνον, από τις πρώτες σχεδόν μέρες της γνωριμίας τους. ‘Όταν η γλώσσα του εισέβαλλε στο στόμα της και άρχισε ένα ερωτικό παιχνίδι μεταξύ τους, η Σάρλοτ ένιωσε να γίνεται σκόνη. Τα πόδια της λύγισαν, και ο Τρόι το κατάλαβε, γιατί πέρασε τα χέρια του επιδέξια κάτω από τα γόνατά της και την πήρε αγκαλιά. Οι πόρτες του ασανσέρ άνοιξαν και βγήκαν στον 14ο όροφο. Ο Τρόι έκανε μερικά βήματα και στάθηκε έξω από την πόρτα του.
«Η κάρτα είναι στην πίσω δεξιά τσέπη» της είπε και εκείνη χαμογέλασε. Τέντωσε το χέρι της και την έβγαλε πίσω από την πλάτη του. Άνοιξε με την κάρτα την πόρτα και ο Τρόι την έκλεισε με το πόδι του. Έκανε μερικά βήματα ακόμα και την ακούμπησε με προσοχή στο κρεβάτι, λες και ήταν πορσελάνινη κούκλα.
«Με προκάλεσες» της είπε προειδοποιητικά και κάθισε στο κρεβάτι, δίπλα της. Έδειχνε να θέλει την έγκρισή της για να συνεχίσει.
«Και;» τον ρώτησε εκείνη, ανασηκώνοντας το φρύδι της προκλητικά.
«Ένας άντρας δεν αφήνει κάτω μια τέτοια πρόκληση» της είπε, ενώ με τον δείχτη του χάιδευε το πόδι της.
«Ώστε έτσι, Τρόι;» έκανε εκείνη μια θεατρινίστικη γκριμάτσα. «Δηλαδή όποια γυναίκα σε προκαλεί, την ρίχνεις στο κρεβάτι;» τον ρώτησε, κοιτώντας τον σταθερά στα μάτια, ενώ εκείνος κατέβαζε το φερμουάρ και την απελευθέρωνε από τις μπότες της.
«Όχι, όχι όλες» της είπε σουφρώνοντας αποδοκιμαστικά τα χείλη του. Μετά άρχισε να της βγάζει το καλσόν. Αργά. Επίπονα αργά. «Μόνο αυτές που μου κόβουν την ανάσα» της είπε. Η Σάρλοτ τον κοιτούσε σαν μαγεμένη να τη γδύνει. Δεν τον σταματούσε. Καθόταν εκεί ήρεμη και απολάμβανε το χάδι του. Όταν την ανασήκωσε ώστε να της τραβήξει το φόρεμα πάνω από το κεφάλι της, δε φοβήθηκε. Ένιωθε τόσο άνετα, που της πέρασε η σκέψη ότι είχε γεννηθεί για αυτή ακριβώς τη στιγμή. «Αυτές που γεμίζουν τη ζωή μου με χαρά» της είπε και τη φίλησε απαλά. Το βλέμμα του τώρα κοιτούσε αχόρταγα το μωβ δαντελένιο κομπινεζόν που φορούσε μέσα από το φόρεμά της. «Αυτές που με κατηγορούν ακόμα και για την τρύπα του όζοντος» της χαμογέλασε ξαφνικά «αλλά εμένα δε με νοιάζει καθόλου. Γιατί όταν θυμώνουν είναι διπλάσια όμορφες» της είπε τελικά και η Σάρλοτ προσπάθησε να συγκρατηθεί αλλά δεν τα κατάφερε. ¨Ένα γελάκι ξέφυγε από το στόμα της την ίδια ώρα που ένα δάκρυ κυλούσε στο πρόσωπό της. Πόσο ευτυχισμένη ήταν αυτή τη στιγμή… Θεέ μου, ας κρατούσε αυτό που ζούσε.

Τέντωσε το χέρι της στη ζώνη του και τον ξέντυσε σε χρόνο ρεκόρ. Πολύ πιο ανυπόμονα απ’ ό,τι εκείνος εκείνη. Άφησε τα δάχτυλά της να διατρέξουν την πλάτη του, το στέρνο του, το σφιχτό στομάχι του. Ο Τρόι ξάπλωσε δίπλα της. Έμειναν αγκαλιασμένοι για μερικά λεπτά, αγγίζοντας ο ένας τον άλλον και απολαμβάνοντας αμέτρητα φιλιά. Άλλα πιο αθώα, πιο ανάλαφρα, και άλλα γεμάτα πάθος και ανυπομονησία.

Η Σάρλοτ δεν μπορούσε να κρατηθεί. Ο Τρόι έδειχνε διατεθειμένος να περάσει όλο το βράδυ χαϊδεύοντάς την. Το περίμενε ότι θα έδειχνε υπομονή και θα αφιέρωνε χρόνο στην ικανοποίησή της. Αλλά αυτά μπορούσαν να περιμένουν. Είχαν όλο το βράδυ μπροστά τους. Και αν ήταν τυχερή, και άλλα πολλά βράδια ακόμα.

Ξαφνικά στηρίχτηκε στα γόνατα και αφού σήκωσε το κομπινεζόν της μέχρι τη μέση, πέρασε το αριστερό της πόδι από πάνω του και βρέθηκε με τους γλουτούς της ακουμπισμένους στους μηρούς του. Ο Τρόι έδειχνε πολύ χαρούμενος με αυτή την εξέλιξη.

«Χαίρομαι που κι εσύ δεν κρατιέσαι» της είπε και η Σάρλοτ δε χρειάστηκε άλλη ενθάρρυνση. Του έβγαλε το μαύρο μποξεράκι που φορούσε και άφησε το κορμί της να δεχτεί το μεγαλείο του Τρόι…

4 σχόλια:

  1. ΦΟΟΟΟΟΒΒΒΕΕΡΡΡΟΟΟΟΟ!!!!!!! Μονο και μονο ο τροπος που το παρουσιαζεις Συγγραφεα της Καρδιας Μας , ειιναι φοβερος!!!!! Αντε να δουμε τι θα δουμε στα επομενα καφαλαια,,,, δεν γινεται ουτε ο ενας ουτε ο αλλος να μην κανουν κατι για να το καταστρεψουν!!!! Μηπως παθει κατι ο Τροι????

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Epitelous mazi meta apo tosa pou perasane gia na kraththoun o enaz apo ton allon makria.....eisai foverhhhh:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή