Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 6 Φεβρουαρίου 2014

κεφάλαιο 45-μωβ όπως λέμε κόκκινο και μπλε

Η Σάρλοτ ακούμπησε τη βαλίτσα της σε ένα καρεκλάκι δίπλα από το έπιπλο με τον  καθρέπτη στο υπνοδωμάτιό της. Το ξενοδοχείο ήταν πολύ όμορφο. Βρισκόταν λίγο πιο έξω από το Χιούστον και απείχε πενήντα χιλιόμετρα από το χώρο διεξαγωγής της διοργάνωσης.  Ο Τρόι είχε νοικιάσει ένα τζιπ, το οποίο τους περίμενε στο αεροδρόμιο κι έτσι δεν ταλαιπωρήθηκαν καθόλου.

Το πρόγραμμα των επόμενων ημερών ήταν πολύ πυκνό. Στις 12 και στις 13 ήταν το ροντέο και στις 14 ήταν η μεγάλη συγκέντρωση των κτηνοτρόφων. Είχε καταλάβει ότι εκείνη τη μέρα ο κάθε παραγωγός θα μπορούσε να παραγγείλει ό,τι τον ενδιέφερε. Πετούσαν στις 15 το πρωί για Βερμόντ και κατά το βραδάκι θα ήταν στο ράντσο.

Έβγαλε τα ρούχα της και μπήκε να κάνει ένα γρήγορο ντους. Ο Τρόι θα περνούσε να την πάρει κατά τις εννιά για να πάνε να φάνε μαζί και να συζητήσουν τις τελευταίες λεπτομέρειες. Είχε ήδη σκεφτεί τι θα βάλει. Ένα μπορντό πλεκτό φόρεμα με χοντρό καλσόν και τις καουμπόικες μπότες της. Ευτυχώς είχε πολύ λιγότερο κρύο σε σχέση με το Βερμόντ. Το θερμόμετρο έδειχνε πέντε βαθμούς Κελσίου. Και δεν υπήρχε πουθενά χιόνι.

Ξάπλωσε για μισή ώρα χωρίς να κάνει τίποτα. Μόνο σκεφτόταν. Το δωμάτιό της ήταν στον έβδομο όροφο και του Τρόι στην άλλη άκρη του 14ου.  Τους χώριζαν εφτά όροφοι αλλά η σκέψη της τρυπούσε και τοίχους. Τι να έκανε τώρα; Μάλλον ντους. Θα χρησιμοποιούσε αφροντούς ή σαπούνι; Τον φαντάστηκε γυμνό, να τρίβει τα μαλλιά του και ο αφρός να ρέει στο σφικτό κορμί του.

Άνοιξε τα μάτια της διάπλατα. Μα τι σκεφτόταν; Έπρεπε να σκεφτεί κάτι άσχετο, μήπως και ηρεμήσει καθόλου. Έτσι όπως το πήγαινε, στις εννιά το βράδυ μόνο όρεξη για δείπνο δε θα είχε!

Σηκώθηκε και ντύθηκε προσεκτικά. Βάφτηκε λιγάκι και έπιασε τα μαλλιά της σε μια πρόχειρη κοτσίδα στο πλάι. Φόρεσε και ένα ζευγάρι μικρά χρυσά σκουλαρίκια και αφού έβαλε στην τσάντα της το κινητό και τα χάπια της βγήκε στο διάδρομο για να κατέβει με το ασανσέρ στο λόμπι. Μόνο που πέτυχε τον Τρόι απέξω. Και έπεσε με φόρα πάνω στο στήθος του. Όχι ότι δεν της άρεσε κιόλας! Εκείνος την έσφιξε δυνατά πάνω του, λίγο πιο πολύ απ’ ό,τι θα επέτρεπε το σαβουάρ βιβρ και μετά την άφησε. Καθάρισε τη φωνή του και της χαμογέλασε.
«Σκέφτηκα ότι είναι πιο ευγενικό να έρθω να σε πάρω από το δωμάτιό σου!» της είπε ντροπαλά.
«Σε ευχαριστώ, Τρόι! Είσαι πολύ ευγενικός όπως πάντα!» του είπε ανάλαφρα, προσπαθώντας να μην του δείξει πόσο πολύ την είχε επηρεάσει η εμφάνισή του. Φορούσε ένα υπέροχο τζιν, δερμάτινα παπούτσια και…το πουλόβερ της. Ήταν ακαταμάχητος.
«Πού λες να πάμε;» τον ρώτησε ενώ κατέβαιναν στο ισόγειο με το πολυτελές ασανσέρ.
«Είναι ένα εστιατόριο που άκουσα ότι είναι καλό. Είναι εδώ κοντά. Σκέφτηκα να μην απομακρυνθούμε μιας και είμαστε κουρασμένοι από το ταξίδι» είπε και η Σάρλοτ συμφώνησε. Της άρεσε αυτό στον Τρόι. Έκανε τα πάντα να μοιάζουν τόσο απλά. Τόσο ανεπιτήδευτα. Ακόμα  και μια βραδινή έξοδο που έμοιαζε ύποπτα πολύ με ραντεβού.


Ο Τρόι οδήγησε μέχρι το εστιατόριο χωρίς να χάσει το δρόμο. Μάλλον είχε μελετήσει τη διαδρομή πριν φύγουν. Αυτός ήταν ο Τρόι. Οργανωμένος και προνοητικός.

Το εστιατόριο ήταν όντως υπέροχο. Είχε κλασική αμερικάνικη κουζίνα και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ άνετη. Ο κόσμος που δειπνούσε εκεί ήταν κυρίως νεαρά ζευγάρια και οικογένειες. Το προσωπικό ήταν πολύ φιλικό και το φαγητό πεντανόστιμο. Πεινούσε πολύ και ο ένας και ο άλλος και για αρκετά λεπτά έτρωγαν χωρίς να μιλάνε καθόλου. Η Σάρλοτ έσπασε πρώτη τη σιωπή.
«Τρόι, τι ώρα θα ξυπνήσουμε αύριο;»
«Κατά τις εννιά έλεγα να φύγουμε από το ξενοδοχείο. Αν χρειάζεσαι περισσότερο ύπνο, μπορώ να φύγω εγώ πρώτος με ταξί και να σου αφήσω το αμάξι να έρθεις πιο μετά» της είπε και η Σάρλοτ χαμογέλασε.
«Όχι, μα τι λες;» κοκκίνισε. «Εδώ ήρθαμε για δουλειά…» είπε διστακτικά.
«Ναι, αλλά δε θέλω να πιέζεσαι» είπε σοβαρά ο Τρόι.
«Εννιά ακριβώς θα είμαι στο λόμπι» του είπε, τσιμπώντας μια πατάτα από το πιάτο του. Τόσο απλά. «Θα συναντήσουμε κόσμο αύριο;» τον ρώτησε.
«Ναι, σου είπα ποιοι με ενδιαφέρουν περισσότερο. Αλλά από τις 12 μέχρι τις τρεις θα πρέπει να είσαι μόνη σου. Μπορείς να πας για μεσημεριανό. Πιστεύω ότι μέχρι το μεσημέρι θα έχεις γνωρίσει κόσμο για να μην τρως μόνη σου».
«Καλά, κι εσύ τι θα κάνεις;» τον ρώτησε απορημένη.
«Ροντέο» είπε εκείνος αδιάφορα, μεταφέροντας με το πιρούνι του μερικές πατάτες από το πιάτο του στο πιάτο της.
«Τι εννοείς;» τον ρώτησε η Σάρλοτ, αφήνοντας κάτω το κρασί της. «Θα κάνεις ροντέο; Κανονικά;».
«Νόμιζα ότι σου το είχα πει» είπε εκείνος, απορημένος με την αντίδρασή της.
«Ναι, αλλά δεν είχα καταλάβει. Δηλαδή θα ανέβεις σε ταύρο; Μα είναι επικίνδυνο!» είπε τρομαγμένη.
«Κάνω χρόνια ροντέο» της είπε ήρεμα και της έπιασε το χέρι. «Κανένας ραντσέρης που σέβεται τον εαυτό του δεν αποφεύγει μια πρόκληση. Είναι μεγάλη διαφήμιση για τη δουλειά μου μια διάκριση» της είπε.
«Και αν τραυματιστείς; Τρόι, δε γίνεται να αγωνιστείς. Φοβάμαι!» του είπε με κάθε ειλικρίνεια. Η καρδιά της κόντευε να σπάσει.
«Σάρλοτ, έχω δηλώσει ότι θα αγωνιστώ και αύριο και μεθαύριο. Αύριο έχω δύο αγώνες και αν πάω καλά θα εμφανιστώ και στον τελικό, μεθαύριο».
«Μα, Τρόι…»
«Να μην είσαι στις κερκίδες. Αν δεν το δεις δε θα τρομάξεις. Αλλά, σε παρακαλώ, άφησέ με να κάνω αυτό που ξέρω» απάντησε.

Η Σάρλοτ σούφρωσε τα χείλη της και τον κοίταξε για μερικά δευτερόλεπτα χωρίς να μιλάει. Ούτε εκείνος μιλούσε όμως. Είχε στηρίξει το σαγόνι του στη μπουνιά του και την κοιτούσε σαν μαγεμένος.
«Τι σκέφτεσαι;» τον ρώτησε.
«Δε σκέφτομαι. Αναρωτιέμαι αν φοράς το μαύρο εσώρουχο» της είπε εκείνος ήρεμα, λες και έλεγε το όνομά του. Η Σάρλοτ ένιωσε τις αισθήσεις της να χτυπάνε κόκκινο.
«Όχι εκείνο που σου έδειξα» του είπε εκείνη, κοιτώντας τον σταθερά. Ανέκφραστη. «Ένα παρόμοιο, αλλά μωβ» του είπε. «Νομίζω ότι θα σου αρέσει».

Ο Τρόι δεν απάντησε. Ο σερβιτόρος διέκοψε την αμήχανη στιγμή με τον λογαριασμό. Ο Τρόι πλήρωσε μηχανικά με την κάρτα του. Αμέσως μετά σηκώθηκε από το τραπέζι και η Σάρλοτ τον ακολούθησε. Τη βοήθησε να φορέσει το παλτό της χωρίς να της πει κουβέντα. Μπορεί να ήταν και η ιδέα της αλλά η επιστροφή ήταν πολύ πιο σύντομη.

3 σχόλια:

  1. Ακόμη καλύτερο και από χθες !!!!!!!! Μα καλά βρε Τρόι μου τι σε έπιασε και την ρώτησες τι εσώρουχα φοράει η κοπέλα????? Οχι δηλαδή οτι μας ενοχλεί κιόλας απλη περιέργεια ...... ΦΟΒΕΡΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ !!!!!!ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΑΛΛΟ ΝΑ ΠΩ!!!!! Συγγραφέα Της Καρδιάς Μας περιμένω με αγωνία την συνεχειααααα!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή