Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2014

random thought

Τι το ήθελα ο ηλίθιος; Τι το ήθελα; Γιατί την πήρα μαζί μου για ψώνια; Σάμπως με βοήθησε καθόλου; Το μόνο που έκανε ήταν να χοροπηδάει μέσα στο παντοπωλείο και να γεμίζει το καλαθάκι με ένα σωρό λιχουδιές. Πώς στο καλό καταφέρνει να έχει τέτοιο σώμα με τόσες βλακείες τρώει; Και γιατί χαχάνιζε όλο κέφι και γιατί δεν έβαζε γλώσσα μέσα της όση ώρα ήταν μαζί μου;

Εντάξει, της άρεσε το σπίτι και φαινόταν πολύ χαρούμενη για την εκδρομή, αλλά ήταν απολύτως απαραίτητο να χαμογελάει συνεχώς λες και δεν είχε ξαναβγεί από το σπίτι; Λάθος. Μεγάλο λάθος. Τεράστιο λάθος. Και γιατί την πήρα μαζί μου σήμερα; Θα μπορούσα να την αφήσω σπίτι να περιφέρεται και να σκορπάει χαρά. Αλλά ήθελα να περάσω λίγο χρόνο μαζί της. Περίμενα μια ήρεμη διαδρομή μέχρι το μαγαζί και μερικές στοχευμένες αγορές. Τι πήρα; Μόνος μου ψώνισα όσα έπρεπε, μόνος μου κουβάλησα τα ψώνια φυσικά και μόνος μου πάλεψα με την ανίκητη επιθυμία να σκοτώσω όλους τους άντρες που την κοιτούσαν. ΟΛΟΙ! Μα όλοι! Νέοι και γέροι σταματούσαν και τη χάζευαν. Και εκείνη έδειχνε να αγνοεί την προσοχή της και όλο μου έδειχνε σοκολάτες και μπισκοτάκια και πατατάκια λες και δεν υπήρχε άλλος άνθρωπος στο μαγαζί.

Διάολε, ποια συμπαντική συνομωσία την έφερε στο δρόμο μου; Κανονικά θα έπρεπε να είμαι τώρα εδώ μόνος μου και να κάνω βόλτες και να ηρεμώ. Αντίθετα, βρίσκομαι στο ντους και προσπαθώ να τιθασεύσω τις φυσικές αντιδράσεις του σώματός μου. Πραγματικά αυτό που ζω είναι ένα μαρτύριο. Ήρθα εδώ για ένα διάλειμμα και κατέληξα να κάνω μπάνιο με παγωμένο νερό ενώ έξω το θερμόμετρο δείχνει μείον εφτά.

Τι όμορφη που είναι. Δεν μπορώ να πάρω ανάσα όταν την κοιτάω. Μπερδεύω τα λόγια μου, ξεχνάω να ανοιγοκλείσω τα βλέφαρά μου, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά. Όλες οι άλλες γυναίκες φαίνονται άχρωμες, άοσμες, αδιάφορες. Με χαρά θα αντάλλαζα όλες μου τις εμπειρίες τόσα χρόνια για ένα φιλί της. Αλλά δεν πρέπει να σκέφτομαι έτσι. Η Σάρλοτ είναι η κόρη του Λούκας και ο Λούκας είναι κάτι σαν πατέρας μου. Είναι πρακτικά σαν αδερφή μου. Θεέ μου, πώς σκέφτομαι έτσι για την…αδερφή μου; Ναι, αλλά δεν είναι αδερφή μου. Είναι μια…γυναίκα. Όμορφη και απόλυτα θελκτική. Και νομίζω, αν δηλαδή δεν έχει μπερδευτεί αυτό που βλέπω με αυτό που ελπίζω, ότι κι αυτή δεν μένει τελείως ανεπηρέαστη. Αλλά διστάζει.

Είναι και η Ελίζαμπεθ στη μέση. Της έχω εξηγήσει με κάθε τρόπο. Αλλά μέχρι να έρθει η Σάρλοτ δεν ήμουν και πολύ συνεπής στα λόγια μου. Και μετά…Ουφ δεν ξέρω. Δεν είναι ότι είναι άσχημη ή ότι δε περάσαμε καλά. Αλλά από τη στιγμή που είδα τη Σάρλοτ πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο. Θα το πολεμήσω. Είμαι δυνατός. Για μένα πάνω από όλα, από τη ζωή μου την ίδια, είναι ο εγωισμός μου. Ποτέ μα ποτέ δε θα την παρακαλέσω. Δε θα ζητιανέψω το ενδιαφέρον της. Δε θα της δείξω ότι μου αρέσει. Δε χρειάζεται κι άλλη ενθάρρυνση.

Και σοβαρά τώρα. Πού το βρίσκει τόσο κέφι; Αυτή είχε το Σεν Μόριτζ για πρωινό και τις Άλπεις για μεσημεριανό. Ο Λούκας πρέπει να έχει σαλέ. Δεν πήγαιναν; Γιατί ήταν τόσο χαρούμενη; Αλλιώς την περίμενε. Πιο μπλαζέ. Αυτή έχει φέρει έναν άνεμο αλλαγής στο σπίτι του που τα έχει κάνει όλα πιο όμορφα. Όλοι την αποζητούν. ΟΜπομπ θέλει τη γνώμη της για να πάρει δώρο στη Λουίζα, ο Τζόσουα τη ρωτάει αν πάει το πουκάμισο με τη γραβάτα του και ο Μάικ…αυτός πια…και για να πάει στην τουαλέτα πρέπει να τη συμβουλευτεί. Και δώστου «ποια μαθήματα να διαλέξω για το επόμενο εξάμηνο» και δώστου «όταν τελειώσω τις σπουδές σκέφτομαι να ασχοληθώ με τον τουρισμό, έχεις καμιά ιδέα;» και δώστου «έχεις πολλή πλάκα, Σάρλοτ».

Μωρέ αν σου κόψω εγώ την επιχορήγηση θα σου πω εγώ τι πλάκα που θα έχει η Σάρλοτ. Μικρέ ηλίθιε. Που σου χαμογέλασε και έγινες αλοιφή.

Κι εγώ τι έγινα; Όχι, αλοιφή. Στάχτη. Σκόνη. Εξαϋλώνομαι κάθε φορά που μου χαμογελάει. Πρέπει να βρω κάποια μέθοδο άμυνας. Η καλύτερη είναι να την αποφεύγω. Και δεν είναι δύσκολο. Θα ξεπατωθώ στο σκι και δε θα τη βλέπω καθόλου. Και στο τραπέζι της πρωτοχρονιάς θα κάτσω στην άλλη άκρη από εκείνη. Και δε θα τη σκέφτομαι.
Πάει και τέλειωσε. Αυτή η ιστορία παρατράβηξε.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου