Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 22 Ιανουαρίου 2014

εξομολογήσεις ΧΧ

Όταν στην ανάδοχη οικογένεια νούμερο δύο με άφησαν να κοιμηθώ ένα βράδυ έξω από το σπίτι επειδή είχα αργήσει να γυρίσω από το σχολείο, ο εγωισμός μου με έκανε και δεν παρακάλεσα κλαίγοντας  να με βάλουν μέσα. Όταν στην ανάδοχη οικογένεια νούμερο τρία, ο θετός αδερφός μου μου έσκισε τα βιβλία γιατί ήμουν καλός μαθητής και ζήλευε, ο εγωισμός μου με έκανε να σταθώ απέναντί του και να τον ακούσω να λέει ψέματα ότι δεν το είχε κάνει εκείνος αλλά εγώ, γιατί βαριόμουν να διαβάσω. Ο εγωισμός μου έπνιξε τα δάκρυα που ένιωθα έτοιμα να κυλήσουν στα μάγουλά μου και ο εγωισμός μου με έκανε να μην τον αρπάξω και τον κάνω μαύρο στο ξύλο.

Αυτός ο εγωισμός μου που με συντροφεύει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου είναι ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός. Φίλος όταν με σώζει από τα συναισθήματα που με κατακλύζουν. Φίλος όταν με αποτρέπει από το να θυμώσω για να μην δώσω στον άλλο την ευχαρίστηση. Φίλος όταν με κάνει να δείχνω πιο δυνατός απ’ ό,τι είμαι στην πραγματικότητα. Αλλά ταυτόχρονα είναι και μεγάλος εχθρός. Γιατί πολύ συχνά αναλαμβάνει τα ηνία ακόμα κι όταν εγώ δεν θέλω. Κι ενώ νιώθω ότι ο εγωισμός μου με ξεπερνάει, δεν μπορώ να τον ελέγξω και καταλήγω να πληγώνω ανθρώπους.

Το κατάλαβα ότι την πλήγωσα. Τα μάτια της είναι παράθυρο στην ψυχή της. Σκοτείνιασαν, φευγαλέα όμως, γιατί αμέσως μετά, φόρεσε το καλύτερο χαμόγελό της και συμπεριφέρθηκε σαν να μην είχε γίνει τίποτα. Με προκάλεσε με όσα έλεγε για τον Φρανκ. Έκανε το αίμα μου να τρέχει καυτό μέσα στις φλέβες μου. Αλλά το έκανε επίτηδες. Παίζαμε. Άκακα. Όσο άκακα δηλαδή μπορείς να παίζεις με τη φωτιά. Δεν το περίμενα αυτό που ξεστόμισα. Μου την έδωσε που υπονόησε ότι η Ελίζαμπεθ με ελέγχει και βρήκα τρόπο για να την εκδικηθώ. Ωραίο τρόπο…Ωραίος άντρας είμαι. Κι από εκείνη τη μέρα την είδα πάλι σήμερα και αυτό για ένα δευτερόλεπτο. Μπήκε στο σπίτι, πέταξε ένα «γεια» στον αέρα, χωρίς να με κοιτάξει και εξαφανίστηκε πάνω. Δε θέλω να τη στενοχωρώ. Αλλά μου βγαίνει από μέσα μου. Δε θέλω να δίνω στον άλλον την πολυτέλεια να με λυπηθεί, να με χλευάσει, να με εξαπατήσει. Είδε τα δύο ποτήρια. Είδα το βλέμμα της να στέκεται σε αυτά. Ποιος ξέρει τι θα έβαλε το μυαλό της. Ποιος ξέρει. Αλλά δε με νοιάζει αυτό το σκέλος και δεν πρέπει και να  με νοιάζει. Ας νομίζει ότι έχω σχέση με την Ελίζαμπεθ. Ίσως αυτό είναι για καλό και των δυο μας. Η ατμόσφαιρα είναι πολύ ηλεκτρισμένη μεταξύ μας. Αν δεν υπάρχει και το εμπόδιο της Ελίζαμπεθ, το πιο πιθανό είναι να γίνει κάποιο…μοιραίο λάθος. Εγώ δηλαδή δεν πρόκειται να την πλησιάσω. Πάντα αφήνω τις γυναίκες να έρχονται σε μένα. Δεν έχει χρειαστεί ποτέ να κυνηγήσω κάποια, να την παρακαλέσω.

Δεν πρέπει να έρθουμε κοντά. Πάει και τέλειωσε.  Δεν είναι σωστό για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους. Τώρα δεν μπορώ να θυμηθώ κανέναν, αλλά σίγουρα υπάρχουν.  

  

1 σχόλιο:

  1. Αγαπημενη Συγγραφεα της Καρδιας μας εχω να σου πω πως καθε μερα που ανεβαζεις ενα κεφαλαιο το διαβαζω και το ξαναδιαβαζω μεχρι να το μαθω απεξω !!! Αυτο ειναι επιτυχια!!! Μπραβω!!!!! Αν και τα δυο κεφαλαια τα διαβασα σημερα γιατι προχτες "εφυγε" το ξαδερφακι μου και πηγε για αγγελακι στο Θεο..... Και το ποιο ασχημο ειναι οτι ηταν 4 χρονων και εφυγε απο καρκινο.......... Θελω παντως να αισθανθεις περιφανη γιατι εκανες λιγι τον πονο μου να απαληνει..... Ευχαριστω πολυ.. Περιμενω το νεο εκπληκτικο κεφαλαιο σου!!! Και σε παρακαλω συνεχισε το οπως το πας και ποιο αργα ακομη αν μπορεις!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή