Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 30 Ιανουαρίου 2014

Σκέψεις ΧΧ-Τι πάθατε και σιωπήσατε ξαφνικά όλες;

Ποτέ δε θα ξεχάσω την ώρα που άκουσα τον Πίτερ να ουρλιάζει το όνομά της. Ο τρόμος που με κατέκλυσε, τα συναισθήματα που βρήκαν το δρόμο τους από τα πιο σκοτεινά σημεία του μυαλού μου προς την καρδιά μου ήταν κάτι που δεν το περίμενα.
Έτρεξα όσο πιο γρήγορα μπορούσα, σαν τρελός, σαν μάνα που χάνει το παιδί της. Και όταν την είδα πεσμένη κάτω, γονατισμένη, τρελές ιδέες πέρασαν από το μυαλό μου. Ανεύρυσμα, επιληψία, καρδιακό. Νόμιζα ότι την έχανα. Μάρτυς μου ο Θεός, αυτό νόμιζα. Την έσφιξα και άρχισα να τη φιλάω, να της λέω ό,τι νιώθω, αδιαφορώντας πλήρως για τους εργάτες μου, που με κοιτούσαν σοκαρισμένοι.  Όταν άκουσα κάποιον, δεν ξέρω ποιος ήταν, να λέει ότι είναι ίλιγγος, ήξερα ότι είμαι ο πιο τυχερός άντρας στον κόσμο. Εκείνη τη στιγμή ορκίστηκα στον εαυτό μου να της μιλήσω. Να ανοίξω τα χαρτιά μου.

Θεέ μου πόσο τρόμαξα. Ποτέ δεν θα μπορέσω να το εξηγήσω επαρκώς. Νόμιζα ότι είχα θωρακίσει καλά για την καρδιά μου. Ότι ο εγωισμός μου, το σήμα-κατατεθέν μου, αυτός που έχει κάνει τόσες γυναίκες να μετανιώνουν που ήταν μαζί μου, θα έκανε πάλι το θαύμα του. Νόμιζα ότι ήταν άλλη μια γυναίκα, όπως οι άλλες. Και μάλιστα μια γυναίκα που μου την είχαν φορτώσει. Αλλά έκανα λάθος. Τι ηλίθιος που είμαι.

Έχω διαβάσει για αυτά τα συναισθήματα. Έχω ακούσει να μιλάνε για έρωτα. Ήμουν σίγουρος ότι εγώ θα τη γλύτωνα. Αλλά μόνο όταν φοβήθηκα ότι θα τη χάσω συνειδητοποίησα πόσο σημαντική είναι για μένα. Πόσο πολύ ανυπομονώ να γυρίσω σπίτι, σε εκείνη. Πόσο πολύ θέλω να την κάνω να χαμογελάει συνέχεια. Πόσο λυπάμαι που δεν είμαι αυτός που της αξίζει. Τι είναι όλο αυτό που νιώθω; Δεν ξέρω. Ξέρω ότι όταν ξάπλωσα δίπλα της, ένιωσα για πρώτη φορά ολοκληρωμένος. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, κάτι λείπει. Νόμιζα ότι ήταν η επιτυχία, το χρήμα. Όταν τα απέκτησα όλα αυτά, κατάλαβα ότι δεν ήταν αυτά που μου έλειπαν. Νόμιζα ότι ήθελα ένα σπίτι. Το αγόρασα. Χάρηκα περίπου μία βδομάδα. Και μου πέρασε. Νόμιζα ότι ήθελα πολλές γυναίκες. Πάθος. Ούτε αυτό με γέμισε. Μια βραδιά μαζί της. Με το ζεστό κορμί της κουρνιασμένο στην αγκαλιά μου. Αυτό με έκανε να νιώσω πιο ζωντανός από ποτέ. Σαν να είχε βρει η βάρκα μου το πιο φιλόξενο λιμάνι.

Με απέρριψε. Δεν είμαι μόνο εγώ μπερδεμένος. Είναι και εκείνη. Μου είπε ότι είναι πολλά ανάμεσά μας. Της πρότεινα να τα ξεπεράσουμε. Αλλά φοβάται. Αν δεν με κρατούσε ο εγωισμός μου θα την παρακαλούσα, θα της έλεγα ότι…

Αλίμονό μου, είμαι χαμένος.


6 σχόλια:

  1. Τι να κανουμε :( :(
    Δευτερα,2 Δεκεμβριου 2013
    “επειδή θέλω να είμαι συγκεντρωμένη σε αυτό που κάνω, ανεπηρέαστη από τα σχόλια σας, θα ήθελα λίγη φειδώ στην κριτική σας.“

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. xairomaste pou sou leipsame sta sxolia!!!
    epistrefoume amesa kai soy metaferoume ti xara mas pou epitelous kapoios stin istoria apokalufthike!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. den exw apla logia grafeis uperoxa mesa se mia vdomada exw diavasei oles sou ths istories ....einai teleies exw porothei...anupomono pote tha ksanavaleis thn sunexeia...eimai kainourgia me lene katia:) sunexise na grafeis mas kratas sutrofiaaa!:)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. κ εγω εδω ειμαιιιιι :) ....απλα δεν εχω σχολιασει τοσο,γτ αυτη η ιστορια μ εχει συνεπαρει τοσο πολυ..πραγματικα μπραβο σου..συνεχισε ετσι...φιλακιααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Και εγω εδω ειμαι αλλα ειχα σταματησει γιατι μ ειχε συνεπαρει η ροη της ιστοριας!!!! Μπραβω Συγγραφεα της Καρδιας Μας!!!!! Περιμενω την συνεχεια!!! φιλακια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή