Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Κυριακή, 26 Ιανουαρίου 2014

Κεφάλαιο 39-καληνυχτούδια...

Η Σάρλοτ ξύπνησε και χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να καταλάβει πού ήταν και να θυμηθεί τι είχε συμβεί. Το δωμάτιό της ήταν σκοτεινό και ήταν σκεπασμένη με το πάπλωμά της. Φορούσε τις πιτζάμες της αλλά δε θυμόταν να έχει ξεντυθεί.
 «Ξύπνησες, Σάρλοτ;» άκουσε μια γυναίκα να ψιθυρίζει. Μόνο τότε παρατήρησε την Ιλέιν, καθισμένη σε μια γωνιά με ένα μικρό λαμπατέρ αναμμένο. Διάβαζε ένα περιοδικό.
«Ναι, ναι…τι έγινε;» ψέλλισε η Σάρλοτ ενώ κοιτούσε το ρολόι της. Η ώρα ήταν 12:30 και έξω ήταν βράδυ. Είχε κοιμηθεί 13 συνεχόμενες ώρες; Και αν ναι, γιατί νύσταζε ακόμα;
Η Ιλέιν σηκώθηκε αργά και πλησίαζε το κρεβάτι της. «Είχες μια κρίση, κορίτσι μου» είπε ψιθυριστά. Ευτυχώς. Γιατί οι ήχοι την έκαναν να νιώθει χειρότερα. «Παθαίνεις συχνά ιλίγγους;».
Η Σάρλοτ προσπάθησε να ανασηκωθεί αλλά δυσκολεύτηκε. Η Ιλέιν έτρεξε αμέσως κοντά της και τη βοήθησε.
«Άλλη μια φορά έχω πάθει. Τι έγινε;» ρώτησε ντροπαλά. Θεέ μου, είχε γίνει ρεζίλι;
«Τίποτα, απλώς έκανες μια κρίση και μετά λιποθύμησες. Δυστυχώς δεν ήμουν εκεί και οι άντρες έσπειραν τον πανικό» είπε χαμογελαστή η Ιλέιν. Η Σάρλοτ εκτίμησε την ήρεμη στάση της Ιλέιν. Την ανακούφιζε τόσο πολύ αυτή η γυναίκα…
«Διψάω» είπε η Σάρλοτ και η Ιλέιν της έδωσε λίγο νερό. «Είσαι εδώ ώρα;» τη ρώτησε αλλά η γυναίκα δεν απάντησε. Απλώς χαμογέλασε. Μάλλον ήταν μαζί της όσες ώρες κοιμόταν. Ο Τρόι; Πού ήταν ο Τρόι; Μάλωσε τον εαυτό της. Γιατί σκεφτόταν αυτό τώρα;
«Πρέπει να φας κάτι και να κοιμηθείς ξανά» είπε η Ιλέιν και της χάιδεψε λίγο τα μαλλιά.. «Ο γιατρός είπε να πάρεις ένα υπνωτικό. Θα σε βοηθήσει να κοιμηθείς πολλές ώρες και να αποφύγεις τον πονοκέφαλο».
«Ποιος γιατρός; Δεν έχω υπνωτικά χάπια» είπε η Σάρλοτ μπερδεμένη.
«Δε θυμάσαι;» ρώτησε η Ιλέιν. «Πριν από λίγες ώρες ξύπνησες και σε εξέτασε ένας γιατρός. Έστειλε ο Τρόι το ελικόπτερο και τον έφερε από Νέα Υόρκη».
Η Σάρλοτ κοκάλωσε. «Ποιο ελικόπτερο;»
«Ο Τρόι έχει ένα ελικόπτερο σε ένα ελικοδρόμιο λίγο πιο έξω από το Λιλ Χέβεν. Δεν είναι τίποτα…Το έχει δωρίσει στην κοινότητα. Σε περίπτωση που κάποιος, κάποιο παιδί, χρειαστεί κάτι».
«Μα δε χρειαζόταν όλο αυτό. Την προηγούμενη φορά έμεινα τρεις μέρες στο κρεβάτι και μετά ήμουν μια χαρά» διαμαρτυρήθηκε. Σε πόσο κόπο τούς είχε υποβάλει όλους;
«Σάρλοτ» κόμπιασε η Ιλέιν, φανερά συγκινημένη «είσαι πολύ αγαπητή σε όλους μας εδώ μέσα. Δεν μπορεί να πιστεύεις ότι θα περιμέναμε απλώς να γίνεις καλά».
«Ευχαριστώ, Ιλέιν» ψέλλισε η Σάρλοτ και πήρε μια βαθιά ανάσα για να συγκρατήσει τα συναισθήματα που την είχαν κατακλύσει.
«Θα πάω κάτω να σου φέρω λίγη σούπα και μετά θα πάρεις τα χάπια σου» είπε η Ιλέιν. «Ο γιατρός μάς έδωσε μια συνταγή και τα αγοράσαμε από ένα φαρμακείο στο Μπέρλινγκτον».
«Ναι, αλλά…» ξεκίνησε η Σάρλοτ αλλά σταμάτησε. Προσπάθησε να βάλει τις σκέψεις της σε σειρά αλλά δεν ήταν εύκολο. Το μυαλό της δε συνεργαζόταν. «Αύριο έχουμε δουλειές…».
«Σάρλοτ» είπε έντονα η Ιλέιν «το ράντσο λειτουργούσε και πριν από σένα. Εσύ ξεκουράσου και μόλις είσαι και πάλι καλά, θα επιστρέψεις στη δουλειά σου».

Η Σάρλοτ έγνεψε και όταν έμεινε μόνη της κοίταξε το κινητό της. Το φως στην οθόνη την τύφλωσε. Είδε φευγαλέα ότι είχε μερικές αναπάντητες. Ο πατέρας της. Αυτό θα ήταν. Άραγε είχε μιλήσει με τον Τρόι; Ήξερε τι είχε γίνει; Μακάρι όχι. Δεν ήθελε να τον ανησυχήσει.
Η Ιλέιν δεν άργησε να έρθει. Έφερε μαζί της ένα δίσκο με σούπα και ένα πιάτο με βραστά λαχανικά. Κάθισε στο προσκεφάλι της Σάρλοτ και άρχισε να την ταΐζει, παρά τις διαμαρτυρίες της νεότερης ότι μπορούσε και μόνη της.

«Ιλέιν, είστε…είστε…» ψέλλισε η Σάρλοτ, αλλά δεν έπαιρνε την απόφαση να το ξεστομίσει. «Είστε όλοι καλά;» είπε τελικά και ανασκουμπώθηκε λίγο. Δεν μπορούσε να φάει άλλο και η Ιλέιν μάζευε τα πιάτα και τη βοηθούσε να πιει λίγο νερό.
Η Ιλέιν χαμογέλασε αλλά δε μίλησε αμέσως. Η Σάρλοτ ένιωσε τα μάγουλά της να καίνε από την ντροπή. Η Ιλέιν μάλλον είχε καταλάβει τι εννοούσε. Η μεγαλύτερη γυναίκα ακούμπησε το δίσκο σε ένα τραπεζάκι δίπλα από το κρεβάτι και κάθισε ξανά δίπλα στη Σάρλοτ, με τα χέρια διπλωμένα στα πόδια της. Την κοίταξε μερικά δευτερόλεπτα και μετά μίλησε.
«Ο Τρόι είναι συνεχώς κάπου εδώ γύρω, αν όχι απέξω» χαμογέλασε.
«Και γιατί δεν μπαίνει;» τόλμησε η Σάρλοτ.
«Κοιμάσαι 13 ώρες. Έχει μπει πάνω από πέντε φορές!» γέλασε η Ιλέιν.
«Μίλησε με τον πατέρα μου;».
«Νομίζω ναι. Σε έπαιρνε και δεν απαντούσες και μετά πήρε τον Τρόι. Του είπε ότι έχεις πονοκέφαλο. Προσπάθησε να κερδίσει χρόνο. Καλά δεν έκανε;».
«Ναι, πολύ καλά». Η Σάρλοτ ανακουφίστηκε. Δεν ήθελε να ανησυχήσει τον πατέρα της και δεν ήθελε να μάθει ο Τρόι ότι είχε ξαναπάθει ίλιγγο. Και πότε. Και κυρίως, γιατί.
«Ο Τρόι τρόμαξε πολύ χθες. Θυμάσαι τίποτα; Μου είπε ο Τζόναθαν ότι σε έφερε εκείνος σπίτι, στα χέρια, και σε τακτοποίησε στο κρεβάτι μέχρι να έρθω» είπε η Ιλέιν.
«Θεέ μου, τι ντροπή!» είπε η Σάρλοτ και έκρυψε το πρόσωπό της στα χέρια της.
«Για ποιο πράγμα ντρέπεσαι;» ρώτησε η Ιλέιν αυστηρά.
«Δεν ξέρεις πώς είναι…» είπε η Σάρλοτ ενώ έπινε λίγο νερό. Διψούσε πολύ. «Νιώθεις ευάλωτη. Αβοήθητη. Δε μου αρέσει αυτό. Το μισώ. Το να είμαι έρμαιο. Το να βασίζομαι στην καλοσύνη των άλλων…».
«Σάρλοτ, για τον Τρόι μιλάς. Το κάνεις να ακούγεται λες και σε λυπήθηκε. Κόντεψε να σπάσει η καρδιά του. Δεν τον έχουμε ξαναδεί ποτέ έτσι»
«Είναι η ευθύνη που έχει για μένα…» είπε η Σάρλοτ.
«Ναι, αυτό θα είναι» είπε η Ιλέιν με τη σειρά της και χαμογέλασε.

Η Σάρλοτ βρήκε ευκαιρία να σηκωθεί και να περπατήσει λιγάκι μέσα στο υπνοδωμάτιό της όσο η Ιλέιν είχε κατέβει κάτω για να αφήσει το δίσκο στην κουζίνα. Μετά ξάπλωσε.
«Λοιπόν, πάρε τα φάρμακά σου και ύπνο πάλι» είπε η Ιλέιν όταν επέστρεψε. «Κι εγώ θα είμαι εδώ όταν ξυπνήσεις» της είπε και τη σκέπασε.
«Δε χρειάζεται…» ξεκίνησε να λέει η Σάρλοτ αλλά η Ιλέιν τη διέκοψε.
«Κουβέντα» της είπε αυστηρά η άλλη γυναίκα.

Η Σάρλοτ έκλεισε τα μάτια της και κοιμήθηκε αμέσως. Στον ύπνο της είδε ότι περπατούσε στον ήλιο με τον Τρόι.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου