Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 24 Ιανουαρίου 2014

Κεφάλαιο 38-βέρτιγκο

Η Σάρλοτ αναγνώρισε τα σημάδια. Το είχε ξαναδεί το έργο δυστυχώς. Έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να απαλύνει, ακόμα και να αποφύγει τα συμπτώματα αλλά δεν στάθηκε τυχερή. Ο ίλιγγος χτύπησε το μεσημέρι της Πέμπτης.

Ένιωσε πάλι όπως τότε, όταν ήταν 17 ετών. Τη χειρότερη μέρα της ζωής της. Μια τεράστια ζάλη κυρίευσε το μυαλό της και άρχισε να νιώθει ότι πέφτει. Τα πόδια της δεν ήταν ικανά να την κρατήσουν. Γονάτισε βαριά στο χώμα και έσκυψε το κεφάλι με τα μάτια κλειστά περιμένοντας να περάσει η μπόρα. Αλλά αυτή η κατάρα, που την έκανε να φοβάται κάθε βήμα της, δεν έδειχνε έλεος. Η αίσθηση ότι δεν μπορούσε να σταθεί σταθερή και ότι την κατάπινε η άβυσσος δεν έδειχνε να σταματάει. Μέσα στην παραζάλη θυμήθηκε τις οδηγίες που είχε διαβάσει τόσες πολλές φορές στο ίντερνετ. Βαθιές ανάσες και κλειστά τα μάτια. Αλλά δεν μπορούσε. Άκουγε φωνές κάπου μακριά από αυτήν. Φασαρία και ποδοβολητά. Τι στο καλό συνέβαινε; Πότε θα περνούσε αυτός ο αδίστακτος πόνος και η τάση για εμετό; ‘Ηταν έξαλλη με τον εαυτό της. Γιατί δεν είχε ζητήσει μια άδεια να ξεκουραστεί; Αφού το έβλεπε να έρχεται κατά πάνω της σαν τρένο που έχει ξεφύγει από την τροχιά του και δεν ελέγχεται από κανέναν και τίποτα.

Κάπου μέσα στην ομίχλη του μυαλού της άκουσε τη φωνή του Τρόι να ουρλιάζει από μακριά το όνομά της αλλά δεν τον ήθελε εκεί. Αυτός…αυτός έφταιγε. Για την πρώτη και τη δεύτερη κρίση. Αυτός…Σήκωσε το χέρι της για να τον διώξει αλλά έπεσε άψυχα στο πλάι της. Ούτε αυτό δεν είχε δύναμη να κάνει. Και τα κύματα ζάλης συνέχιζαν να χτυπάνε το κορμί της χωρίς λύπηση. Έπεφτε, έπεφτε, έπεφτε όλο πιο βαθιά.

Είχαν περάσει μερικά δευτερόλεπτα, λεπτά ή ώρες; Δεν είχε ιδέα, αλλά συνέχιζε να είναι γονατισμένη στο χώμα με το κεφάλι γερμένο μπροστά όταν ένιωσε κάποιον να την αρπάζει και να στη σφίγγει δυνατά. Πρέπει να ήταν ο Τρόι. Δεν καταλάβαινε εκείνη την ώρα. Δεν αναγνώριζε φωνές. Πονούσε το κεφάλι της λες και είχε το χειρότερο μεθύσι της ζωής της. Δεν άντεχε τους ήχους και το φως. Και τα μάτια της πονούσαν γιατί τα έσφιγγε πολύ.
«Τι είναι, καρδιά μου, τι έχεις, μίλα μου! Μωρό μου, ζωή μου, πες μου τι έχεις» άκουσε κάποιον να λέει. Κάποιον που η φωνή του την έκανε να νιώθει λίγο καλύτερα. Κάποιον με μια φωνή που την έκανε να νιώθει ότι όλα θα πάνε καλά τελικά. Ο άντρας είχε γονατίσει δίπλα της και την έσφιγγε δυνατά στο στήθος του. Της έκανε καλό αυτό. Έκανε καλό αυτό. Να σε κρατάνε σταθερή όταν νιώθεις ότι η γη ανοίγει κάτω από τα πόδια σου.
«Τα μάτια της, είναι ίλιγγος» άκουσε κάποιον να λέει. Ο Πίτερ; Ο Τζόναθαν;
Ο κατακλυσμός έδειχνε τώρα το πιο σκληρό του πρόσωπο. Μικρές φωνές απελπισίας ξέφυγαν από το στόμα της χωρίς να το θέλει. Τι θα έλεγαν οι τριγύρω της; Και αυτός που την κρατούσε; Έβλεπε όνειρο; Γιατί αυτός ο άντρας την έσφιγγε και τη χάιδευε στην πλάτη και στα μαλλιά και της μιλούσε ήρεμα και γλυκά σαν να ήταν πάλι παιδί;
«Σώπα, μωρό μου, εγώ είμαι εδώ» της ψιθύριζε στο αυτί και τη φιλούσε στο πρόσωπο, στα μάγουλα, στα μάτια στα μαλλιά. «Κορίτσι μου, ψυχή μου…»


Αμέσως μετά όλα σκοτείνιασαν λες και τέλειωσε κάποια ταινία στο σινεμά. Η Σάρλοτ βυθίστηκε σε έναν γαλήνιο ύπνο και το μόνο που ένιωσε ήταν κάποιον να την ξαπλώνει στο κρεβάτι. Και μετά ομιλίες, και μετά πάλι σκοτάδι.









3 σχόλια:

  1. Polu mikrouli den einai vre suggrafea mas gia olo to p-s-k;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Λοιπον ειναι πολυυυυυυυυυυυυυυ καλοοοοοοοοο αυτο το κεφαλαιο!!!!! Αχ αυτοι οι αντρες !!! Πρεπει να μας δουν να πεφτουμε για να μας πουνε κνα γλυκολογο και να μας μαρουν στην αγγαλια τους!!! Παντως ο Τροι ειναι υπεροχος!!!! Ωρες ωρες με κανει να θελω να του σπασω το μουτρα και αλλες να τον φιλησω !! Αυτο σημαινει επιτυχια!!!! Συγχαρητηρια Συγγραφεα της Καρδιας μας!!! Waiting for more more and more!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αχ ανέβασε κ αλλο σημερα

    ΑπάντησηΔιαγραφή