Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 17 Ιανουαρίου 2014

κεφάλαιο 34-weekend present

«Τρόι» φώναξε η Σάρλοτ από την κουζίνα το απόγευμα της Τρίτης όταν τον άκουσε να μπαίνει στο σπίτι. Η Ιλέιν είχε πάει για μερικές μέρες στη μητέρα της σε ένα κοντινό χωριό και η Σάρλοτ είχε επωμιστεί και το μαγείρεμα. «Έλα λίγο!».
«Πάω να κάνω ένα ντους και έρχομαι αμέσως» της είπε. «Είναι απολύτως επείγον;» τη ρώτησε ενώ ανέβαινε τα σκαλιά δύο δύο.
«Δε μου άφησες περιθώριο επιλογής» γέλασε εκείνη και τον άκουσε να γελάει και αυτός από τον πάνω όροφο.

Μετά από δέκα περίπου λεπτάκια, μύρισε τον Τρόι να πλησιάζει προς το μέρος της. Γύρισε και τον είδε να στέκεται από πάνω της. Πολύ κοντά της για να μπορεί να αναπνεύσει κανονικά.
«Τι καλό μαγειρεύεις σήμερα;» τη ρώτησε γλυκά, στηριγμένος στο πάσο.
«Κρεατόσουπα» του είπε χωρίς να τον κοιτάει. Δεν το ρίσκαρε.
«Τι με ήθελες;» τη ρώτησε και άνοιξε το ντουλάπι από πάνω της για να πάρει ένα ποτήρι. Δεν γίνεται. Επίτηδες το έκανε. Τεντώθηκε και γέμισε όλο της το οπτικό πεδίο μυς.
«Ε…ήθελα να συζητήσουμε κάτι» του είπε και πήρε μια βαθιά ανάσα. Ειλικρινά, σκέφτηκε, αν αυτός ο άντρας ήταν δικός της, δε θα σηκωνόταν από το κρεβάτι.
«Πες μου» είπε εκείνος άνετα, ενώ μασουλούσε λίγο από το ψωμί που είχε κόψει η Σάρλοτ για το τραπέζι. Τον χτύπησε φιλικά στο χέρι.
«Θα κόψεις την όρεξή σου» τον μάλωσε, αλλά εκείνος δεν συμμορφώθηκε. Απλώς χαμογέλασε. Με αυτά τα χαμόγελα θα ρίχνει και την Ελίζαμπεθ, σκέφτηκε η Σάρλοτ και ξαφνικά πάγωσε κάτι μέσα της.
«Α μπα…μην ανησυχείς» της είπε πονηρά. Η Σάρλοτ έκανε ότι δεν πρόσεξε το υπονοούμενο, αλλά ο πάγος άρχισε να λιώνει.
«Λοιπόν» του είπε ενώ έστρωνε το τραπέζι κι εκείνος σέρβιρε τη σούπα στα πιάτα. «Συνέβη κάτι παράξενο σήμερα» ξεκίνησε η Σάρλοτ αλλά ο Τρόι τη διέκοψε.
«Να φάμε πρώτα;»
«Όχι, Τρόι» του είπε αποφασιστικά και εκείνος έκανε μια παραπονιάρικη γκριμάτσα. Η Σάρλοτ χαμογέλασε. Πόσο οικείο ήταν όλο αυτό. Απλώς δεν έπρεπε να ξεχνάει ότι ο Τρόι…δεν ήταν διαθέσιμος. Τουλάχιστον όχι 100%.
«Ήρθε ένας προμηθευτής σήμερα. Ζήτησε να του υπογράψει η Ελίζαμπεθ. Η Ελίζαμπεθ έλειπε αλλά εκείνος δε δέχτηκε να υπογράψω εγώ. Σε παρακαλώ, ενημέρωσε τους συνεργάτες σου ότι δεν είμαι καμιά ηλίθια και ότι ξέρω να υπογράφω» είπε χιουμοριστικά.
«Καλά, και γιατί δε με φώναξες;» ρώτησε εκείνος ενώ δοκίμαζε τη σούπα. Έκλεισε τα μάτια. Του άρεσε. Η Σάρλοτ χάρηκε. Δεν το ήθελε, αλλά τη χαροποιούσε να του μαγειρεύει. Και να του αρέσει το φαγητό της.
«Τι να σου πω; Βιαζόταν. Πολύ αγενής πάντως» είπε η Σάρλοτ και ο Τρόι ανασήκωσε τα φρύδια.
«Θα ρωτήσω την Ελίζαμπεθ και θα ενημερώσω ότι είσαι κι εσύ υπεύθυνη για τις παραλαβές» είπε ήρεμα και η Σάρλοτ χάρηκε. «Και παρεμπιπτόντως, μπορείς να μου αφιερώσεις λίγη ώρα απόψε να σου πω μερικά πράγματα για το ταξίδι μας;» ρώτησε εκείνος ενώ τσιμπούσε λίγη από τη σαλάτα. «Ένα σωρό πράγματα έφτιαξες και πάλι» την επαίνεσε.
«Εντάξει, αλλά μετά τις έξι δεν μπορώ» είπε εκείνη ντροπαλά. Το βλέμμα του Τρόι την έκανε να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις. «Έχω…ραντεβού. Θυμάσαι; Με τον Φρανκ».
«Μάλιστα» είπε ο Τρόι και άφησε κάτω το πιρούνι του. «Δεύτερο ραντεβού τόσο σύντομα;» ρώτησε.
«Ε ναι…» είπε εκείνη συγκρατημένα. «Είναι πολύ γοητευτικός και έδειξε να ενδιαφέρεται. Και δεν ήταν καθόλου…πιεστικός» του είπε με χαμηλωμένα τα μάτια. Ντρεπόταν να συζητάει τα προσωπικά της μαζί του. Κανονικά δεν έπρεπε. Δεν είχαν κάτι οι δυο τους. Δεν υπήρχε λόγος να μην συζητάνε τέτοια θέματα.
«Μάλιστα» επέμεινε ο Τρόι. Την κοιτούσε με ένα βλέμμα που δεν μπορούσε να το ερμηνεύσει.
«Και θα περάσει κατά τις 6.30. Θέλω ένα μισάωρο να ντυθώ και να βαφτώ. Έχω κάνει μπάνιο ευτυχώς και έχω φτιάξει τα μαλλιά μου» άρχισε να μονολογεί χωρίς να ελέγχει τι έλεγε.
«Μάλιστα» είπε ο Τρόι μηχανικά.
«Έχεις να πεις κάτι άλλο εκτός από μάλιστα;» ρώτησε η Σάρλοτ με μια δόση χιούμορ.
«Πού θα πάτε;» ρώτησε στεγνά.
«Σε ένα εστιατόριο στο Μπέρλινγτον» είπε αδιάφορα η Σάρλοτ.
«Θα κάνει μία ώρα δρόμο για να σε πάρει, θα σε πάει στο Μπέρλινγκτον και μετά θα σε γυρίσει; Μάλλον σε γουστάρει πολύ» είπε εκείνος καυστικά.
«Γιατί όχι;» ρώτησε η Σάρλοτ υπεροπτικά. «Δε μου αξίζει;» τον προκάλεσε.
«Φυσικά, φυσικά» είπε ο Τρόι βιαστικά. «Απλώς ελπίζω να θυμάσαι ότι οι άντρες έχουν μόνο ένα πράγμα στο μυαλό τους όταν δειπνούν με μια όμορφη γυναίκα» της είπε και ήπιε μια γουλιά από το κρασί του.
«Κι εσύ;» ρώτησε η Σάρλοτ πριν το σκεφτεί. Ούτε ο Τρόι πρέπει να είχε συνειδητοποιήσει τι είχε ξεστομίσει, γιατί ξαφνικά σταμάτησαν και οι δύο να μιλάνε, να αναπνέουν, με τα πιρούνια και τα ποτήρια μετέωρα.
 Η Σάρλοτ κατέβασε τα μάτια και όταν τα ξανανέβασε, το βλέμμα του Τρόι ήταν ακόμα εκεί, καρφωμένο πάνω της, καυτό και διαπεραστικό. Της μιλούσε με κάθε τρόπο εκτός από λόγια. Και αυτό που της έλεγε ήταν αυτό που ήθελε να ακούσει.
Τα μάγουλά της είχαν πάρει φωτιά αλλά εκείνος δεν τη λυπόταν. Ανηλεής, αμείλικτος, αδυσώπητος. Το βλέμμα του δεν την άφησε δευτερόλεπτο ήρεμη. Να ανασυνταχθεί. Να μαζέψει αυτό που είχε πει. Τώρα κοιτούσε το στόμα της. Ένιωθε γυμνή μπροστά του. Ανατρίχιασε στην ιδέα του πόσο αδύναμη ήταν. Ο Τρόι έπαιζε με το μυαλό της αυτή τη στιγμή. Την μαγνήτιζε, της έκανε έρωτα. Κι εκείνη καθόταν εκεί, αμέτοχη, και απολάμβανε το…χάδι του. Της έκανε επίδειξη δύναμης κι εκείνη ήταν η πιο πρόθυμη παλλακίδα.
«Κι εγώ» ψιθύρισε εκείνος και η Σάρλοτ νόμισε ότι το φαντάστηκε. Αλλά το είχε πει.
«Ε…» ψέλλισε εκείνη προσπαθώντας να αλλάξει κλίμα. Είχε πέσει στην ίδια την παγίδα της. «Έφαγες να μαζέψω;» τον ρώτησε και σηκώθηκε και πήρε το πιάτο της για να το πάει στον νεροχύτη. Ο Τρόι τής έπιασε τον καρπό και την ανάγκασε να μείνει ακίνητη. Έπειτα σηκώθηκε και αυτός. Χωρίς να αφήνει το χέρι της. Η Σάρλοτ τον κοίταξε προσεκτικά. Ήταν πολύ γοητευτικός παρόλο που φορούσε ένα φούτερ και τζιν. Και τα μάτια του απόψε είχαν μια παράξενη λάμψη…Κάθε μέρα της έμοιαζε και πιο όμορφος. Τι ήταν αυτό που της συνέβαινε; Την είχε μαγέψει;

Την είχε πλησιάσει τόσο, που ήταν σίγουρη ότι θα τη φιλούσε. Είχε αρχίσει να περνάει ενστικτωδώς τη γλώσσα της πάνω από τα χείλη της όταν το στόμα του πλησίασε το αυτί της.
«Όση ώρα είσαι με αυτόν τον γελοίο απόψε» της είπε βραχνά «θέλω να σκέφτεσαι τι θα κάναμε μαζί, απόψε, στο δωμάτιό μου».

Η Σάρλοτ έμεινε ακίνητη, ακόμα και όταν έφυγε. Μόνο μετά από μερικά δευτερόλεπτα, άρχισε να αναπνέει και να κινείται.

Δεν πρόλαβε να του απαντήσει. Όχι ότι θα του έλεγε και κάτι έξυπνο δηλαδή.

Γιατί αυτό που της είπε, είχε ήδη καρφωθεί στο μυαλό της. 

2 σχόλια:

  1. ειμαι σιγουρη οτι το επομενο θα ειναι το καλυτερο και ελπιζω κιολας να μου το κανεις δωρο για τα γενεθλια μου που ειναι αυριο!!!!! Περιμενω με αγωνια τη συνεχεια!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή