Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 11 Ιανουαρίου 2014

κεφάλαιο 29-αμηχανία μου μεγάλη και δέκα παπαγάλοι

Αμηχανία….νευρικότητα…άγχος…

Άγχος μην τον πετύχει πουθενά. Έκανε σκι κάπου τέσσερις ώρες. Είχε γίνει κομμάτια από την κούραση αλλά επέμενε να ανεβοκατεβαίνει τις πίστες και να κρύβεται μέσα στο απόλυτο λευκό. Η Σάρλοτ σκέφτηκε ακόμα και να αποφύγει το μεσημεριανό γεύμα αλλά δεν ήταν ευγενικό.

Το ρολόι της έδειχνε 12:40 και έπρεπε να ξεκινήσει να πηγαίνει προς τη βάση για να βρει κάποιον να τη μεταφέρει προς το ράντσο. Περπατούσε και έσερνε τα πόδια της από την εξάντληση όταν πήρε το μάτι της τον Τρόι να περνάει με φόρα από μπροστά της. Τον είδε να διστάζει στιγμιαία αλλά δε σταμάτησε. Ευτυχώς. Τι να έλεγαν;

Καλή χρονιά, για αρχή! Σκέφτηκε. Με όσα έγιναν δεν είχαν ευχηθεί ο ένας στον άλλο καλή χρονιά. Η Σάρλοτ έφυγε πιο νωρίς από όλους για την πίστα και δεν τον είχε δει. Τουλάχιστον μέχρι τώρα. Η καρδιά της φτερούγισε αλλά συνέχισε να περπατάει. Έφτασε στη βάση και μετά τηλεφώνησε στον Μάικ. ‘Ήταν στο καφέ στο χιονοδρομικό με τον Πίτερ και θα έφευγαν σε δέκα λεπτά. Ευτυχώς ήταν τυχερή. Τουλάχιστον σε αυτό.

Στις δύο η ώρα ακριβώς συγκεντρώθηκαν όλοι στο τραπέζι για φαγητό. Η Ελίζαμπεθ αυτή τη φορά έκατσε δίπλα στον Τρόι. Εκείνος έδειχνε σκεπτικός αλλά δεν την απέφευγε κιόλας. Έφαγαν όλοι με όρεξη αλλά όταν η Σάρλοτ σηκώθηκε να βοηθήσει την Ιλέιν να μαζέψει τα πιάτα, ο Τρόι την ξάφνιασε.

«Σάρλοτ, μπορούμε να μιλήσουμε;» της ψιθύρισε ενώ κανένας δεν τους άκουγε.
«Γιατί;» του απάντησε νευρικά.
«Γιατί έτσι» είπε εκείνος εξίσου νευρικά.
«Ωραία δικαιολογία» τον ειρωνεύτηκε.
«Ωραία συμπεριφορά» της απάντησε.

Η Σάρλοτ έκανε ένα βήμα πίσω και τον κοίταξε. Έδειχνε αποφασισμένος να μιλήσει μαζί της. Ήταν σίγουρη ότι αν του έλεγε όχι, θα άρχιζε να της μιλάει για όσα έγιναν χθες βράδυ μπροστά σε όλους.

«Θα έρθω στο δωμάτιό σου σε δέκα λεπτά» του είπε για να μη δώσουν στόχο και μόνο τότε απομακρύνθηκε.

Η Σάρλοτ πήγε στο δωμάτιό της και έκανε ένα νους. Φόρεσε ένα απλό τζιν και ένα μακό μπλουζάκι. Ο,τι πιο απλό και αδιάφορο είχε. Επίτηδες. Μη νομίζει ότι φτιάχνεται για χάρη του.

Χτύπησε την πόρτα διακριτικά και μπήκε χωρίς να περιμένει την απάντησή του. Όσο περισσότερο ήταν στο διάδρομο, έξω από την πόρτα του, τόσο μεγαλύτερες πιθανότητες υπήρχαν να τη δει κάποιος εκεί και να βγάλει λάθος συμπεράσματα. ΄Η σωστά.

Ο Τρόι αιφνιδιάστηκε από την εισβολή της στο δωμάτιό του αλλά παρόλα αυτά χαμογέλασε.
«Άτυχη είσαι. Πριν από μερικά δευτερόλεπτα ήμουν γυμνός» της είπε αλλά η Σάρλοτ δεν ανταπέδωσε το χαμόγελο.
«’Η τυχερή» είπε αδιάφορα η Σάρλοτ αν και ένιωθε το στομάχι της να σφίγγεται μόνο στην ιδέα. «Τι με θες;» τον ρώτησε και κάθισε στην καρέκλα απέναντι από το κρεβάτι του.
«Κατ’ αρχήν να σου ευχηθώ» της είπε και σηκώθηκε από το κρεβάτι του. Την πλησίασε αργά, ακούμπησε ένα τρυφερό φιλί στο μάγουλό της και της ψιθύρισε «καλή χρονιά».
Η Σάρλοτ ανταπέδωσε αδιάφορα την ευχή και συμπλήρωσε ένα ουδέτερο «με υγεία και χαρά».

«Τι έχεις;» τη ρώτησε.
«Τίποτα» του απάντησε κοφτά.
«Σάρλοτ, ήθελα να μιλήσουμε για χθες βράδυ…εγώ…» ξεκίνησε να λέει και η Σάρλοτ πετάχτηκε σαν ελατήριο.
«Τρόι, δεν υπάρχει κάτι να πούμε. Όλα καλά» του είπε και κίνησε προς την πόρτα αλλά ο Τρόι την πρόλαβε και στάθηκε μπροστά της.
«Λυπάμαι αν σε έφερα σε άβολη θέση» είπε απολογητικά.
«Πού αναφέρεσαι;» τον προκάλεσε η Σάρλοτ. Ήθελε να τον ακούσει να μιλάει επιτέλους ξεκάθαρα.
«Ξέρεις» είπε εκείνος σοβαρά. Η φωνή του ήταν τόσο βαριά που η Σάρλοτ ανατρίχιαζε.
«Όχι, δεν ξέρω» του είπε επίμονα.
«Σου ζήτησα να μείνεις μαζί μου το βράδυ. Λυπάμαι γι’ αυτό» είπε και την κοίταξε.
«Α ωραία!» κάγχασε η Σάρλοτ. «Τα γνωστά. Λυπάμαι, δεν ήθελα να με παρεξηγήσεις. Δεν το εννοούσα όπως ακούστηκε. Εγώ σε σέβομαι και σε εκτιμώ και ποτέ δε θα…
«Τέλειωσες;»
«Όχι»
«Θες να σε κάνω εγώ να τελειώσεις;»

Η Σάρλοτ δεν ήταν σίγουρη ότι άκουσε καλά αλλά το βλέμμα του της έδωσε την καλύτερη απάντηση. Έμειναν μερικά δευτερόλεπτα έτσι, μέσα στην απόλυτη ησυχία, να κοιτάζονται και να αναμετρώνται. Η Σάρλοτ δεν έκανε πίσω. Ούτε κι εκείνος.

«Δεν λυπάμαι που σου έδειξα τι σκέφτομαι τόσο καιρό. Λυπάμαι που σε έφερα σε δύσκολη θέση. Προφανώς εσύ δεν είσαι στην ίδια φάση…»
«Τρόι, σταμάτα. Κατάλαβα τι εννοείς. Και σε ευχαριστώ για την ανησυχία σου. Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που αντιμετωπίζω κάτι τέτοιο».
«Κατάλαβα» είπε εκείνος και στράβωσε τα χείλη του. «Θα πρέπει οι άντρες να πέφτουν συνεχώς στα πόδια σου».
«Δεν έχω παράπονο. Τρόι, τι θέλεις;» τον ρώτησε. Αυτή η συζήτηση ήταν τελείως παράλογη.
«Δεν ξέρω».
«Όταν μάθεις, μην ξεχάσεις να με ενημερώσεις» του είπε ειρωνικά και άνοιξε την πόρτα παραμερίζοντας τον. Ο Τρόι έδειχνε μπερδεμένος.
«Θα το κάνω» τον άκουσε να ψελλίζει από πίσω της.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου