Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 2 Ιανουαρίου 2014

κεφάλαιο 25-μικρουλίνι

Η Σάρλοτ έστυψε ένα χυμό στον Τρόι. Εκείνος τον ήπιε γκρινιάζοντας. Μετά του έβαλε θερμόμετρο. Είχε 37.9. Του έδωσε ένα χαπάκι για τον πυρετό και πήγε στο δωμάτιό της. Φόρεσε ένα τζιν και μπότες ιππασίας, ένα πλεκτό πουλόβερ και ένα άνετο μπουφάν. Οδήγησε τον Νοέλ στον στάβλο, τον σέλωσε και περπάτησαν για λίγο πλάι πλάι για να συνηθίσει ο ένας στην παρουσία του άλλου. Τον χάιδεψε και του έδωσε δύο καρότα, τα οποία καταβρόχθισε με ενθουσιασμό.

Οι πρώτες πέντε προσπάθειες να τον καβαλήσει δε στέφθηκαν με επιτυχία. Ο Νοέλ ήταν νεαρός και έδειχνε πολύ ζωηρός. Δεν είχε μάθει να συνεργάζεται με το αφεντικό του. Να υπακούει εντολές και το ρυθμό που του επιβάλει ο ιππέας του. Μετά από περίπου δύο ώρες και πολλές αποτυχίες, δεν είχε σημειώσει μεγάλη πρόοδο. Οδήγησε τον Νοέλ στον στάβλο, του βρήκε ένα ωραίο σημείο για να τον δέσει και ανανέωσε το ραντεβού της μαζί του για την επόμενη μέρα. 


Ο Τρόι δε βγήκε από το δωμάτιό του την υπόλοιπη μέρα. Του πήγε κάτι να φάει και άλλον ένα χυμό, αλλά δεν της έδειξε επιθυμία να περάσουν άλλο χρόνο μαζί. Δεν τον αδικούσε. Όσα της είχε πει, ο τρόπος που της τα είχε πει, της είχαν δώσει να καταλάβει ξεκάθαρα ότι ήταν πολύ πικραμένος μαζί της. Αλλά και εκείνη ήταν πολύ πικραμένη. Με τον Τρόι, αλλά και με τον πατέρα της. Κανείς δε σκεφτόταν πώς ένιωθε εκείνη. Ο Τρόι είχε περιγράψει με φοβερή ακρίβεια τα συναισθήματά της. Το πώς ένιωθε και το πώς ερμήνευε την αδιαφορία του πατέρα της. Αλλά παρά την ακρίβεια της σκέψης του, η ψυχή του έδειχνε τελείως αποστασιοποιημένη. Δεν έδειχνε να καταλαβαίνει ότι είχε και αυτή δίκιο. Ότι ένιωθε κι αυτή εξίσου άσχημα με εκείνον. Για άλλους λόγους βέβαια, αλλά για εξίσου σοβαρούς. Δεν είχε, διάολε, μονοπώλιο στη μελαγχολία.

Η επόμενη μέρα ήταν λίγο πιο δραστήρια. Η Ιλέιν ήρθε να κάνει μερικές δουλειές στο σπίτι και η Ελίζαμπεθ πέρασε για να δει τον Τρόι και αφού πέρασε λίγη ώρα στο δωμάτιό του, κατέβηκε στο σαλόνι και πήρε στο στικάκι της μερικά αρχεία από τον υπολογιστή. Η Σάρλοτ εντωμεταξύ είχε κανονίσει να πιει καφέ με την Βίβι και τον Κρίστιαν και να τους δώσει λίγο κορμό από αυτόν που έφτιαξε για τα Χριστούγεννα. 

Ο Τρόι τής έδωσε με ευκολία τα κλειδιά του αυτοκινήτου και τη ρώτησε αν θέλει να οδηγήσει κάτι άλλο. Η Σάρλοτ δεν κατάλαβε τι εννοούσε αλλά δεν ήθελε να ρωτήσει. Του είπε ότι της άρεσε το βαν, αγνόησε την απορημένη έκφρασή του, έδωσε οδηγίες στην Ιλέιν για τα χαπάκια που έπρεπε να πάρει, του έστυψε ένα χυμό και του έδωσε μια καθαρή φανέλα να αλλάξει και έφυγε.

Πέρασε πολύ ωραία με την Βίβι και τον αδερφό της. Ο Κρίστιαν έδειχνε ανανεωμένος από την τελευταία φορά που τον είχε δει. Δεν τη ρώτησε ούτε μία φορά για την Ελίζαμπεθ και αυτό ήταν πολύ θετικό. Δεν ήθελε να του πει αυτό που είχε δει, γιατί δεν ήθελε να τον πληγώσει. Γιατί η Ελίζαμπεθ ενδιαφερόταν μόνο για τον Τρόι. Και ίσως αυτή ήταν η καλύτερη επιλογή και για τους δύο. Και ο Τρόι χρειαζόταν μια γυναίκα εξοικειωμένη με το ύπαιθρο και τις λειτουργίες του ράντζου και η Ελίζαμπεθ χρειαζόταν έναν άντρα σαν τον Τρόι. Γιατί ο Τρόι ήταν…ο Τρόι.

Μετά τον καφέ, η Σάρλοτ τηλεφώνησε στον πατέρα της. Της είπε ότι θα επισκεπτόταν τη Νέα Υόρκη για κάτι δουλειές από 4 έως 8 Ιανουαρίου και μετά θα πήγαινε να περάσει ένα Σαββατοκύριακο στο ράντσο. Η Σάρλοτ χάρηκε με αυτό το νέο. Χάρηκε που θα έβλεπε τον πατέρα της και σημείωσε στο μυαλό της καναδυο πράγματα που ήθελε να της φέρει από το σπίτι τους. Από την άλλη λυπήθηκε. Που ο πατέρας της δε σκόπευε να έρθει για Πρωτοχρονιά αλλά μόνο για δουλειές. Και με την ευκαιρία θα την επισκεπτόταν κιόλας.


Ξεφύσησε και αμέσως μετά πήρε μια βαθιά ανάσα. Έπρεπε να βρει ένα χόμπι. Είχε βέβαια ένα σωρό πράγματα να κάνει στο ράντσο και στο σπίτι αλλά είχε ακόμα πολύ ελεύθερο χρόνο και όταν είχε ελεύθερο χρόνο σκεφτόταν. Δεν έπρεπε να στενοχωριέται και να αγχώνεται. ‘Έπρεπε να είναι ήρεμη. Κι ας μην της το επέτρεπαν οι περιστάσεις…

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου