Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

random thoughts

Τη στιγμή που άνοιξα την πόρτα και την είδα να χαμογελάει δειλά σκέφτηκα ότι δεν είχα δει πιο όμορφο πλάσμα ποτέ στη ζωή μου. Ένιωσα λες και κάποιος με είχε κλοτσήσει δυνατά στο στομάχι. Μετά λιποθύμησε στην αγκαλιά μου και την ανέβασα πάνω, προσπαθώντας να σκεφτώ λίγο πιο καθαρά. Όταν έκατσε τελικά απέναντί μου στο γραφείο σήμερα το απόγευμα, γεμάτη από σιγουριά και φόβο ταυτόχρονα, σιγουρεύτηκα. Πραγματικά, η κόρη του Λούκας Χάρινγκτον είναι το πιο συγκλονιστικά όμορφο πλάσμα που έχει περπατήσει σε αυτή τη γη. Δεν είναι τόσο το ψιλόλιγνο κορμί της, ούτε τα πλούσια, μακριά καστανά μαλλιά της. Δεν είναι τα σαρκώδη χείλη της ή το διάφανο δέρμα της. Είναι  αυτά τα μάτια της, που την κάνουν να μοιάζει με ξωτικό. Με κάποια νεράιδα που έχασε το δρόμο της και περιπλανείται στο ράντσο μου. Πολλές φορές αναγκάστηκα να κοιτάξω αλλού. Με είχε υπνωτίσει. Ένιωσα την ακαταμάχητη επιθυμία να την αρπάξω στην αγκαλιά μου και να τη φιλήσω μέχρι να κλείσει τα μάτια της και να σταματήσω να την κοιτάζω σαν χαζός.

Ευτυχώς που θα είμαι πολύ απασχολημένος στο μέλλον γιατί δε θα έχουμε καλά ξεμπερδέματα. Ακόμα και αν η εμφάνισή της με άφηνε αδιάφορο, η συμπεριφορά της είναι αυτή που με κάνει να τα χάνω. Είναι τόσο…Δεν ξέρω πώς να το περιγράψω. Είναι ταυτόχρονα δυναμική και αυθάδης, αλλά και φοβισμένη. Το ξέρω. Το είδα στα μάτια της. Θα ήταν αδύνατο να μου ξεφύγει μιας και την κοιτούσα συνεχώς. Φοβάται. Νιώθει ότι δε θα τα καταφέρει ή απλώς σνομπάρει την χειρωνακτική εργασία; Ο,τι και να ισχύει, η νευρικότητά της πρόδιδε ότι δεν είναι μια πλούσια κληρονόμος γεμάτη με αυτοπεποίθηση. Ωστόσο έδειχνε αποφασισμένη να δουλέψει. Εγώ δε θα της φέρω αντίρρηση. Απλώς θα την αφήσω να κάνω ό,τι και όσα μπορεί. Άλλωστε μια γυναίκα είναι. Τι μπορεί να κάνει σε ένα ράντσο; Άντε να ταΐσει κανένα προβατάκι και να χτενίσει κανένα άλογο. Έξι μήνες είναι. Θα περάσουν.

Θα την αποφεύγω. Αυτό είναι. Θα την αποφεύγω. ‘Η ακόμα καλύτερα: Θα υποχρεώσω τους εργάτες, και αυτή, να φοράνε γυαλιά ηλίου. Στο σπίτι θα σβήνω τα φώτα για να μην την κοιτάω. Και ίσως πρέπει να κανονίσω να μείνει σε εκείνο το σπιτάκι στο βόρειο τμήμα του ράντσου. Είναι μακριά από τα υπόλοιπα και θα είναι πιο απομονωμένη. Μπορεί να της αρέσει αυτό. Ναι, αλλά αν φοβάται; Το σπιτάκι εκείνο απέχει είκοσι λεπτά από εδώ με τα πόδια. Κι αν χρειαστεί κάτι;

Ουφ, πρέπει να σταματήσω να τη σκέφτομαι. Η ώρα είναι δώδεκα και σε πέντε ώρες πρέπει να πιάσω δουλειά. Αλλά και πώς να σταματήσω να τη σκέφτομαι; Κοιμάται στο παραδιπλανό δωμάτιο. Άραγε κρυώνει; Να θυμηθώ να τη ρωτήσω αύριο.

Αυτός ο Λούκας φταίει για όλα. Τι την έστειλε εδώ; Πώς μπορεί μια τέτοια κοπέλα να ζήσει εδώ έξι μήνες; Αυτή θα είναι μαθημένη στην καλοπέραση. Πού θα βρει εδώ κομμωτήρια και μανικιούρ; Πού θα βρει τις ανέσεις της πόλης και πανάκριβα ρούχα; Γιατί της το έκανε αυτό ο πατέρας της; Δεν μπορώ να τη ρωτήσω όμως. Ούτε εκείνον. Θα φανεί ότι δυσανασχετώ με την απόφασή του και δε θέλω να το νομίζει αυτό. Του χρωστάω πολλά και θέλω να νιώθει την άνεση να με εμπιστεύεται.


Πρέπει να κοιμηθώ. Θα κλείσω τα μάτια και θα μετρήσω μέχρι το δέκα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα… 

2 σχόλια:

  1. μας εστειλες παλι....αυτο μονο.... :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πόσο ωραίο είναι να διαβαζεις σκέψεις αντρών. Και ο συγκεκριμένος είναι όλα τα λεφτά. Καλύτερος από τον Όντι. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή