Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 20 Δεκεμβρίου 2013

σκέψεις

Ωραία. Πολύ ωραία. Από το καλό στο καλύτερο. Ό,τι απόφαση είχα πάρει έχει κάνει φτερά και είναι μόλις η δεύτερη βδομάδα που είναι εδώ. Είχα πάρει την απόφαση να μην έρχομαι σπίτι. Να δουλεύω σαν το σκυλί στο ράντσο και μετά να κρύβομαι μέχρι να νυχτώσει και να γυρίζω αφού έχει κοιμηθεί. Αλλά αυτό εκ των πραγμάτων δεν είναι δυνατό. Το αγαπώ το σπίτι μου. Και πριν έρθει το φαινόμενο Ελ Νίνιο απολάμβανα μια δροσερή μπίρα όταν τελείωνα τη δουλειά μου. Έβλεπα λίγη τηλεόραση, μαγείρευα κάτι, καλούσα φίλους και παίζαμε σκάκι. Τώρα δεν μπορώ να μπω στο σαλόνι γιατί εκείνη έχει κάνει κατάληψη. Και με το δέντρο τα πήρε και τα σήκωσε όλα.

Δεν το ήθελα το δέντρο. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί να στολίσω. Ποτέ δεν είχα νιώσει ότι κάτι λείπει από μέσα μου. Αλλά κυρίως, ποτέ δεν ήθελα τόσο πολύ να δω μια γυναίκα να χαμογελάει. Φωτίζεται ολόκληρη. Λάμπει το πρόσωπό της και τα μάτια της, αν είναι ποτέ δυνατόν, γίνονται ακόμα πιο φαντασμαγορικά όταν χαίρεται. Ένα δέντρο ήταν. Κάτι τόσο απλό της έδωσε τόσο μεγάλη χαρά. Ίσως την είχα παρεξηγήσει. Από τη στιγμή που μπήκε εδώ μέσα δεν έχει γκρινιάξει ούτε μία φορά για τη δουλειά της και το μόνο που κάνει είναι να χαμογελάει και να είναι ευγενική με όλους. Οι εργάτες; Τη λατρεύουν. Η Ιλέιν τη λατρεύει. Οι Βίβι και ο Κρίστιαν; Σίγουρα ναι.

Είμαι χαμένος. Τι στο καλό ήθελα και πήγα να καρφώσω την κορυφή; Τρόμαξα ότι θα έπεφτε αλλά θα μπορούσα να τη βοηθήσω να κατέβει από το σκαλάκι κρατώντας τη από το χέρι. Για ποιο λόγο την πήρα αγκαλιά; Όχι ότι δε μου άρεσε. Ισα ίσα που το απόλαυσα κιόλας. Η αίσθηση του ζεστού κορμιού της στην αγκαλιά μου έκανε το σώμα μου να ξυπνήσει. Και η έκπληξη στα μάτια της…Τα μισάνοιχτα χείλη της την ώρα που την κατέβαζα, σχεδόν με προσκαλούσαν να τη φιλήσω αλλά ευτυχώς κατάφερα να συγκρατηθώ.

Πώς θα καταφέρω να τα βγάλω πέρα μαζί της; Θα μείνει έξι μήνες εδώ και ήδη δεν ελέγχω τις σκέψεις και το σώμα μου. Ο ενθουσιασμός της είναι κολλητικός. Σήμερα το δέντρο, αύριο τι; Γιατί μου δίνει τόση χαρά να τη βλέπω να χαμογελάει; Πώς γίνεται να σταματήσει αυτό; Κινδυνεύω. Πρέπει να είμαι συγκεντρωμένος στη δουλειά μου. Αλλά πώς να συγκεντρωθώ όταν η εικόνα της να κοιμάται στον καναπέ μου δε φεύγει από το μυαλό μου; Κοιμόταν τόσο γαλήνια, σαν μωρό. Και εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι η ηρεμία της ενώ κοιμόταν στον καναπέ μου ήταν συμβολική της άνεσης με την οποία είχε εισβάλει στη ζωή μου και την είχε κάνει άνω κάτω.

Και θα περάσουμε και γιορτές μαζί. Ο Χάρινγκτον δεν έδειξε να σκοπεύει να έρθει για γιορτές. Του τηλεφώνησα. Είναι σκληρός με την κόρη του. Ίσως της αξίζει, ίσως είναι κακομαθημένη. Αλλά δεν μπορούσε να έρθει να τη δει; Τόσα χρόνια ζούσε μακριά του. Από την άλλη, βέβαια, θα μπορούσε να πάει κι εκείνη, αν και του είχε εξηγήσει τους λόγους της και την καταλάβαινε. Μόλις ήρθε. Θα ήταν τρελό να ξαναφύγει. Άσε που θέλει να αποδείξει και την αξία της. Και το κάνει. Με πείσμα και κουράγιο. Ακόμα και το Σαββατοκύριακο αντί να τεμπελιάζει, κάνει δουλειές στο σπίτι.

Και όμορφη. Θεέ μου, πόσο όμορφη. Μου κόβεται η ανάσα. Πώς γίνεται μια γυναίκα να είναι τόσο τέλεια όμορφη; Ακόμα και φορώντας ένα απλό τζιν και γαλότσες; Αυτή έχει ένα διάφανο δέρμα, και υπέροχα πλούσια μαλλιά. Τέλεια χαρακτηριστικά και ένα φανταστικό άρωμα. Μυρίζει καραμέλα. Βουτύρου. Διάολε, μυρίζει σαν καραμέλα! Πού να το πει; Προσγειώθηκε στο σπίτι του η πιο όμορφη και πιο θελκτική γυναίκα στον κόσμο. Και ήταν η μόνη γυναίκα που δεν μπορούσε να έχει.

Μεγαλώνοντας στο ορφανοτροφείο και σε διάφορες ανάδοχες οικογένειες, κανείς δε στάθηκε ένα λεπτό να μου μάθει τι πρέπει να κάνω και πώς να φέρομαι. Αλλά με τη Σάρλοτ με οδηγεί ένας δικός μου κώδικας τιμής. Και αυτός ο κώδικας μού λέει ρητά  ότι η Σάρλοτ δεν είναι για τα δόντια μου. Θα μείνει έξι μήνες εδώ. Μετά θα φύγει. Το ότι διάλεξε να περνάει καλά και να μην γκρινιάζει είναι δική της απόφαση. Εγώ δεν πρέπει να συμμετέχω σε αυτό. Γιατί θα φύγει. Πρέπει να φύγει. Η θέση της είναι σε μια έπαυλη στο Σαν Φρανσίσκο. Δίπλα σε ένα νεαρό κληρονόμο. Παρέα με τους πανευτυχείς για τη συνένωση των περιουσιών γονείς τους.


Πρέπει να απομακρυνθώ από εκείνη όσο κι αν με έλκει όπως το μέλι. Δεν είναι για μένα αυτή η γυναίκα. Δε μου αξίζει και δεν της αξίζω. Τόσο τέλεια, αλλά ταυτόχρονα και τόσο ακατάλληλη που πονάω. Υποφέρω που ακόμα και παρόλα όσα έχω καταφέρει νιώθω ότι δεν είμαι αρκετά καλός. Μακάρι να ήμουν αρκετά καλός. Ίσως τότε…

2 σχόλια:

  1. Σου ΑΞΙΖΕΙ ΒΛΑΚΑ,,, ΒΛΑΚΑ ΣΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΒΛΑΚΑ ΚΑΝΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΒΗΜΑ ΒΛΑΚΑ!!!! Πρωτη ιστορια που εχουμε φτασει στο κεφαλαιο 20 και δεν εχει πεσει ουτε ενα φιλι!! anyway νομιζω οτι ειναι η καλυτερη ιστορια μετα τον ΟΝΤΙ μου.......πας παρα πολυ καλα!!!! congratulations!!! EΙΣΑΙ Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΤΗΣ ΚΑΡΔΙΑΣ ΜΑΣ

    ΑπάντησηΔιαγραφή