Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

σκόρπιες σκέψεις

Δεν έπρεπε να του επιτεθώ έτσι. Στην τελική δεν φταίει αυτός για όσα έχουν γίνει με τον πατέρα μου. Ο πατέρας μου φταίει 100%. Ο Τρόι δέχτηκε ένα ποσό. Δεν έκανε άσχημα. Και το αποπλήρωσε και με το νόμιμο τόκο. Αξιοθαύμαστο. Και ο πατέρας μου του είχε προσφέρει ένα ποσό ως δώρο για την αυτοθυσία του. Και αυτό δεν ήταν παράλογο. Το μόνο άσχημο και άδικο ήταν που ο πατέρας μου αρνήθηκε σε εμένα τη βοήθειά του. Και όχι μόνο αυτό, αλλά με εξόρισε και στην άκρη του πουθενά να συναναστρέφομαι με αυτόν τον αγροίκο, που γκάζωσε και με γέμισε σκόνη. Ευτυχώς δηλαδή που έγινε κι αυτό και αναγκάστηκα να βήξω λίγο για να μην πνιγώ και έτσι ξέχασα τα δάκρυα που έτσουζαν τα μάτια μου. Η συμπεριφορά του από τη μέρα που έχω έρθει είναι ψυχρή και ευγενική. Περίπου δηλαδή. Αλλά σήμερα έδειξε το αληθινό του πρόσωπο. Δεν με θέλει εδώ. Αυτό το είχα καταλάβει, αλλά πίστευα ότι με το να δουλεύω όσο μπορούσα και να μένω μακριά από τα πόδια του στο σπίτι δε θα προκαλούσα την οργή του. Είχα κάνει λάθος. Τον ενοχλώ και μόνο που αναπνέω. Αυτό δεν ήταν δυνατόν να το καταπολεμήσω. Τι να έκανα; Να εξαφανιζόμουν; Αν ήθελε, θα μπορούσε να πάρει τον πατέρα μου και να του ζητήσει να αλλάξει τη γνώμη του και να με δεχτεί πίσω. Άλλωστε ο πατέρας μου δεν του χαλούσε χατίρι του «κανακάρη» του.

Ανέβηκε στο δωμάτιό της και έκλαψε με την ησυχία της στο δωμάτιό της. Αν ήταν στο Σαν Φρανσίσκο, θα έπαιρνε το αμάξι της για να κάνει μια βόλτα να ηρεμήσει αλλά ούτε αυτό δεν μπορούσε εδώ μέσα. Ένα βαν υπήρχε και αυτό το είχε ο Τρόι. Και δεν μπορούσε να κάνει και ιππασία. Έντεκα ολόκληρα άλογα και δεν μπορούσε να ανέβει ούτε σε αγελάδα. Διάολε, αυτό που ζούσε ήταν ένας εφιάλτης. Έκανε ένα ντους να φύγει από πάνω της η σκόνη. Στέγνωσε τα μαλλιά της και έβαλε ένα πρόχειρο τζιν και ένα στενό μακό που την κολάκευε πολύ. Δεν υπήρχε λόγος να θέλει να είναι όμορφη. Εδώ μέσα ένιωθε ότι ήταν άυλη, ότι δεν είχε σώμα. Το μόνο που είχε σημασία ήταν το όνομά της. Κατέβηκε στον κάτω όροφο και βρήκε μια ατζέντα στο γραφείο της Ελίζαμπεθ. Την είχε δει να σημειώνει εκεί όλα τα τηλέφωνα συνεργατών. Βρήκε εύκολα το τηλέφωνο της Ιλέιν. Την πήρε από το σταθερό και τη ρώτησε τι έκανε το απόγευμα. Η Ιλέιν χάρηκε πολύ που την άκουσε. Της είπε ότι είχε δουλειές στο σπίτι της αλλά την προσκαλούσε για καφέ. Η Σάρλοτ δέχτηκε. Θα πήγαινε ως εκεί με τα πόδια για να ξεσκάσει. Θα έπινε ένα καφεδάκι και θα γυρνούσε σπίτι αργά το βράδυ. Όσο για την Κυριακή, θα έβρισκε πώς να την περάσει.


1 σχόλιο: