Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

Κεφάλαιο 7- 'Αρχισαν τα όργανα να παίζουνε για σένα...τρα λα λα λα

Η ώρα είχε πάει πέντε. Έξω είχε σκοτεινιάσει τελείως και η Ελίζαμπεθ είχε φύγει με το τζιπ της για να πεταχτεί μία ωρίτσα στο πατρικό της να πάρει κάτι φακέλους που είχε αφήσει εκεί και ήθελε να τους δώσει στον Τρόι πριν φύγει. Το μεσημεράκι είχε φτιάξει ένα τσάι και ένα τοστ αλλά τώρα πεινούσε ξανά. Βαριόταν αφόρητα και δεν ήξερε τι να κάνει μόνη στο σπίτι. Στο σαλόνι υπήρχε μια τηλεόραση αλλά δεν έβρισκε το τηλεχειριστήριο. Τι στο καλό συνέβαινε σε αυτό το σπίτι; Ζούσε κανείς εδώ ή μόνο φαντάσματα;

Ξαφνικά ένιωσε ένα φόβο να τη διαπερνά. Άναψε μερικά φώτα για να νιώθει πιο άνετα και άναψε φωτιά στο τζάκι. Μετά πήγε στην κουζίνα και έφτιαξε άλλο ένα τσάι και τηγάνισε δύο αβγά για να φάει. Πεινούσε πολύ και δεν ήξερε αν και τι έπρεπε να περιμένει. Είχε βάλει και μουσική στο κινητό της και μουρμούραγε ένα τραγούδι όταν άκουσε την πόρτα να ανοίγει.

«Ελίζαμπεθ, θες κάτι να φας;» φώναξε αλλά δεν πήρε απάντησε. Γύρισε απότομα και βρέθηκε μούρη με μούρη με ένα στέρνο. Φαρδύ και δυνατό στέρνο. Σήκωσε τα μάτια της αργά και έγειρε πίσω το κεφάλι. Ο άντρας απέναντί της ήταν πανύψηλος. Η ίδια ήταν 1,72 και σπάνια χρειαζόταν να γείρει τόσο το κεφάλι για να κοιτάξει κάποιον άντρα στα μάτια. Αυτός την περνούσε τουλάχιστον είκοσι εκατοστά.
«Βλέπω βολεύτηκες μια χαρά» της είπε εκείνος και η φωνή του την έκανε να ριγήσει. Τον κοίταξε φευγαλέα, σχεδόν ντροπαλά και καταχώρισε στο μυαλό της τα χαρακτηριστικά του. Καστανόξανθος, με γαλάζια μάτια. Λεπτά χείλη και λακκάκι στο σαγόνι. Αρρενωπός, καλογυμνασμένος, απειλητικός.  Τη σιωπή έσπασε πάλι εκείνος. «Είμαι ο Τρόι Οουενς, χάρηκα» της είπε και την κοίταξε σοβαρός ενώ άπλωνε το χέρι του και έσφιγγε το δικό της σε μια σχεδόν αντρική χειραψία.
«Καλησπέρα» είπε εκείνη προσπαθώντας να κάνει τη φωνή της να ακούγεται σταθερή. Σπάνια βρισκόταν ενώπιον ενός άντρα  που την έκανε να νιώθει σαν έφηβη.
«Είμαι η Σάρλοτ Χάρινγκτον και λυπάμαι για την είσοδο που έκανα χθες το βράδυ» είπε ντροπαλά. Τι θα σκεφτόταν ο άνθρωπος; Θεέ μου, μακάρι να μην έχω κοκκινίσει, σκέφτηκε.
«Σάρλοτ;» έσμιξε εκείνος τα φρύδια απορημένος. «Όχι Τσάρλι;»
«Τσάρλι με φωνάζει ο πατέρας μου» του είπε παγερά εκείνη. «Ήθελε γιο».
«Δε στάθηκε τυχερός όμως» είπε εκείνος πιο πολύ μονολογώντας αλλά η Σάρλοτ δεν το άφησε κάτω.
«Η μητέρα μου ήταν Αργεντίνα, κύριε Οουενς. Καθολική μέχρι το κόκαλο. Δεν ήθελε να κάνει έκτρωση» του είπε καυστικά.
«Α μπα!» γέλασε εκείνος ξερά. «Ειρωνεύεσαι κιόλας;» είπε και σταύρωσε τα μπράτσα μπροστά στο στήθος του, τονίζοντας έτσι τους καλογυμνασμένους μυς του.
«Μόνο όταν με προκαλούν, κύριε» του είπε κοιτώντας τον στα μάτια.
«Μάλιστα» είπε εκείνος και σήκωσε το φρύδι του. Την άφησε μόνη στην κουζίνα και εκείνη έφαγε στα γρήγορα και έπλυνε τα πιάτα. Βγήκε στο σαλόνι με σκοπό να πάει πάνω αλλά εκείνος της έκανε νόημα να τον πλησιάσει. Καθόταν στο γραφείο όπου καθόταν πριν η Ελίζαμπεθ.

Βολεύτηκε στην καρέκλα απέναντί του και θυμήθηκε την τελευταία φορά που βρέθηκε σε παρόμοια θέση. Ο πατέρας της της είχε ανακοινώσει λίγο πολύ ότι την έδιωχνε. Για δικό της καλό. Χαμογέλασε ενστικτωδώς. Τιαστείο. Καθόταν και πάλι απέναντι από έναν άντρα που κρατούσε στα χέρια του τη μοίρα της, τους επόμενους έξι μήνες της ζωής της. Μόνο που αυτός ο άντρας ήταν πολύ γοητευτικός. Όχι τόσο όμορφος, αλλά φοβερά γοητευτικός. Ευτυχώς που ήταν τόσο αντιπαθητικός και μάλλον απατεώνας, γιατί το ενδιαφέρον της μπορεί να έπαιρνε άλλη τροπή. Ξαφνικά ένιωσε τα μάγουλά της να καίνε.

«Πρέπει να συζητήσουμε λίγο τις συνθήκες συμβίωσής μας…» είπε εκείνος προσεκτικά, δείχνοντας εξίσου αμήχανος με εκείνη. «Ελπίζω να ξέρεις ότι η ζωή στο ράντσο…είναι απαιτητική» της είπε και ήπιε μια γουλιά από ένα υγρό που έμοιαζε με ουίσκι. ‘Η κονιάκ, αν έκρινε από το ποτήρι.
«Το φαντάζομαι, κύριε Οουενς» του είπε εκείνη χαμογελώντας ψυχρά. «Θέλω να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα, όπως το πού θα κοιμάμαι και πόσες ώρες τη μέρα θα δουλεύω. Μπορώ πάντως από αύριο να ξεκινήσω» του είπε με σιγουριά παρόλο που φοβόταν την απάντησή του.
«Τι εννοείς πού θα κοιμάσαι; Εδώ!» είπε εκείνος λες και μιλούσε σε χαζή.
«Έμαθα ότι οι εργάτες μένουν σε σπιτάκια. Μπορώ να μείνω κι εγώ εκεί αν χρειαστεί» του είπε με απόλυτη ειλικρίνεια. Μάλλον το προτιμούσε τώρα που είχε γνωρίσει τον συγκάτοικό της.
«Θα μείνεις εδώ. Δεν έχουμε διαθέσιμο σπιτάκι» της είπε αφοπλιστικά.
«Και τι θα κάνω; Τι αρμοδιότητες και τι ελευθερίες θα έχω; Θα δουλεύω οκτάωρο πενθήμερο; Θα μπορώ να μαγειρεύω τα γεύματά μου και να κυκλοφορώ άνετα στο σπίτι; Να βλέπω τηλεόραση;» τον βομβάρδισε με ένα σωρό ερωτήσεις.
Εκείνος τη διέκοψε με μια απότομη κίνηση του χεριού. «Ωπα ώπα! Δεν τα έχω σκεφτεί όλα αυτά ακόμα. Μάλλον κάπου μέσα μου δεν περίμενα ότι θα έρθεις» της είπε εκείνος.
«Ήρθα όμως και περιμένω απαντήσεις» απάντησε η Σάρλοτ.
«Προτείνω…» είπε εκείνος σκεπτικός «να δουλεύεις όσο θέλεις στην αρχή και σε κάθε τομέα και μετά από δύο βδομάδες μπορείς να επιλέξεις πού θα απασχοληθείς σε πιο σταθερή βάση. Μπορεί π.χ. να σου αρέσει να φτυαρίζεις κοπριά» της είπε ανελέητα. Η Σάρλοτ δεν του έδωσε τη χαρά να δείξει ότι σοκαρίστηκε.
«Συμφωνώ. Πολύ καλή ιδέα» του είπε πειθήνια.
«Όσο για τη διαμονή, μπορείς να νιώσεις άνετα. Μπορείς να χρησιμοποιείς ένα από τα δύο μπάνια στον πάνω όροφο. Το δωμάτιό μου έχει το δικό του.  Η γυναίκα που μου καθαρίζει μαγειρεύει κιόλας. Αν δε σου αρέσει τα φαγητό μπορείς να φτιάχνεις κάτι μόνη σου. Η τηλεόραση στο σαλόνι μάλλον θα ενοχλεί την Ελίζαμπεθ όσο δουλεύει εδώ. Αν δεν είναι εδώ κάνε ό,τι θες. Εγώ έτσι κι αλλιώς λείπω σχεδόν όλη μέρα» είπε.
«Σε ευχαριστώ» του είπε. Οι όροι πραγματικά δεν ήταν άσχημοι.
«Φυσικά περιμένω από σένα κάποια…ευπρέπεια» της είπε ενώ απέφευγε το βλέμμα της. «Οι εργάτες είναι όλοι φίλοι αλλά ποτέ δεν ξέρεις ποιος μπορεί να μιλήσει και πού. Δε θέλω να ακουστεί ότι…» είπε και η Σάρλοτ πάγωσε.
«Μην ανησυχείτε, κύριε Οουενς. Θα φοράω κελεμπία και όταν πλησιάζετε θα κατεβάζω τα μάτια στο έδαφος» του χαμογέλασε. Εκείνος γέλασε.
«Δε θα πείσεις κανέναν για την αρετή σου ακόμα και με ράσο» της είπε και η Σάρλοτ έγινε έξαλλη.
«Για όσο καιρό είμαι εδώ απαιτώ να μου μιλάτε καλύτερα» του είπε.
«Θα σε φιλοξενήσω έξι μήνες» της είπε ξαφνικά σοβαρά. «Έξι δύσκολους για μένα και το ράντσο μήνες. Δεν μπορείς να απαιτείς ΤΙΠΟΤΑ» της είπε υψώνοντας τον τόνο της φωνής του αλλά είχε μάθει να μη φοβάται τις φωνές. Ούσα κόρη του πατέρα της.
«Από πού πηγάζει τόση ένταση, κύριε Οουενς;» τον ρώτησε εκείνη μελιστάλαχτα. «Τι φοβάστε; Εμένα ή τον εαυτό σας;» τον προκάλεσε ανοιχτά.
Εκείνος δεν απάντησε αμέσως. Την κοίταξε με την ησυχία του και τελικά μίλησε, αλλάζοντας το θέμα. Περίπου δηλαδή.
«Ο πατέρας σου σε εμπιστεύτηκε σε μένα» της είπε διφορούμενα. Η Σάρλοτ ένιωθε σαν να έπαιζε σκάκι. «Θα φροντίσω να μην κινδυνεύσεις από τίποτα και να μην υποφέρεις όσο είσαι εδώ, αλλά θα πρέπει να δουλέψεις. Σκληρά. Εδώ δεν είναι σαλόνι ομορφιάς» της είπε.
«Δεν πηγαίνω σε σαλόνια ομορφιάς» του είπε μηχανικά, χωρίς να σκεφτεί πόσο χαζό ακούστηκε αυτό.
«Δε με νοιάζει τι έκανες και τι θα κάνεις σε έξι μήνες από τώρα. Απλώς θέλω να βοηθήσεις σοβαρά στο ράντσο και μετά να πάρεις εσύ το δρόμο σου κι εγώ το δικό μου».
«Κύριε Οουενς, σας διαβεβαιώνω ότι αυτό σκοπεύω να κάνω. Το μόνο που ελπίζω» του είπε στοχεύοντας καλά με τα βέλη της στον αντρικό εγωισμό του «είναι να μαθητεύσω δίπλα σας και να μάθω πώς μπορεί ένας φτωχός φοιτητής να γίνει ιδιοκτήτης μιας μικρής αυτοκρατορίας» είπε με ψεύτικο θαυμασμό. Κάτι φανταζόταν για το πού είχε βρει όλα αυτά τα πλούτη αλλά δεν ήθελε ούτε να το σκέφτεται.
Εκείνος δεν φάνηκε να σοκάρεται. ‘Η τουλάχιστον δεν το έδειξε.
«Θα μάθεις πολλά δίπλα μου» της είπε και χαμήλωσε έναν τόνο τη φωνή του. Η Σάρλοτ ένιωσε να ανατριχιάζει. Γιατί οτιδήποτε της έλεγε της φαινόταν τόσο ερωτικό; «Και το πρώτο είναι οι καλοί τρόποι, πριγκηπέσα» την ειρωνεύτηκε. Η Σάρλοτ κάγχασε. Να μάθει αυτή καλούς τρόπους; Αυτή; Που έκανε δύο ώρες τη βδομάδα μάθημα savoir vivre; Που ήξερε ακόμα και πώς να μιλήσει στη βασίλισσα της Αγγλίας αν την έβλεπε ποτέ.
«Σάρλοτ» τον διόρθωσε σταθερά.
«Τρόι» απάντησε εκείνος.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου