Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

κεφάλαιο 4-random thoughts

Ε εντάξει, η σημερινή ταλαιπωρία δεν περιγράφεται. Απλά δεν περιγράφεται. Το τρένο ήταν το μόνο που συνεργάστηκε και με έφερε στον προορισμό μου έγκαιρα. Αλλά από τις 12:30 που πάτησα στο Βερμόντ, δεν έχει πάει τίποτα καλά. Έχασα το λεωφορείο για Μπέρλινγτον και το επόμενο ερχόταν σε δύο ώρες! ‘Ακου δύο ώρες! Δηλαδή αν σου συμβεί κάτι απρόοπτο, πρέπει να υποφέρεις μετά! Και αφού περίμενα και επιτέλους ήρθε το λεωφορείο, έπαθε λάστιχο κάπου στα μέσα της διαδρομής και αντί να φτάσω στο Λιλ Χέβεν μετά από μία ώρα, έφτασα μετά από τρεις. Το αποτέλεσμα; Η ώρα είναι 16:50, έχει σκοτεινιάσει και δεν έχω ιδέα πώς να φτάσω στο ράντσο. Αν ήταν πιο νωρίς ίσως ήταν καλύτερα.  
Το Λιλ Χέβεν δεν είναι άσχημο. Είναι μάλιστα γραφικό και έχει μερικά πολύ χαριτωμένα μαγαζάκια. Απλώς δεν υπάρχει κάποιο ταξί. Ρώτησα σε δύο παντοπωλεία και σε ένα μικρό εστιατόριο αλλά δεν ήξερε κανείς λεπτομέρειες. Τι άλλες επιλογές έχω; Δε θέλω να πάρω τον πατέρα μου και να του δώσω την ευχαρίστηση ότι από την πρώτη κιόλας μέρας χρειάστηκα τη βοήθειά του. Θα μπορώ να πάρω τηλέφωνο τον Οουενς να έρθει να με πάρει αλλά δεν θέλω ούτε σε αυτόν να δώσω δικαιώματα. Αλλά έχει κρύο, διάολε, και έχει σκοτεινιάσει. Και αυτό το χωριό δεν έχει ούτε ένα πανδοχείο. Ίσως αν έκανα ωτοστόπ; Ναι, αυτό είναι! Θα κάνω ωτοστόπ. Όλο και κάποιος θα περάσει που θα πηγαίνει προς το ράντσο. Δεν απέχει πάνω από 10 χιλιόμετρα από εδώ. Δεν είναι και μεγάλος κύκλος άλλωστε.
Πόσο φοβάμαι, Θεέ μου. Δώσε μου δύναμη να αντέξω αυτό που με περιμένει. Είμαι τόσο κουρασμένη ήδη που μου έρχεται να κλάψω και νιώθω τόσο απογοητευμένη από τον πατέρα μου που θέλω να σπάσω κάτι. Ίσως αυτό το παγκάκι; Ήδη είναι ξεχαρβαλωμένο και δε με βλέπει κανείς. Αν του δώσω μια κλωτσιά, θα ξαλαφρώσω.
Μα τι σκέφτομαι η τρελή; Εγώ δεν είμαι έτσι. Έχω συναναστραφεί με άτομα που θα μπορούσαν να μου ασκήσουν πολύ κακή επιρροή αλλά κατάφερα να μην αλλοτριωθώ. Τι έχει γίνει τώρα; Δε θα αφήσω μια αναποδιά να μου κάμψει το ηθικό. Άλλωστε εγώ είμαι πάντα η ψυχή της παρέας, η αιώνια αισιόδοξη, η κινητήρια δύναμη που κάνω τους πάντες να μαζεύονται γύρω μου όπως οι μέλισσες γύρω από την πορτοκαλάδα.
 Λοιπόν, θα σηκωθώ, θα φορέσω τα γάντια μου ξανά και θα πάω στο πρώτο παντοπωλείο που βρήκα. Εκείνος ο άντρας ήταν πολύ αφηρημένος όταν τον ρώτησα αν υπήρχε κάποιο ταξί. Θα του δώσω 100 δολάρια για να με πάει στο ράντσο. Τι στο καλό; Κανείς δεν μπορεί να πει όχι σε τόσα χρήματα. Θα μισθώσω το αμάξι και τον οδηγό για μία ώρα και όλα καλά.
Δύο ώρες μετά…
Το κακό είναι ότι ο κύριος από το παντοπωλείο έκλεινε το μαγαζί του στις εφτά και χρειάστηκε να τον περιμένω δύο ώρες για να με πάει στο ράντσο. Ευτυχώς μένει κι εκείνος κοντά. Είχα δίκιο ότι ήταν αφηρημένος. Δεν είχε ακούσει καν πού πήγαινα.
Το καλό είναι ότι αυτή τη στιγμή είμαι σε ένα άβολο φορτηγάκι μεν, στριμωγμένη δίπλα σε κούτες και περιοδικά, αλλά είμαι καθοδόν για το ράντσο. Ελπίζω μόνο να είναι κανείς εκεί να μου ανοίξει γιατί αν το βρω κλειστό θα κοιμηθώ στο χαλάκι της εξώπορτας. Δεν έχω κουράγιο ούτε για ένα βήμα παραπάνω.






1 σχόλιο: