Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

κεφάλαιο 3-Please stand clear from the train at platform 13. This train is ready to leave

Η Σάρλοτ κρατούσε στο ένα χέρι τη λαβή της τροχήλατης δερμάτινης βαλίτσας της και στο άλλο χέρι δύο σακούλες. Είχε μείνει δύο βράδια στη Νέα Υόρκη και είχε ψωνίσει ένα ζευγάρι τρακτερωτές μπότες, ένα ισοθερμικό κολάν και δύο άνετα παντελόνια. Είχε αντισταθεί σε ένα καταπληκτικό φόρεμα Chanel που ήταν σίγουρη ότι το άκουσε να της λέει «φόρεσέ με» γιατί ήξερε ότι εκεί όπου πήγαινε το μόνο που θα χρειαζόταν ήταν άνετα και ζεστά ρούχα.
Περπατούσε μέσα στον σταθμό των τρένων και προσπαθούσε να μη γελάσει και την περάσει ο κόσμος για τρελή. Παρόλο που δε φοβόταν τη σκληρή δουλειά , ή έστω έτσι νόμιζε, της φάνηκε πολύ αστείο όταν χρειάστηκε να αγοράσει όλον αυτόν τον εξοπλισμό. Στα ψώνια την είχε συνοδεύσει η Λορένα. Αυτά ήταν τα καλά του να έχεις πάει σχολείο σε οικοτροφείο της Ελβετίας, σκέφτηκε. Έχεις φίλους σε κάθε γωνιά του πλανήτη. Η Λορένα ήταν καλή φίλη της και δεν έχανε ευκαιρία να την επισκέπτεται όταν πήγαινε στη Νέα Υόρκη. Τα δύο βράδια που έμεινε εκεί, βγήκαν για ψώνια, πήγαν θέατρο και για φαγητό σε ένα καταπληκτικό εστιατόριο με γαλλική κουζίνα. Η φίλη της όμως ξεκαρδίστηκε όταν είδε τη Σάρλοτ να δοκιμάζει τις χοντροκομμένες μπότες. Αλλά και η ίδια δε συγκρατήθηκε. Άρχισαν να γελούν μέσα στο μαγαζί μέχρι που δάκρυα κύλησαν από τα μάτια τους.
Η Σάρλοτ ανέβηκε στο βαγόνι της αμαξοστοιχίας που θα τη μετέφερε στο Βερμόντ. Η διαδρομή δεν ήταν πάνω από τρεις ώρες και μετά είχε τουλάχιστον μία ώρα με κάποιο λεωφορείο μέχρι το Μπέρλινγτον. Είχε μελετήσει πολύ προσεκτικά τους χάρτες. Ο προορισμός της ήταν 40 χιλιόμετρα ανατολικά του Μπέρλινγτον, κοντά στο χωριό Λιλ Χέβεν. Οπότε αφού το λεωφορείο την άφηνε στο Μπέρλινγκτον, μετά θα έβρισκε κάποιο ταξί ή θα ζητούσε από κάποιον ντόπιο να τη μεταφέρει στο Λιλ Χέβεν και στο ράντσο. Ο πατέρας της της είχε προτείνει να της κανονίσει τη μεταφορά αλλά εκείνη δεν το δέχτηκε. Της φάνηκε λίγο υποκριτικό να έφτανε με κάθε άνεση στο ράντσο. Η εμπειρία «ενηλικίωσης» έπρεπε να ξεκινήσει από τη στιγμή που θα έμπαινε σε αυτό το τρένο.
Κοίταξε το ρολόι της. ‘Ηταν 09:23 και το τρένο έφευγε σε τέσσερα λεπτά. Είχε τακτοποιήσει τις αποσκευές της και είχε απλώσει μπροστά της το βιβλίο της και μερικά σνακ. Η φοβερή της αδυναμία σε οτιδήποτε ανθυγιεινό την είχε οδηγήσει στο να γεμίσει την τσάντα της με σοκολάτες και μπισκότα. Δεν είχε ιδέα τι θα αντιμετώπιζε στο χωριό που πήγαινε. Θα υπήρχαν μαγαζιά; Και αν ναι, θα έβρισκε εκεί τις σοκολάτες της;
Έκλεισε τα μάτια και έκανε έναν απολογισμό όσων είχαν συμβεί τις τελευταίες μέρες. Το είχε χωνέψει ότι βάδιζε στο άγνωστο, αλλά τη στιγμή που ανέβαινε στο βαγόνι, λιγοψύχησε. Ένιωσε την ανάγκη να βγει έξω και να τρέξει. Να πάει να βγάλει ένα εισιτήριο για έναν μακρινό προορισμό. Να χαθεί από όλους και όλα. Είχε προσόντα. Θα έβρισκε μια δουλειά και δε θα χρειαζόταν ποτέ να ζήσει όλη αυτή την ταλαιπωρία. Αλλά δεν το έβαλε κάτω.  Πήρε μια βαθιά ανάσα και έσφιξε τα χείλη της με αποφασιστικότητα. Είχε ζήσει τον ρωσικό χειμώνα, το ινδικό καλοκαίρι, την γαλλική ξεροκεφαλιά, την αγγλική ψυχρότητα. Δε θα την τρόμαζε ένα μικρό ράντσο στην άκρη του πουθενά.  Θα φρόντιζε να εξαντλεί καθημερινά τον εαυτό της σε έναν τέτοιο βαθμό ώστε να μην θυμάται και να μη σκέφτεται. Και σύντομα θα περνούσαν οι έξι μήνες. Όπως περνούσαν και όταν ήταν στο οικοτροφείο και σημείωνε τις μέρες που απέμεναν μέχρι τις γιορτές. Όσο για τον Τρόι Οουενς, βλέποντας και κάνοντας, σκέφτηκε. Λογικά θα είναι πολύ ευγενικός και θα με περιμένει. Αλλά εγώ θα κρατήσω τις αποστάσεις μου ώστε να καταλάβει ότι δεν εγκρίνω τον τρόπο με τον οποίο χειραγωγεί τον πατέρα μου.

1 σχόλιο:

  1. Τι συγκίνηση να διαβάζω για μια περιοχή που έχω επισκεφθεί! Μπράβο

    ΑπάντησηΔιαγραφή