Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

κεφάλαιο 21-ένα ζεστό τραπέζι

«Ιλέιν, να είσαι γερή να μας ταΐζεις τόσο υπέροχα πάντα» είπε ο Τρόι καθισμένος στην κεφαλή του τραπεζιού, σηκώνοντας το ποτήρι του προς το μέρος της γυναίκας.
«Κι εσύ να είσαι γερός να μας ανέχεσαι!» γέλασε ο Τζόναθαν και όλοι τσούγκρισαν τα ποτήρια τους.

Η ώρα ήταν περασμένες εννιά και όλοι βρίσκονταν καθισμένοι γύρω από το στενόμακρο μοναστηριακό τραπέζι στο σαλόνι του σπιτιού του Τρόι. Είχαν φάει τα εκλεκτά εδέσματα που είχε ετοιμάσει η Ιλέιν και ήταν έτοιμοι να δοκιμάσουν έναν κορμό σοκολάτας που είχε ετοιμάσει με περίσσιο μεράκι η Σάρλοτ, αλλά είχε ζητήσει στην Ιλέιν να μην πει ότι είναι δικό της αν δεν ήταν καλό!

Η Ελίζαμπεθ φορούσε ένα υπέροχο κατακόκκινο κρουαζέ φόρεμα, λίγο πιο τολμηρό απ’ ό,τι θα έπρεπε για ένα οικογενειακό τραπέζι, αλλά της πήγαινε πολύ. Καθόταν στην άλλη άκρη του τραπεζιού, απέναντι από τον Τρόι και παρόλο που δεν είχε συμμετάσχει καθόλου στην προετοιμασία του δείπνου, συμπεριφερόταν σαν οικοδέσποινα. Ρωτούσε τους πάντες αν χρειάζονται κάτι, αλλά φυσικά αν κάποιος ζητούσε μια χαρτοπετσέτα σηκωνόταν ή η Ιλέιν ή η Σάρλοτ. Οι γονείς της ήταν δύο ευγενικοί άνθρωποι, εξαιρετικά λιγομίλητοι και συνεσταλμένοι. Έδειχναν όμως έντονα την αγάπη που έτρεφαν για το πρόσωπο του Τρόι.

Όλοι απόψε φορούσαν τα καλά τους. Οι άντρες φορούσαν πουκάμισα και καλά παντελόνια και η Ιλέιν φορούσε ένα απλό ταγέρ. Η Σάρλοτ δυσκολεύτηκε να τους αναγνωρίσει με καθαρά και κομψά ρούχα! Ειδικά τον Καρίμ! ‘Εμεινε με το στόμα ανοιχτό όταν τον είδε να ξεπροβάλλει ντυμένο στα μαύρα, με μια κατακόκκινη γραβάτα. Του έκανε ένα σωρό κομπλιμέντα, μέχρι που τους διέκοψε ο Μάικ, ζητώντας κι αυτός καμιά καλή κουβέντα για το κοστούμι του.

Ο Μάικ ήταν όπως τον περίμενε η Σάρλοτ. Ένας άξιος γιος του Τζόναθαν και την Ιλέιν. Εκτός του ότι ήταν πολύ ανεπτυγμένος για τα 22 του χρόνια, ψηλός και γεροδεμένος, ήταν και πολύ ευγενικός. Από την ώρα που ήρθε, άφησε τη βαλίτσα του στο σπίτι τους και ήρθε σφαίρα να βοηθήσει. Είχαν συζητήσει λίγο για τις σπουδές του αλλά οι ρυθμοί των προετοιμασιών για το δείπνο ήταν καταιγιστικοί και ανανέωσαν το ραντεβού τους για να μιλήσουν για τα ακαδημαϊκά τους ενδιαφέροντα για την επόμενη μέρα.

Η Σάρλοτ είχε διαλέξει ένα κατάμαυρο φόρεμα, πολύ στενό και πολύ κολακευτικό. Τουλάχιστον έτσι της είχαν πει οι φίλες της τη μοναδική φορά που το είχε φορέσει. Κάποτε λειτουργούσε έτσι αλλά όχι πια. Τώρα φορούσε τα ίδια ρούχα πολλές φορές και δεν την ένοιαζε και καθόλου. Ο Τρόι φυσικά δεν την είχε κοιτάξει δεύτερη φορά αλλά δεν την ένοιαζε. ‘Η τουλάχιστον έτσι νόμιζε.

«Ιλέιν, είναι φανταστικό αυτό το γλυκό!» είπε ο Τρόι και συμφώνησαν όλοι. Η Ιλέιν κοίταξε την Σάρλοτ και εκείνη της έκλεισε το μάτι.
«Η Σάρλοτ μας το έκανε!» είπε όλο καμάρι και όλοι γύρισαν προς το μέρος της Σάρλοτ. Ο Μάικ τής χαμογέλασε.
«Και όμορφη και ταλέντο στη μαγειρική. Ποιος καλός άγγελος σε έφερε στο ράντσο;» είπε και γέλασε. Ο Τρόι δεν σχολίασε τίποτα. Κοιτούσε το γλυκό και έτρωγε χωρίς να μιλάει.
«Η αλήθεια είναι ότι η Σάρλοτ έχει φέρει άνεμο αλλαγής εδώ μέσα» είπε ο Καρίμ και όλοι συμφώνησαν. Όλοι εκτός από τον Τρόι και την Ελίζαμπεθ. Την Ελίζαμπεθ η οποία φορούσε ένα λεπτό βραχιόλι. Ένα πολύ όμορφο λεπτό βραχιόλι. Το οποίο την είχε ακούσει να λέει στους γονείς της ότι της είχε χαρίσει ο Τρόι. Δεν της έκανε εντύπωση. Λογικό ήταν να κάνει στη φίλη του ένα δώρο. Αυτό που της έκανε εντύπωση ήταν ότι νόμιζε ότι μεταξύ τους υπήρξε μια ένταση, ένα ηλεκτρικό φορτίο που δε θα έπρεπε να υπάρχει εφόσον εκείνος είχε σχέση.
«Ω ευχαριστώ» είπε η Σάρλοτ ντροπαλά και τσίμπησε λιγάκι από το γλυκό της. Όντως το είχε κάνει πολύ καλό. «Δεδομένων των περιστάσεων, περνάω πολύ ευχάριστα εδώ» ψέλλισε. «Απλώς λυπάμαι αν σας γίνομαι βάρος με τις ατελείωτες ερωτήσεις μου και την απειρία μου» είπε εκείνη κάνοντας τον απολογισμό των τριών τελευταίων εβδομάδων.
«Σώπα, κόρη μου» είπε τρυφερά ο Τζόναθαν και η Σάρλοτ κοίταξε τον γκριζομάλλη άντρα συγκινημένη με την προσφώνηση. «Εμάς είναι χαρά μας να σε βοηθάμε» της είπε απλά. Και η Σάρλοτ ένιωσε να γίνεται χίλια κομμάτια. Η αγάπη που ένιωθε ότι είχε στερηθεί από τον πατέρα της είχε ξεχυθεί από το στόμα αυτού του μέχρι πριν από λίγο καιρό ξένου άντρα. Πόσο πιο απλά ήταν τα πράγματα σε αυτόν τον τόπο…Εδώ δεν τη θεωρούσε κανείς κακομαθημένη. Κανείς δε θεωρούσε δεδομένο ότι ήταν ένα πλουσιοκόριτσο που έκανε το καπρίτσιο της. Κανείς, εκτός ίσως από τον Τρόι, που παρακολουθούσε τη συζήτηση με ένα ύφος που έδειχνε ότι αμφισβητούσε όσα λέγονταν.
«Πότε θέλετε να σας δώσω τα δώρα σας;» ρώτησε η Σάρλοτ. «Τώρα ή λίγο πριν φύγετε;» ρώτησε και όλοι γύρισαν και την κοίταξαν. Παγωμένοι. Τι είναι; Τι είχε πει;
«Δεν…δεν της το είπε κανείς;» είπε δειλά ο Πίτερ και η Σάρλοτ κοκκίνισε.
«Τι να μου πείτε; Τι έγινε;»
«Ε να…» είπε η Ελίζαμπεθ με ένα ύφος σοβαρό λες και της έλεγε ότι πεθαίνει. «Εμείς εδώ στο ράντσο δεν ανταλλάζουμε δώρα. Μαζεύουμε χρήματα σε έναν κουμπαρά και τα δίνουμε σε ένα ορφανοτροφείο» είπε, σχεδόν χαρούμενη που η Σάρλοτ είχε κάνει λάθος. «Δε σου το είπαμε ε; Λάθος μας!» είπε.
«Α…συγγνώμη» είπε η Σάρλοτ και προσευχήθηκε να άνοιγε η γη να την καταπιεί. Ντρεπόταν απίστευτα. Αλλά δεν είχε μπει κανείς στον κόπο να την ενημερώσει; Γιατί έγινε τέτοια παράλειψη; Θεέ μου, τι ντροπή! Την κοιτούσαν όλοι. Ακόμα και ο Τρόι είχε σταματήσει να τρώει το γλυκό του και την κοιτούσε με τα γαλάζια μάτια του να λάμπουν στο ημίφως.
«Σε κάθε περίπτωση, θα χαρούμε να μας δώσεις τα δώρα» είπε η Ιλέιν προσπαθώντας να σπάσει τον πάγο. «Και λυπόμαστε που ξεχάσαμε να σε ενημερώσουμε. Δεν έγινε εσκεμμένα».
«Το ξέρω, Ιλέιν μου. Θα σας δώσω τα δώρα σας τώρα» είπε και σηκώθηκε για να πάει στο δέντρο «και πείτε μου πού είναι και ο κουμπαράς να συμμετάσχω κι εγώ» πρότεινε.

Τα δώρα ευτυχώς είχαν μεγάλη επιτυχία. Είχε αγοράσει μια κεντητή ποδιά για την Ιλέιν, φλασκιά για τους άντρες, ένα μαντίλι για την Ελίζαμπεθ και ένα πουλόβερ για τον Τρόι. ‘Όταν του το έδωσε εκείνος της είπε ότι δε χρειαζόταν κι εκείνη του είπε «εσύ με φιλοξενείς».

Το άνοιξε μπροστά της και φάνηκε να του αρέσει. Η Σάρλοτ είχε προσέξει ότι φορούσε συχνά ζιβάγκο. Και τώρα φορούσε ένα τέλειο μαύρο κασμιρένιο ζιβάγκο, ασορτί με το μαύρο τζιν του. Αυτό που του είχε αγοράσει ήταν μπλε. Σχεδόν σαν τα μάτια του. Όχι ότι μπορούσε να πετύχει αυτή την υπέροχη απόχρωση που είχαν. Αλλά προσπάθησε. Και φάνηκε να το πέτυχε. Ακόμα και η Ελίζαμπεθ ευχαριστήθηκε το δώρο της. Όλοι τη φίλησαν και την ευχαρίστησαν γεμάτοι ενθουσιασμό.
«Μου αρέσει να ανοίγω δώρα» είπε ο Πίτερ και η Σάρλοτ γέλασε. Είχε βρει το κουμπί του!

Το δείπνο τέλειωσε λίγο μετά τις έντεκα. Ήπιαν ένα ποτάκι γύρω από τη φωτιά όσο η Ιλέιν και η Σάρλοτ έπλεναν τα πιάτα και τακτοποιούσαν το χώρο. Η Ελίζαμπεθ περιφερόταν στο χώρο σαν να έκανε δημόσιες σχέσεις και ο Τρόι δεν την άφηνε ούτε λεπτό. Μιλούσε και γελούσε μαζί της και συζητούσε ζεστά με τους γονείς της. Μπλιάχ, σκέφτηκε η Σάρλοτ, αλλά αμέσως ντράπηκε για τις σκέψεις της. Ήταν εκεί τρεις βδομάδες και θα έμενε σύνολο έξι μήνες. Πώς περίμενε ότι ο Τρόι θα έκανε χώρο στη ζωή του, θα εκτόπιζε την Ελίζαμπεθ και θα έβαζε αυτή στην αγκαλιά του; Γιατί ακόμα και αν το έκανε, η Σάρλοτ δεν ήταν σίγουρη ότι ήθελε να μπει. Ίσως για λίγο…άλλα θα μπορούσε να μείνει εδώ για πολύ; Ω, μα τι σκεφτόταν; Πόσο χαζή ήταν που σκεφτόταν έτσι. Ο Τρόι δεν της είχε πει πάνω από πέντε λέξεις όλο το βράδυ.

Όταν έφυγε και ο τελευταίος καλεσμένος και οι γονείς της Ελίζαμπεθ πήγαν να βάλουν μπροστά το αμάξι, η Ελίζαμπεθ σιγοψιθύρισε κάτι με τον Τρόι και αφού του έδωσε ένα πεταχτό φιλί στα χείλη, έφυγε. Η Σάρλοτ κατέβαινε τις σκάλες για να βάλει λίγο νερό στο ποτήρι της για το βράδυ και είδε το τρυφερό ενσταντανέ και της κόπηκε η ανάσα. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει. Γύρισε αθόρυβα και έτρεξε προς το δωμάτιό της. Έκλεισε την πόρτα και χώθηκε κάτω από τα σκεπάσματα. Έβλεπε ξανά και ξανά και ξανά τη σκηνή του φιλιού. Την Ελίζαμπεθ να σηκώνεται στις μύτες των ποδιών της, τον Τρόι να σκύβει, εκείνη να του χαϊδεύει φευγαλέα τα μαλλιά, τον Τρόι να χαμογελάει. Τα έχουν, διάολε, τα έχουν. Δεν της έκανε εντύπωση. Ο Τρόι ήταν ένας νέος άντρας, γεμάτος ορμές. Η Ελίζαμπεθ ήταν όμορφη και διαθέσιμη. Σχεδόν ζούσαν μαζί. Λογικό ήταν να τα έχουν. Κι εκείνη δεν είχε κανένα λόγο να νιώθει έτσι.

Ωραίο δώρο της έκανε, κάγχασε μέσα στο σκοτάδι. Ηλίθιο ράντσο. Δεν αντάλλαζαν δώρα! Άκου δεν αντάλλαζαν δώρα! Όλοι φιλεύσπλαχνοι και ελεήμονες! Ένιωσε σαν ηλίθια που τους έδωσε αυτά που αγόρασε, παρόλο που τους άρεσαν. Αλλά ο Τρόι τής επεφύλασσε την ωραιότερη έκπληξη. Τα έχει με την Ελίζαμπεθ. Άρα όσα έχουν γίνει μεταξύ τους, αυτά τα ελάχιστα, δεν είχαν καμία σημασία. Μόνο για εκείνη. Διάολε, ένιωθε ναυτία. Ένιωθε να τρέμει κάτω από τα σκεπάσματα, παρόλο που είχε ζέστη. Ασφυκτιούσε. Ήθελε να βγει έξω και να τρέξει μέσα στο σκοτάδι. Να ουρλιάξει, να κλοτσήσει κάτι, να χτυπήσει, να πονέσει πολύ, για να ξεχάσει αυτό που ένιωθε τώρα.

‘Ήταν τυχερή όμως. Ήταν καλό που το έμαθε τώρα. Τώρα που η καρδιά της ήταν ανέπαφη. Είχε πληγωθεί μόνο η γυναικεία της περηφάνια. Τίποτα άλλο. Θα έβρισκε έναν τρόπο να μείνει μακριά από τον Τρόι και να ξεχάσει και τα λίγα συναισθήματα που είχε όταν βρισκόταν κοντά του.

Διάολε, ποιος στο καλό χτυπούσε τέτοια ώρα την πόρτα της; Σηκώθηκε δειλά και άνοιξε την πόρτα. Απ’ έξω στεκόταν ο Τρόι. Ο Τρόι! Με το χέρι ακουμπισμένο στο κάσωμα της πόρτας και το μέτωπό του ακουμπισμένο στον πήχυ του.
«Ενδιαφέρουσα επιλογή» είπε βραχνά δείχνοντας το σατέν νυχτικό που φορούσε η Σάρλοτ.
Η Σάρλοτ ένιωθε γυμνή μπροστά του αλλά δεν την ένοιαζε. Αφού εκείνος τα είχε με την Ελίζαμπεθ. Δεν έπρεπε να την κοιτάει έτσι. Σωστά;
«Τι θες;» τον ρώτησε απότομα και εκείνος αιφνιδιάστηκε.
«Τι έγινε;» ρώτησε ο Τρόι απορημένος. Δεν ήξερε ότι η Σάρλοτ τον είχε δει. Τον είχε δει! Διάολε, η Σάρλοτ ήταν πραγματικά θυμωμένη.
«Κοιμόμουν. Με ξύπνησες. Λέγε» είπε εκείνη σταυρώνοντας τα χέρια της μπροστά από το στήθος. Ένιωθε εκτεθειμένη. Πραγματικά αυτό που φορούσε ήταν διάφανο.
«Φόρεσε ένα παλτό και πάμε να σου δείξω κάτι» είπε εκείνος σοβαρά. Η Σάρλοτ τον κοίταξε λες και έβλεπε εξωγήινο.
«Η ώρα είναι 12:10. Πού θες να πάμε;»
«Να σου δείξω το δώρο σου». Η Σάρλοτ ένιωσε την καρδιά της να χτυπάει από ενθουσιασμό, αλλά δεν του το έδειξε.
«Δε θέλω τίποτα. Ευχαριστώ» του είπε και πήγε να κλείσει την πόρτα. Ο Τρόι την πρόλαβε.
«Τι έχεις;» τη ρώτησε θυμωμένος.
«Τίποτα. Μου φτάνει που μένω και δουλεύω εδώ. Δε θέλω δώρα. Τα δώρα γεννούν υποχρεώσεις».
«Δηλαδή μου λες ότι σου πήρα δώρο για να σε εξαναγκάσω σε κάτι;»
«Καληνύχτα, Τρόι» του είπε και προσπάθησε να κλείσει την πόρτα αλλά εκείνος δεν την άφησε. Κι εκείνη του γύρισε την πλάτη και ξάπλωσε στο κρεβάτι της. Κουκουλώθηκε μέχρι πάνω και του γύρισε την πλάτη.
«Αυτό το έκανες για να με διώξεις ή να με προσκαλέσεις;» τη ρώτησε εύθυμα εκείνος. Η Σάρλοτ έβγαλε το κεφάλι της από τα σκεπάσματα. Ήξερε ότι φερόταν παιδιάστικα αλλά δεν την ένοιαζε. Ήταν τόσο θυμωμένη που η βραχνή φωνή του την άφηνε τελείως αδιάφορη. Περίπου δηλαδή…
«Τρόι, βγες από το δωμάτιό μου και δώσε το δώρο μου σε κάποια που να το εκτιμάει περισσότερο».
«Πρέπει να καταλάβω τι σημαίνει αυτό; Γιατί νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει;» διαμαρτυρήθηκε ο Τρόι, καρφωμένος στη θέση του.
«Φύγε!»
«Και το δώρο;»
«Δεν το θέλω».
«Σάρλοτ…» είπε εκείνος αλλά σταμάτησε. Η Σάρλοτ μέτρησε μέχρι το τρία από μέσα της κι εκείνος έκλεισε την πόρτα πίσω του.

Η Σάρλοτ έκρυψε το πρόσωπό της στο μαξιλάρι και αποκοιμήθηκε πνιγμένη στα δάκρυά της.





2 σχόλια:

  1. Διαβαζω για 6η φορα το κεφαλαιο...
    Μετα απο 1 ωρα ξαναανοιγω το site για να δω μηπως εχεισ ανεβασει κατι καινουριο....
    Βλεπω πως δεν εχεις τιποτα...
    Με πιανει η μελαγχολια των Χριστουγεννων..
    Μετα θυμαμαι οτι ειναι Κυριακη...
    Με αφηνει η μελαγχωλια των Χριστουγεννων......
    Με πιανει η μελαγχολια της Κυριακης...χαχαχα
    Οταν ημουν μικρη στο δημοτικο μισουσα την Κυριακη γιατι ηταν η τελευταια μερα του ΣΚ και μετα αρχιζε το σχολειο. Τωρα Συγγραφεα Τησ Καρδιας Μας μου εδωσες αλλον ενα λογο για να μισω την Κυριακη!!!! Αυτο ειναι μεγαλη επιτυχια για εσενα!!!! !') Θα περιμενω την Κυριακη οπου θα ανοιξω το ανυπερβλητο. θεσπεσιο, φοβερο,εθιστικο site σου και θα δω καινουρια ιστορια!!! Θα το ζητησω αο τον Αγιο Βασιλη.. Ισα ισα που προλαβαινω να στειλω το γραμμα μου !!!!! χαχαχαχα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Egw to xw diavasei panw apo 6 fores

    ΑπάντησηΔιαγραφή