Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

κεφάλαιο 20-'Ηρθαν τα Χριστούγεννα κι η Πρωτοχρονιά, χέι!

«Ιλέιν, θέλεις καμιά βοήθεια; Σε παρακαλώ!» σχεδόν ικέτευσε η Σάρλοτ το απόγευμα της παραμονής των Χριστουγέννων. Είχε ξυπνήσει από νωρίς και είχε βάλει λίγη τάξη στο σπίτι γιατί η Ιλέιν μαγείρευε για το δείπνο.
«Όχι, κορίτσι μου! Και που με βοήθησες με το συγύρισμα είναι μεγάλη βοήθεια για μένα! Να! Αν θες, βγάλε τα πιάτα από το ντουλάπι να τα ξεπλύνουμε και τα κρυστάλλινα ποτήρια για κρασί και νερό».
«Πόσα;» ρώτησε η Κάθριν.
«Δεν ξέρω…ας μετρήσουμε. Ο Τρόι, εσύ, η Ελίζαμπεθ με τους γονείς της, ο Πίτερ, ο Καρίμ, ο Τζόσουα και ο Μπομπ, η Λουίζα, η γυναίκα του Μπομπ και το παιδί τους, εγώ, ο Τζόναθαν και ο Μάικ. Δεκατέσσερις!»
«Α ναι! Και ο γιος σου, ο Μάικ! Τι ώρα έρχεται είπαμε;» ρώτησε ενθουσιασμένη η Σάρλοτ, παρόλο που της φάνηκε κάπως παράξενο που στο τραπέζι ήταν καλεσμένοι και η Ελίζαμπεθ και οι γονείς της.
«Πήρε το λεωφορείο των 12 οπότε χοντρικά κατά τις τρεις θα είναι εδώ!» είπε ενθουσιασμένη η Ιλέιν. Η Σάρλοτ ήξερε ότι το ζευγάρι είχε ένα γιο και σπούδαζε αλλά δεν ήξερε κάτι παραπάνω.
«Τι σπουδάζει;» ρώτησε η Σάρλοτ ενώ ξέπλενε τα πιάτα προσεκτικά και τα στοίβαζε σε μια γωνία για να είναι έτοιμα το βράδυ.
«Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Χάρβαρντ. Είμαι πολύ περήφανη για εκείνον. Είναι καλό και ευγενικό παιδί και πάντα είχε και έφεση στο διάβασμα.  Ας είναι καλά και ο Τρόι όμως…».
«Τι σχέση έχει ο Τρόι;» γέλασε η Σάρλοτ. Η Ιλέιν είχε αδυναμία στο αφεντικό της, αλλά πού κολλούσε στις σπουδές του Μάικ;
«Δεν το ξέρει κανείς, μόνο εγώ, Σάρλοτ» είπε η Ιλέιν και αφού έριξε μια ματιά στο ψητό στον φούρνο γύρισε προς το μέρος της. «Πρέπει να μου ορκιστείς ότι δε θα το πεις πουθενά».
«Μα φυσικά, Ιλέιν» είπε η Σάρλοτ.
«Ο Μάικ είχε κάνει αιτήσεις για υποτροφίες. Εμείς δεν μπορούσαμε να τον στείλουμε στο Χάρβαρντ. ‘Ήταν πάντα πολύ καλός μαθητής αλλά δεν πήρε την υποτροφία. Ο Μάικ δεν το έμαθε ποτέ. Ούτε ο Τζόναθαν. Ξέρουν ότι τα κατάφερε».
«Και τότε ποιος…» ψέλλισε η Σάρλοτ και μετά κατάλαβε. Η Ιλέιν τής έγνεψε θετικά.
«Ο Τρόι. Αλλά δεν το ξέρει κανείς. Μόνο εγώ κι εκείνος. Και τώρα κι εσύ. Κατέθεσε ένα ποσό στο λογαριασμό του Μάικ ανώνυμα και του είπαμε ότι είναι η υποτροφία του. Το παιδί μου σπουδάζει χάρη στον Τρόι. Αλλά κι ο μικρός κάνει ό,τι μπορεί. Διαπρέπει. Τα χρήματα του Τρόι πάνε πραγματικά για καλό σκοπό».
Η Σάρλοτ είχε μείνει να κοιτάει την Ιλέιν με κομμένη την ανάσα. Κι εκείνη έδινε πολλά λεφτά σε φιλανθρωπίες και σε μεμονωμένες περιπτώσεις. Δεν ήξερε ότι και ο Τρόι είχε τόσες ευαισθησίες. Όχι ότι σοκαρίστηκε δηλαδή. Είχε καταλάβει ότι αγαπούσε το προσωπικό του και ήταν δοτικός. Αλλά δεν ήξερε πόσο. Τώρα πια ήξερε.
«Θα…τι ώρα θα φάμε;» ρώτησε η Σάρλοτ για να αλλάξει θέμα.
«Κατά τις εννιά» είπε η Ιλέιν. «Λες να φτάσουν όσα έφτιαξα;» ρώτησε με αγωνία.
«Γουρούνι με πατάτες, ρολό κοτόπουλο γεμιστό, ρύζι με λαχανικά, πίτα με διάφορα τυριά και μπέικον, δύο διαφορετικές σαλάτες και τάρτα μήλου για επιδόρπιο; Μάλλον θα φτάσουν!» γέλασε η Σάρλοτ με την ανασφάλεια της Ιλέιν. «Πάντα τόσα πολλά κάνεις;»
«Ε ναι! Οικογένεια είμαστε!» είπε η Ιλέιν σοβαρά και η Σάρλοτ ένιωσε το κορμί της να μυρμηγκιάζει. Είχε χρόνια να νιώσει οικογενειακή θαλπωρή και να συμμετάσχει σε χριστουγεννιάτικες προετοιμασίες.
«Και αύριο; Τι θα κάνουμε;» ρώτησε η Σάρλοτ ενώ έκοβε τα τυριά σε κομμάτια για να τα σερβίρουν σε μια ξύλινη πιατέλα.
«Αύριο; Δεν ξέρω. Συνήθως τρώει ο καθένας με την οικογένειά του. Μπορεί να πάμε και για σκι. Ανάλογα με το τι θα πει ο Τρόι».
«Τι εννοείς; Κάνετε όλοι σκι;» ρώτησε απορημένη η Σάρλοτ.
«Εννοείται. Οι περισσότεροι είμαστε από το Βερμόντ και το σκι εδώ είναι τρόπος ζωής. Ο Μάικ μου έκανε πρώτα σκι και μετά περπάτησε!» γέλασε η Ιλέιν, γεμάτη καμάρι. «Ο Τρόι βέβαια δεν είναι από εδώ αλλά έχει μάθει πολύ καλό σκι».
«Από πού είναι;» ρώτησε η Σάρλοτ γεμάτη περιέργεια.
«Δεν ξέρω. Δεν ξέρει. Δε μιλάει ποτέ γι’ αυτό» είπε συννεφιασμένη η μεγαλύτερη γυναίκα.
«Και πότε θα μάθουμε αν θα πάτε για σκι;» ρώτησε η Σάρλοτ. Αν έφευγαν όλοι θα έμενε μόνη;
«Δεν ξέρω. Θα το συζητήσουμε απόψε υποθέτω. Ο Τρόι έχει μισθωμένο ένα μικρό ξενώνα στο βουνό Στόου και μένουμε όλοι μαζί. Αν δεν εκκρεμούν πολλές δουλειές στο ράντσο και θέλει κάποιος να μείνει πίσω και να έχει το νου του ίσως πάμε».
«Εσύ θες;»
«Νομίζω ναι…»

Η Σάρλοτ κατέβασε τα δώρα που είχε πάρει για όλους και τα ακούμπησε κάτω από το δέντρο. Το σπίτι μύριζε υπέροχα και η Ιλέιν σιγοτραγουδούσε χριστουγεννιάτικους σκοπούς. Ο Τρόι, φυσικά, έλειπε, αλλά καλύτερα. Ντρεπόταν να τον δει. Σίγουρα θα γινόταν κατακόκκινη. Πήρε το κινητό της και κανόνισε ένα καφεδάκι με την Βίβι για να της δώσει το δώρο της. Έκατσε στον καναπέ και ξεφύσησε με δύναμη. Είχε τελειώσει και η τρίτη βδομάδα της εκεί. Σχεδόν ένας μήνας. Και είχε ακόμα δυνάμεις. Καλό ήταν αυτό. Σωστά;


1 σχόλιο:

  1. αχου μακαρι να ειναι ομορφος ο γιος της Ιλειν να κανουμε τον Τροι να φαει τα αντερα του!!!χιχιχιχιχι περιμενω με ανυπομονησια

    ΑπάντησηΔιαγραφή