Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Κεφάλαιο 2-Σκέψεις,,,

25 Νοεμβρίου, έπαυλη Χάρινγκτον, Σαν Φρανσίσκο

Τι πακετάρεις για έξι μήνες μέσα στο κρύο στην άκρη του πουθενά; αναρωτήθηκε η Σάρλοτ, καθισμένη οκλαδόν πάνω στο αφράτο κρεβάτι της. Έριξε μια ματιά έξω από το παράθυρό της. Παρόλο που ο Νοέμβριος κόντευε να τελειώσει, ο ήλιος έλαμπε έξω και η θερμοκρασία δεν είχε πέσει κάτω από τους 18 βαθμούς Κελσίου. Μετά από τόσα χρόνια στην Ελβετία και στην Αγγλία, απολάμβανε επιτέλους λίγη ηλιοφάνεια και ζέστη. Είχε κρύψει τα μπουφάν και τις γούνες και κυκλοφορούσε με άνετα τζιν και μακό μπλουζάκια. Τώρα, όμως, έπρεπε να πακετάρει για το πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής της.
Το ηλεκτρονικό εισιτήριο στα εισερχόμενα του μέιλ της έδειχνε ότι πετούσε για Νέα Υόρκη στις 30 Νοεμβρίου, δηλαδή σε δύο μέρες. Από εκεί θα πήγαινε στο ράντσο με άλλοι μέσο, γιατί δεν ήθελε να δεσμευτεί και με δεύτερη πτήση. Ίσως περνούσε μερικές μέρες στην πόλη και μετά πήγαινε στο Βερμόντ με τρένο. Πέρασε τις τελευταίες μέρες με συνεχείς τσακωμούς με τον ανένδοτο πατέρα της, ώσπου δεν άντεξε και έκλεισε το εισιτήριο. Εκείνος τη διαβεβαίωσε ότι μετά την επιστροφή της από το ράντσο θα τη βοηθούσε με το ξενοδοχείο που ονειρεύεται να φτιάξει και ότι για όσο διάστημα έμενε στο ράντσο θα είχε την αμέριστη συμπαράστασή του. Η Σάρλοτ γέλασε, παρόλο που ήταν μόνη. Συμπαράσταση! Ποια συμπαράσταση; Θα την έπαινε κανά τηλέφωνο για να δει τι κάνει; Θα τις έστελνε δακρύβρεχτες κάρτες και θα της έλεγε ότι είναι περήφανος για εκείνη;
Μισούσε που έπρεπε να φύγει ξανά από το σπίτι της. Όχι ότι ένιωθε και πολύ άνετα εκεί μέσα, αλλά μισούσε να πρέπει να είναι συνεχώς με μια βαλίτσα στο χέρι. Και ο λόγος που έφευγε ήταν η σταγόνα που ξεχείλιζε το ποτήρι. Για να αποδείξει την αξία της! Λες και δεν ήταν αρκετό που ζούσε σαν νομάδας από παιδάκι. Που μετά το θάνατο της μητέρας της είχε ξεχάσει τι σημαίνει τρυφερότητα και κατανόηση! Ο πατέρας της είχε αφοσιωθεί στις επιχειρήσεις του και παρόλο που όταν τον επισκεπτόταν ήταν πολύ ζεστός μαζί της, δεν έδειχνε να συνειδητοποιεί ότι η κόρη του τον είχε περισσότερη ανάγκη απ’ όσο έδειχνε. Η Σάρλοτ είχε ό,τι επιθυμούσε μεγαλώνοντας: ρούχα, παιχνίδια και καλή μόρφωση. Αλλά αυτό που λαχταρούσε ήταν να περνάει περισσότερο χρόνο με τον πατέρα της. Γιατί η αλήθεια ήταν ότι τον αγαπούσε πολύ. Ποτέ δε θα ξεχνούσε πόσο τρόμαξε ότι θα τον χάσει εκείνο το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι του 2006…

Η Σάρλοτ ήταν 17 χρονών και είχε έρθει για καλοκαιρινές διακοπές στο πατρικό της. Ο πατέρας της, λάτρης του ψαρέματος από νέος, είχε κλείσει ένα τριήμερο ψαρέματος σε ένα πολυτελές θέρετρο στο Βερμόντ παρέα με μια παρέα φίλων του από διάφορους επιχειρηματικούς τομείς. Η Σάρλοτ θα περνούσε το τριήμερο με μια φίλη της και είχε ενθουσιαστεί που θα έμενε μόνη της στο τεράστιο σπίτι τους. Το πρώτο βράδυ όμως, της τηλεφώνησε ένας φίλος του πατέρα της. Ποτέ δε θα ξεχνούσε τον τρόμο που ένιωσε μέχρι να καταλάβει τι είχε συμβεί. Ο πατέρας της είχε νιώσει μια δυσφορία και λιποθύμησε ενώ ψάρευε όρθιος στην όχθη του ποταμού Γουϊνούσκι. Οι φίλοι του άργησαν να πάρουν χαμπάρι τι είχε συμβεί μέχρι που ο πατέρας της άρχισε να παρασύρεται από τα νερά του ποταμού. Τότε, βρέθηκε ένας νεαρός που δούλευε στη γύρω περιοχή και βοήθησε τον πατέρα της να σωθεί. Τον έβγαλε έξω και κατάφερε να του προσφέρει πρώτες βοήθειες μέχρι που συνήλθε και περίμεναν το ασθενοφόρο μαζί. Ο πατέρας της διακομίστηκε με ελικόπτερο στη Νέα Υόρκη για μερικές εξετάσεις σε ένα κορυφαίο πανεπιστημιακό νοσοκομείο, αλλά δεν του διέγνωσαν κάτι σημαντικό. Του είπαν ότι είχε κάποια κρίση υπερκόπωσης και απλώς λιποθύμησε. Όλοι όμως συμφώνησαν ότι ήταν μεγάλη τύχη το ότι βρέθηκε εκεί ο Τρόι ‘Οουενς. Και από εκείνη τη στιγμή, και για κάποιον ανεξήγητο λόγο, αυτός ο άνθρωπος δεν έφυγε ποτέ από τη ζωή τους.
Ο πατέρας της είχε ξεμείνει από λεξιλόγιο για να περιγράψει τις αρετές του νεαρού. ‘Αξιος, μαχητικός, γενναίος, ανιδιοτελής, συνεσταλμένος, αξιόλογος και άλλα πολλά ήταν τα επίθετα που του απέδιδε. Επίθετα που δεν είχε χρησιμοποιήσει ποτέ για την ίδια. Παρόλο που ήταν μόλις 17 χρονών κατάλαβε ότι ο πατέρας της είχε βρει πια το γιο που ονειρευόταν πάντα. Μέχρι τη σημερινή μέρα η Σάρλοτ είχε ακούσει αμέτρητες φορές τον πατέρα της να περιγράφει με λεπτομέρειες το πόσο καλά τον φρόντισε ο Τρόι και πόσο επικίνδυνο ήταν αυτό που έκανε. ‘Οσο για τότε…Είχε φτάσει  στο σημείο να τον καλέσει και σπίτι ένα μήνα μετά το ατύχημα. Είχε παραθέσει ολόκληρη δεξίωση για τον «σωτήρα» του, όπου τον υποδέχτηκαν όλοι με τιμές αρχηγού κράτους. Φυσικά, για την ίδια, δεν είχε κανονίσει ποτέ τίποτα περισσότερο από ένα καλό δείπνο σε κάποιο εστιατόριο της πόλης κάθε φορά που ερχόταν για διακοπές. Η Σάρλοτ είχε βαρεθεί να ακούει για τον ήρωα Τρόι. Οι ίλιγγοι που είχε σχεδόν από τα 15 της είχαν γίνει ακόμη χειρότεροι. Έτσι, το βράδυ της μεγάλης δεξίωσης, ήταν στο κρεβάτι με απίστευτο πονοκέφαλο, με τα φώτα κλειστά και ένα σωρό παυσίπονα γύρω της. Όλο τ ο προσωπικό βοηθούσε στη δεξίωση κι εκείνη έμεινε όλο το βράδυ μόνη, να υποφέρει σιωπηρά ενώ κάτω γιόρταζαν τον μεγάλο και τρανό Τρόι ‘Οουενς. Η Σάρλοτ δεν ένιωσε άσχημα που έχασε το γεγονός. Οι καλεσμένοι δεν πρέπει καν να πρόσεξαν ότι έλειπε. Είχαν συνηθίσει στην απουσία της. Ξύπνησε πολύ αργά το επόμενο απόγευμα. Ο πατέρας της την ενημέρωσε ότι ο Τρόι δεν ένιωθε άνετα να μείνει σπίτι τους και θα έμενε σε ένα από τα ξενοδοχεία τους μέχρι να τακτοποιήσουν κάτι θέματα που είχαν και μετά θα έφευγε για Βερμόντ. Η Σάρλοτ ένιωσε φοβερή ανακούφιση που δε θα χρειαζόταν να τον δει αν και όφειλε να ομολογήσει ότι αναρωτιόταν τι δουλειές είχαν οι δύο άντρες.
Παρόλο που κάποιος θα περίμενε ότι ο πατέρας της θα είχε ξεπεράσει σύντομα το περιστατικό, δεν είχε συμβεί κάτι τέτοιο. Επικοινωνούσε συχνά με τον Τρόι και τον είχε επισκεφτεί πολλές φορές στο ράντσο του. Της είχε προτείνει επανειλημμένα να τον συνοδεύσει αλλά πάντα έδειχνε την αποδοκιμασία της με κάποια γκριμάτσα. Αυτές οι γκριμάτσες μάλλον έδωσαν στον πατέρα της την ιδέα ότι η χειρότερη δοκιμασία θα ήταν να τη στείλει εκεί. Ο πατέρας της έδειχνε πολύ περήφανος για τον Τρόι. Τον ανέφερε συχνά και καμάρωνε γι’ αυτόν λες και ήταν γιος του. Η Σάρλοτ δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς παρά να τον αντιπαθήσει. Δεν τον ήξερε, δεν τον είχε δει ποτέ, αλλά η ταχύτητα με την οποία βρήκε το κέντρο της καρδιάς του πατέρα της και θρονιάστηκε εκεί την έκανε καχύποπτη. ‘Ήταν άραγε καλός άνθρωπος ή απλώς εκμεταλλευόταν τον πατέρα της;

Και τώρα…η μοίρα την είχε στείλει σε αυτόν τον μυστηριώδη άντρα. Ο πατέρας της ήθελε να περάσει έξι μήνες στο ράντσο του Τρόι και μόνο αφού της έδινε εκείνος το οκέι θα τη βοηθούσε με το ξενοδοχείο. Ανήκουστο! Ένας πατέρας να έχει ανάγκη την έγκριση ενός αγνώστου για να βοηθήσει την κόρη του. Ένας πατέρας να έχει πιο πολλή εμπιστοσύνη σε έναν άγνωστο παρά στην κόρη του. Το είχε αποφασίσει όμως ότι θα πάει και δε θα άλλαζε γνώμη. Γιατί παρόλο που δεν ήθελε να το παραδεχτεί, ήθελε απεγνωσμένα να αποδείξει στον πατέρα της ότι δεν ήταν το κακομαθημένο πλουσιοκόριτσο που εκείνος νόμιζε. Και αν αυτό απαιτούσε να ζήσει έξι μήνες σε μια καλύβα με ζώα και να φτυαρίζει κοπριά με τις πανάκριβες μπότες της, θα το έκανε…






2 σχόλια:

  1. αααχχχ ελπιζω αυτος ο Τροι να ειναι καπως καλος γιατι πρεπει να ειναι αξιος του πρωιν προταγωνιστη μας ΟΝΤΙ!!! Αχχχ μονο και μονο που λεω το ονομα αναπολω τις παλιες καλες εποχες..... οντι, οντι, οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι,οντι!!! μπορω να συνεχισω επ απειρον!! νομιζω οτι η επιτυχια σου θα ειναι σε 2 εβδομαδες απο τωρα το ΟΝΤΙ να εχει αντικατασταθει απο το ΤΡΟΙ!!!!!! παντως οσφριζομαι επιτυχια!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. αυτη είναι η πιο ξεκουραστη γραμματοσειρα

    ΑπάντησηΔιαγραφή