Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013

Κεφάλαιο 65-ξύπνα...

Ε λοιπόν, αρκετά ξεκουράστηκες! είπε στον εαυτό της η Εμμα. Κοιμάσαι τόση ώρα. Δεν έχεις πια φρικτό πονοκέφαλο, μόνο αυτό το γνωστό μούδιασμα στα πόδια. Δεν είναι καιρός να ξυπνήσεις; Έχεις αφήσει ένα σωρό πράγματα στη μέση. Πάμε. Με το τρία θα ανοίξεις τα μάτια. Ένα κακό μεθύσι είναι και θα περάσει.

Ένα…δύο…τίποτα. Γιατί δεν ανοίγουν τα βλέφαρά μου; Μήπως κόλλησαν μεταξύ τους. Πάμε πάλι. Ένα…δύο…τρία…

Η Εμμα άνοιξε τα μάτια της και τα ξανάκλεισε αμέσως. Από πού ερχόταν όλη αυτή η εκτυφλωτική λάμψη; Ποιος είχε μπει πρωινιάτικα στο δωμάτιό της και είχε ανοίξει τις κουρτίνες; Η Φιλίπα μήπως; Αφού δεν το είχε ξανακάνει ποτέ. Με μεγάλη δυσκολία άνοιξε ξανά τα μάτια της και κοίταξε γύρω της. Ήταν μόνη της, αλλά όχι στο δωμάτιό της. Όλα ήταν λευκά γύρω της. Η μυρωδιά…αυτή  η μυρωδιά δεν ήταν ξενοδοχείου. Ήταν στο νοσοκομείο; Τι είχε συμβεί; Ξαφνικά μπήκε στο δωμάτιο η Φιλίπα σέρνοντας ένα φορητό τραπεζάκι με κρέμες, λοσιόν και αντισηπτικά. Η Εμμα προσπάθησε να μιλήσει αλλά δεν τα κατάφερε. Μόλις την είδε η Εμμα, έφυγε από το δωμάτιο φωνάζοντας δυνατά «ξύπνησε, ξύπνησε».

Έχει γούστο να ήμουν σε κώμα, σκέφτηκε η Εμμα.

Στα επόμενα 30” τρεις γιατροί, η Φιλίπα, ένας νοσοκόμος και η μητέρα της είχαν μπουκάρει στο δωμάτιο. Ο ένας γιατρός κοίταξε μέσα στο μάτι της με έναν φακό και χαμογέλασε.
«Εμμα, καταλαβαίνεις πού είσαι;» τη ρώτησε.
«Νοσοκομεί…» είπε η Εμμα αλλά δεν κατάφερε να ολοκληρώσει τη λέξη. Ήταν εξαντλητικό το να μιλάει.
Η μητέρα της άρχισε να κλαίει και η Φιλίπα την οδήγησε έξω.
«Είχες ένα ατύχημα και εισέπνευσες καπνό. Έχεις σπάσει το δεξί σου πόδι και το δεξί σου χέρι από την πτώση. Θυμάσαι τι έγινε;» τη ρώτησε ο ίδιος γιατρός και η Εμμα κούνησε αρνητικά το κεφάλι. Δε θυμόταν τίποτα.
«Ήσουν σε κώμα τέσσερις μέρες, δεσποινίς μου. Μας ανησύχησες όλους πολύ. Το λιγότερο που έχεις να μας πεις είναι τι χρονιά έχουμε» της είπε ο γιατρός.
Η Εμμα έκανε μια γκριμάτσα. «Έχουμε 2013» είπε και όλοι χαμογέλασαν.
Η Φιλίπα επέστρεψε στο δωμάτιο και πλησίασε τη φίλη της.
«Μας κατατρόμαξες. Θυμάσαι τι έγινε;» τη ρώτησε.
«Θυμάμαι το πάρτι…μπαρ» ψέλλισε η Εμμα και η Φιλίπα έγνεψε θετικά.
«Το μπαρ έπιασε φωτιά και σε έσωσε ο Τζούλιαν. Ευτυχώς αυτός δεν έπαθε τίποτα. Εσύ έπεσες ατσούμπαλα και έσπασες χέρι και πόδι. Από το σοκ και την εισπνοή καπνού έπεσες σε κώμα» της είπε η φίλη της ενώ οι γιατροί τής έκαναν διάφορες εξετάσεις κινητικότητας και αντανακλαστικών.
«Ο Τζούλιαν… ψέλλισε με δυσκολία η Εμμα.
«Είναι καλά, μην ανησυχείς» είπε η Φιλίπα ενώ της έδινε λίγο νερό. Η Εμμα το ήπιε μονορούφι. «Έρχεται κάθε απόγευμα για λίγο και σε βλέπει. Λογικά θα έρθει και σήμερα» είπε η φίλη της.
«Οι γονείς μου;» ρώτησε η Εμμα και η Φιλίπα γέλασε.
«Τα έχασαν λίγο αλλά ήταν αισιόδοξοι. Όλοι κλονιστήκαμε στιγμές στιγμές αλλά ευτυχώς ποτέ όλοι ταυτόχρονα» είπε και οι γιατροί γέλασαν.
«Φώναξέ τους» είπε η Εμμα και η Φιλίπα υπάκουσε. Οι γονείς της μπήκαν σαν σίφουνας μέσα στο δωμάτιο και την έραναν με χάδια και φιλιά.
«Μη το χέρι» είπε η Φιλίπα όταν τους είδε να πλησιάζουν πολύ.
«Κοριτσάκι μου, αν πάθαινες κάτι θα τρελαινόμουν» είπε ο πατέρας της φανερά συγκινημένος. Δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ έτσι. Λυπόταν πραγματικά που τους τρόμαξε τόσο. Εκείνος της φίλησε το χέρι τρυφερά.
«Θα σε πάρουμε σπίτι να σε φροντίσουμε και δε θα ασχοληθείς καθόλου με τη μετακόμιση. Τέλος η κούραση πια. Η Φιλίπα προσφέρθηκε να σου βρει σπίτι» είπε η μητέρα της αποφασιστικά.
«Εμμα, έχουμε διαταγές να ενημερώσουμε την αστυνομία ότι συνήλθες» της είπε ξαφνικά ένας γιατρός. «Θέλουν την κατάθεσή σου. Μπορώ να το αποσιωπήσω λιγάκι ότι ανέκτησες τις αισθήσεις σου για να κερδίσεις λίγο χρόνο, αλλά αργά ή γρήγορα θα πρέπει να τους μιλήσεις».
«Μα δε θυμάμαι τίποτα. Είναι φυσιολογικό;» είπε η Εμμα.
«Απόλυτα. Είναι καθαρό μετατραυματικό σοκ. Θυμάσαι πότε έχεις γενέθλια;» τη ρώτησε και η Εμμα έγνεψε θετικά. «Θυμάσαι πώς έλεγαν τη δασκάλα σου στο νήπιο; Θυμάσαι ποιο είναι το αγαπημένο σου τραγούδι;» ρώτησε και η Εμμα πάλι έγνεψε θετικά.
«Αφού θυμάσαι όλα αυτά, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αργά ή γρήγορα θα θυμηθείς και για το συμβάν» της είπε καθησυχαστικά.
«Πάμε να την αφήσουμε λίγο να ξεκουραστεί» είπε ο δρ Μπράουν, αυτό το όνομα έγραφε το καρτελάκι του και η Εμμα τούς αποχαιρέτισε.
Στο δωμάτιο έμεινε μόνο η Φιλίπα. Οι γονείς της βγήκαν έξω για λίγο και θα ξαναέμπαιναν αργότερα.
«Φιλενάδα, με τρέλανες» της είπε η Φιλίπα δακρυσμένη όταν έμειναν μόνες. «Ξέρεις τι είναι να σου φέρνουν την κολλητή σου ως περιστατικό στη βάρδιά σου; Κόντεψα να πεθάνω» γκρίνιαξε.
«Κι εγώ» είπε χιουμοριστικά η Εμμα και γέλασαν και οι δύο. Το γέλιο της Εμμα διακόπηκε από έντονο βήχα.
«Μην ανησυχείς, είναι φυσιολογικό» της είπε η φίλη της ενώ της έβαζε καινούργιο ορό. Η Εμμα δεν απάντησε. «Ήρθαν και οι συμφοιτητές σου και σε είδαν. Ο διάδρομος είναι γεμάτος λουλούδια» είπε η Φιλίπα.
«Δεν είδα λουλούδια και απόρησα» είπα αδύναμα η Εμμα. «Μόνο αυτό το αρκουδάκι» είπε και χαμογέλασε. «Ποιος το έφερε;». Ήταν ένα λευκό αρκουδάκι που κρατούσε μια καρδιά που έγραφε «Γίνε σύντομα καλά». Ήταν πολύ αφράτο και τα μάτια του ήταν πολύ ζωηρά.

Η Φιλίπα σταμάτησε ό,τι έκανε και κοίταξε τη φίλη της. Για λίγο δε μίλησε. Η Εμμα ήξερε την απάντηση αλλά δεν ήξερε αν θέλει να την ακούσει.

«Ήρθε; Το έμαθε;» ψέλλισε κλείνοντας τα μάτια της. Δεν μπορούσε να τον ξαναδεί. Πονούσε ολόκληρη μόνο στην ιδέα.

Η Φιλίπα περίμενε μέχρι να ανοίξει η φίλη της τα μάτια της και μετά της είπε κοιτώντας τη σταθερά.
«Ήρθε. Και δεν έχει φύγει ούτε λεπτό από τότε».



1 σχόλιο: