Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 5 Αυγούστου 2013

κεφάλαιο 60-from Skiathos with love

Μία βδομάδα σχεδόν είχε περάσει από το περιβόητο γράμμα. Τα δάκρυα είχαν στερέψει και οι ιδέες της είχαν αποκρυσταλλωθεί. Ο Ολιβερ δεν την ήθελε. Οι σπουδές της είχαν τελειώσει κατά μία έννοια. Δεν υπήρχε λόγος να μένει πια εδώ. Θα γυρνούσε στο πατρικό της για λίγο, θα ολοκλήρωνε την πτυχιακή της και μετά θα έβρισκε μόνιμη δουλειά και ένα μικρό διαμερισματάκι. Η Φιλίπα τέλειωνε και αυτή το πρόγραμμά της και αν έβρισκε δουλειά στο κέντρο του Λονδίνου μπορεί να έβρισκαν σπίτι μαζί.

Η Εμμα φόρεσε ένα ωραίο φόρεμα για τη σημερινή βάρδια. Ήταν η τελευταία της στο μπαρ Μπλου Μπερντ και ήταν σίγουρη ότι κάτι θα ετοίμαζαν απόψε. Αν όχι το αφεντικό τότε σίγουρα ο Τζούλιαν και η Τζάνις, η νέα σερβιτόρα που θα την αντικαθιστούσε κιόλας.
Ηταν γλυκιά νύχτα και προτίμησε να περπατήσει αντί να κάνει ποδήλατο. Άλλωστε το φόρεμά της ήταν κοντό. Προσπάθησε να υπολογίσει πόσες βάρδιες είχε κάνει μέχρι να τελειώσει τις σπουδές της ή χοντρικά πόσα ποτά είχε σερβίρει αλλά έχανε το μέτρημα. Κάποιος μπορεί να έλεγε ότι οι σκέψεις της ήταν αστείες αλλά χάρη σε αυτές τις σκέψεις και τους άχρηστους υπολογισμούς δεν είχε τρελαθεί. Γιατί λίγο κόντεψε να πάρει το κουτί που της έστειλε και να του βάλει φωτιά μέσα στην εστία. Λίγο κόντεψε να πάει σπίτι του να τον παρακαλέσει. Αλλά δεν το έκανε. Έκατσε στα αβγά της και υπολόγιζε πόσα κιλά κόκκινο χρώμα να είχε καταναλώσει από τη στιγμή που άρχισε να ζωγραφίζει ή πόσες σελίδες είχε διαβάσει για να ολοκληρώσει το μεταπτυχιακό της.

Ο Ολιβερ παρέμενε άφαντος.  Δεν της έστειλε μήνυμα, δεν πήγε σπίτι της, δεν της έστειλε ικετευτικά μηνύματα. Τίποτα. Είχε ξεκαθαρίσει τη θέση του και ήταν αμετάπειστος. Κι αυτή είχε αρχίσει να το καταλαβαίνει. Δεν τον δικαιολογούσε, αλλά καταλάβαινε. Τον είχε σοκάρει. Εκείνος ήταν εξαρχής ξεκάθαρος. Δεν ήταν συναισθηματικά διαθέσιμος. Σεξ όσο ήθελε, αλλά σχέση…; Δεν το νομίζω.

Μπήκε στο μπαρ και τη συνεπήρε ο ενθουσιασμός των λίγων θαμώνων που ήταν ήδη εκεί. Ο Τζούλιαν έφτιαχνε ποτά και η Τζάνις σέρβιρε. Ηταν πολύ γρήγορη και ο Τζούλιαν καμάρωνε γιατί την είχε εκπαιδεύσει αυτός. Πάνω στην εκπαίδευση φυσικά, πρέπει να είχε παίξει και κάποιο ειδύλλιο αν η Εμμα έκρινε καλά από τα βλέμματα που αντάλλαζαν. Μακάρι, σκέφτηκε. Έδειχναν πολύ ταιριαστοί. Ο Τζούλιαν δεν το έδειχνε αλλά ήταν πολύ δοτικός και σίγουρα θα ήταν σταθερός στη σχέση του. Τουλάχιστον έτσι της είχε πει. Ότι θέλει να βρει μια κοπέλα να κατασταλάξει επιτέλους. Ποιος; Ο Τζούλιαν!
Δούλεψαν και οι τρεις σαν καλοκουρδισμένο ρολόι, σερβίροντας απαιτητικούς πελάτες και μεγάλες παρέες. Είχαν κάνει τζίρο πάνω από 500 λίρες όταν κατά τη μία και ενώ ήταν ήδη εξοντωμένοι μπήκε μέσα το αφεντικό. Ο Τζούλιαν τον χαιρέτησε εγκάρδια.
«Αφεντικό, πώς και από τα μέρη μας; Δε μας εμπιστεύεσαι;» του είπε πειρακτικά και εκείνος γέλασε.
«Τελευταία μέρα για το κορίτσι μας και λες να το άφηνα έτσι; Ηρθα να πιούμε μερικά ποτήρια όλοι μαζί στην υγεία της» είπε και η Εμμα συγκινήθηκε. Το αφεντικό της σπάνια εκφραζόταν τόσο ανοιχτά.

Γύρισαν την πινακίδα ώστε να γράφει «Κλειστό» και μαζί με πέντε πελάτες που είχαν ξεμείνει κάθισαν σε ένα μακρύ τραπέζι και ήπιαν όλοι μαζί για να γιορτάσουν τα επόμενα σχέδιά της. Η Εμμα απολάμβανε την προσοχή.
«Φέρνω πατατάκια» είπε η Τζάνις και γύρισε αμέσως με ένα δίσκο γεμάτο πιατάκια με ξηροκάρπια, ποπ κορν και πατατάκια.
«Αυτό είναι για σένα από όλους μας» της είπε και της έδωσε ένα μικρό τσαντάκι. Η Εμμα το άνοιξε προσεκτικά και βρήκε μια δερμάτινη ατζέντα fillofax.
«Για το πρόγραμμά σου τώρα που θα γίνεις επιτυχημένη» της είπε ο Τζούλιαν και της έκλεισε το μάτι. Η Εμμα τούς φίλησε όλους δακρυσμένη. Ένιωθε την αγάπη γύρω της και ένιωθε ευλογημένη αλλά παράλληλα την έτρωγε το μαράζι. Χάθηκε να την αγαπούσε και Εκείνος λιγάκι; Τόσο δύσκολο του ήταν πια;
Κατά τις τρεις έφυγε το αφεντικό της με τους πελάτες και λίγο μετά η Τζάνις. Η Εμμα έμεινε ξοπίσω να βοηθήσει τον Τζούλιαν με την αποθήκη «τιμής ένεκεν» όπως είπαν και οι δύο γελώντας.

Ο Τζούλιαν θα τη γυρνούσε και σπίτι. Όλα είχαν τελειώσει. Άλλο ένα μεγάλο κεφάλαιο έκλεινε. Τόσες αλλαγές, τόσα νέα σχέδια και προγράμματα. Όλα ήταν τόσο έντονα. Αλλά χωρίς εκείνον, δεν άξιζε τίποτα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου