Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

κεφάλαιο 58-αφιερωμένο στην Τζόρτζα, στο κρεβάτι του πόνου, με ευχές για ταχεία ανάρρωση. Κατά προτίμηση μέχρι την Τρίτη!

Η Εμμα αποχώρησε πρώτη, αφού ευχήθηκε ευγενικά στους δύο άντρες καλό απόγευμα. Ο πρύτανης τούς είχε συστήσει μεγάλη προσοχή στο μέλλον και είχε υποσχεθεί ότι δε θα εξετάσει περαιτέρω το ζήτημα αν ο σπουδαστής που έκανε την καταγγελία δεν έφερνε αποδεικτικά. Ο Ολιβερ δε γύρισε καν να την κοιτάξει, αλλά και η Εμμα δεν επέμεινε περισσότερο. Βγήκε στο προαύλιο του πανεπιστημίου και μπήκε σε ένα μικρό μαγαζάκι με λιχουδιές. Είχε ανάγκη από ζάχαρη: ένα μισόκιλο παγωτό ή ένα ζουμερό κέικ σοκολάτας. Τελικά κατέληξε με δύο κομμάτια τσιζκέικ, ελπίζοντας να βρει τη Φιλίπα σπίτι να τα μοιραστεί.

Δεν ήταν τυχερή. Η φίλη της παρακολουθούσε ένα εντατικό σεμινάριο ρεφλεξολογίας και έλειπε τα περισσότερα μεσημέρια. Της είχε αφήσει σημείωμα ότι θα αργούσε σήμερα. Βούλιαξε στον καναπέ και σκέφτηκε πώς μπορούσε να σκοτώσει μερικές ώρες μέχρι τη σημερινή βάρδια στο μπαρ. Έτσι όπως είχαν εξελιχθεί τα πράγματα, η δουλειά στο μπαρ ήταν διέξοδος και όχι φορτίο για εκείνη. Εκεί σίγουρα θα ξεχνούσε τα βάσανά της. Άπλωσε τα πόδια της και τα στήριξε στο μπράτσο του καναπέ. Άνοιξε το κουτί και πήρε το πλαστικό κουτάλι μέσα από τη σακούλα και άρχισε να τρώει το γλυκό της. Δεν είχε όρεξη τελικά. Έφαγε το μισό και το άφησε. Δεν είχε κουράγιο ούτε μέχρι το ψυγείο να πάει για να βάλει λίγο νερό.

Και πού να το βρει το κουράγιο; Όλα είχαν γίνει τόσο γρήγορα, σχεδόν βίαια. Από το άσβεστο μίσος, στο άσβεστο πάθος και μετά, ο χωρισμός. Τρεις μήνες γεμάτοι έντονα συναισθήματα. Τι είχε πει κάποτε εκείνος στην τάξη; Οι μεγάλες έρωτες στη λογοτεχνία είναι πάντα καταραμένοι. Σχεδόν σαν να συνωμοτεί το σύμπαν ενάντια στους μεγάλους εραστές και να εμποδίζει αυτή τη συσσώρευση φορτίου. Αν αυτό ίσχυε, τότε ήταν κι αυτοί καταραμένοι εραστές; Ίσως ήταν μόνο εκείνη, γιατί εκείνος δεν έδειχνε να ιδρώνει και πολύ το αφτί του.

Κοιτώντας έξω από το παράθυρο σκέφτηκε τις τελευταίες εξελίξεις. Ήταν πολύ μπερδεμένη. Ένιωθε ότι εκείνος την είχε προδώσει, την είχε εγκαταλείψει αλλά ταυτόχρονα σκεφτόταν ότι κάποια άλλη κοπέλα στον κόσμο να αντιδρούσε αλλιώς. Άραγε τι να σκεφτόταν μια Ισπανή μητέρα για τον Ολιβερ; Σε ποιον να έδινε δίκιο μια Κινέζα 16χρονη αν άκουγε την ιστορία τους; Τι θα έλεγε μια Ελληνίδα;

Λίγη ώρα μετά σηκώθηκε από τον καναπέ και πήγε στο δωμάτιό της. Μια λύση υπήρχε. Έβγαλε τα ρούχα της, φόρεσε μια πρόχειρη φόρμα έβγαλε τα σύνεργά της και άρχισε να ζωγραφίζει. Έβαλε πολύ δυνατά μουσική και δούλευε με πάθος, πετώντας τα χρώματα πάνω στον καμβά χωρίς σκέψη. Δε δούλευε το πινέλο, απλά ανακάτευε τα χρώματα μεταξύ τους. Το τελικό αποτέλεσμα δε θα απεικόνιζε κάτι, ούτε καν κάτι αφηρημένο, αλλά δεν την ένοιαζε. Εκείνη ήθελε απλώς να εκτονωθεί. Να ηρεμήσει λιγάκι. Να σταματήσει να σκέφτεται γιατί εκείνος δεν την είχε πάρει τόσες μέρες τηλέφωνο. Γιατί ακόμα και μετά τη συνάντηση με τον πρύτανη όπου ξεπούλησε τα πάντα, δεν επικοινώνησε μαζί της. Γιατί πονούσε τόσο πολύ, γιατί της έλειπε τόσο, γιατί τα είχε δώσει όλα για έναν άντρα τόσο άπιαστο. Αφού το ήξερε από την αρχή ότι κολυμπούσε σε βαθιά νερά, ότι έπαιζε σε δύο κατηγορίες πάνω, τι περίμενε; Γάμο στην Προβηγκία και μια μεγάλη ευτυχισμένη οικογένεια.

Και τότε, κατάλαβε. Η σκέψη αυτή, αν και υπερβολικά αισιόδοξη, της έφερε μια παράξενη δυσφορία. Κοίταξε τον πίνακα μπροστά της, ένα συνονθύλευμα από χρώματα, ένα κουβάρι από σχήματα, και σκέφτηκε πώς κάπως έτσι πρέπει να είναι ο θάνατος. Να νιώθεις ότι η ζωή σου θα είναι άδεια, ότι δεν υπάρχει διέξοδος, ότι όλα είναι μαύρα. Δεν είχε χάσει εκείνον. Είχε χάσει τον εαυτό της. Είχε χάσει την αισιοδοξία της. Ο άντρας που αγάπησε πιο πολύ από όλα την είχε σκοτώσει.
Τίποτα δε θα ήταν πια το ίδιο.

Γονάτισε στο πάτωμα και μετά από ένα διαπεραστικό ουρλιαχτό έχωσε το κεφάλι της ανάμεσα στα χέρια και άρχισε να κλαίει.

1 σχόλιο: