Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 1 Αυγούστου 2013

κεφάλαιο 57-Πριν αλέκτορα φωνήσαι τρις, απαρνήση με...

«Τι μπορεί να σε θέλει;» τη ρώτησε η Λούσι όλο αγωνία. «Είσαι σίγουρη ότι δεν έχεις κάνει λογοκλοπή; Ήσουν προσεκτική με τη βιβλιογραφία και τις αναφορές;».
Κάθονταν σε ένα μικρό καφέ απέναντι από το πανεπιστήμιο. Στο ίδιο ακριβώς που στην αρχή του εξαμήνου είχε συναντήσει τον Ολιβερ. Η Εμμα είχε τρεις μέρες να μάθει νέα του. Ούτε εκείνος είχε επικοινωνήσει μαζί της και φυσικά ούτε εκείνη μαζί του. Της έλειπε αλλά δε θα έκανε εκείνη την πρώτη κίνηση.
«Όχι, είναι όλα σωστά. Με ξέρεις, Λούσι! Είναι δυνατόν να έκανα τέτοια βλακεία στο τελευταίο εξάμηνο;» τη ρώτησε η Εμμα. Είχε βρεθεί με τη Λούσι για να της δώσει ένα βιβλίο που είχε δανειστεί και είχαν καταλήξει να μιλάνε για το μέιλ που είχε βρει στα εισερχόμενα του λογαριασμού της στο πανεπιστήμιο.
«Ε τότε θα είναι σίγουρα για την πτυχιακή» είπε η Λούσι με απόλυτη σιγουριά ενώ έπινε μια γουλιά από τον καπουτσίνο της. «Η Φούλμαν είπε ότι έχεις αναλάβει ένα πολύ απαιτητικό θέμα και αν το καταφέρεις μπορεί να δημοσιευτείς στο Art Herald» είπε με περηφάνια για τη φίλη της. Έτσι ήταν η Λούσι. Ούτε μόριο ανταγωνισμού μέσα της. Γι’ αυτό η Εμμα την εμπιστευόταν απόλυτα.
«Δεν ξέρω. Είναι πολύ σοβαρό επιστημονικό περιοδικό για να εκδώσει έστω και μια παράγραφο δική μου» της απάντησε χαμογελαστή. «Σε ευχαριστώ πάντως που με στηρίζεις» της είπε η Εμμα.
«Γιατί να μη σε στηρίζω; Όταν θα γίνεις διάσημη γκαλερίστα θα με προσλάβεις κι εμένα» είπε η Λούσι γελώντας. «Και θα γελάμε όταν θυμόμαστε το φόβο σου όταν είδες το μέιλ του πρύτανη Ντόσον» είπε.

Η Εμμα συννέφιασε. «Δεν είμαι ακόμα σίγουρη, Λούσι. Δεν έχω καλό προαίσθημα» είπε και η Λούσι έκανε μια γκριμάτσα αποδοκιμασίας.
«Μα γιατί είσαι πάντα έτσι; Πάντα απαισιόδοξη είσαι. Να δεις που θα είναι για καλό» της είπε η φίλη της και τη χάιδεψε φιλικά στον ώμο.

Παρόλο που δεν είχε νέα του Ολιβερ, ήξερε ότι σήμερα θα έφευγε για Εδιμβούργο για ένα συνέδριο. Δεν την είχε πάρει να την αποχαιρετήσει. Θα μπορούσε να πάρει κι εκείνη φυσικά αλλά δεν το έκανε. Του είχε πετάξει το μπαλάκι. Ήταν στο χέρι του η λύση της υπόθεσης.

Περπάτησε τα τριακόσια μέτρα που τη χώριζαν από το γραφείο του πρύτανη με ταχύ βήμα, γιατί είχε ψύχρα και ήθελε να ζεσταθεί. Ο καιρός ήταν υγρός και τα μαλλιά της πρέπει να είχαν φριζάρει. Τι καλή εντύπωση που θα έκανε στον πρύτανη! Και όχι τίποτα άλλο, αλλά δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ. Είχε αναλάβει πριν από ένα μήνα καθήκοντα και όλοι τον έτρεμαν. Να ήταν μεγάλος ή νέος; Και πάνω από όλα, τι στο καλό την ήθελε;

Η γραμματέας του την υποδέχτηκε σε ένα μεγάλο δωμάτιο με μια βιβλιοθήκη και ένα γραφείο. Κάθισε σε μια καρέκλα απέναντι από τη μεσόκοπη κυρία, η οποία την ενημέρωσε ότι ο πρύτανης είχε κάποιο ραντεβού και δε θα αργούσε. Κατά τα άλλα συνέχισε να γράφει στον υπολογιστή της με μανιώδη ταχύτητα αγνοώντας την παντελώς. Η Εμμα ξαφνικά ένιωσε μια ζαλάδα και ζήτησε λίγο νερό. Η γραμματέας τής το έφερε τελείως διεκπεραιωτικά, χωρίς καμία ευγένεια.

Το ραντεβού της ήταν για τις 12.00 και η ώρα ήταν 12.10 και δεν ακουγόταν τίποτα μέσα από το γραφείο του πρύτανη. Οι πόρτες ήταν τεράστιες και ξύλινες και θα ήταν αδύνατο να ακουστεί κάτι αλλά τουλάχιστον ήλπιζε να της πει κάτι η γραμματέας του τύπου «δε θα αργήσει» κλπ.

Κάπου στις 12.15 χτύπησε η εσωτερική γραμμή της. Η γυναίκα της έγνεψε προς την κλειστή πόρτα. «Ο πρύτανης σάς περιμένει, δεσποινίς» είπε ψυχρά και η Εμμα σηκώθηκε. Σε μερικά δευτερόλεπτα θα μάθαινε τι την ήθελε.

Χτύπησε δειλά την πόρτα και ένιωσε το δωμάτιο να μικραίνει. Η καρδιά της χτυπούσε ξέφρενα στο στήθος. Κόντευε να σπάσει από το άγχος. Ηρέμησε, σκέφτηκε από μέσα της. Τι είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;
Όταν μπήκε στο επιβλητικό γραφείο με το δρύινο πάτωμα και το τεράστιο γραφείο πάνω στο παχύ λιβανέζικο χαλί κατάλαβε ότι είχε μπλέξει για τα καλά. Γιατί εκτός από τον συντηρητικό άντρα γύρω στα 60-65 με το σακάκι με τις δερμάτινες επιαγκωνίδες που την κοιτούσε βλοσυρά πίσω από τα στρογγυλά γυαλιά του, μέσα στο δωμάτιο βρισκόταν και ο Ολιβερ.

Η Εμμα ένιωσε σαν να τη χτύπησε κεραυνός και το μυαλό της άρχισε να παίρνει στροφές. Τους είχαν δει. Αυτό ήταν. Τους είχαν δει. Γι’ αυτό και η γραμματέας ήταν τόσο ξινή. Απέρριπτε τη συμπεριφορά της λες και η Εμμα ήταν η ηρωίδα στο Άλικο Γράμμα. Ενστικτωδώς, το σώμα της αντέδρασε στη θέα του. Καθόταν σε μια από τις δύο καρέκλες απέναντι από τον πρύτανη και φορούσε ένα κομψό κοστούμι. Προφανώς ήταν επίσημη περίσταση και αυτή είχε έρθει αναμαλλιασμένη. Ήταν πολύ όμορφος, διάολε. Είχε καθίσει άνετα με τα χέρια ακουμπισμένα στα γόνατα και την κοιτούσε. Αυτό που την τάραξε όμως ήταν το βλέμμα του, παγωμένο και τραχύ, πέρασε από πάνω της σαν να ήταν κάποια ξένη.

«Δεσποινίς Μπένετ, καθίστε» της είπε με έντονη σκωτσέζικη προφορά ο πρύτανης Ντόσον μετά από μια σφιχτή χειραψία μαζί της. Όλο του το παράστημα απέπνεε άνθρωπο άκαμπτο, σοβαρό και αυστηρό.
«Καλησπέρα, δρ Πιρς» είπε ευγενικά η Εμμα, προσπαθώντας να κρύψει τα συναισθήματά της.
«Καλησπέρα, παιδί μου» απάντησε εκείνος ψυχρά σαν καθολικός ιερέας.

Ο πρύτανης τούς παρακολουθούσε ψυχρά λες και μελετούσε τη συμπεριφορά τους. Η Εμμα τον κοίταξε στα μάτια. Ευθεία επίθεση. Δε θα έκανε κανένα λάθος στη γλώσσα του σώματος για να καρφωθεί.
«Λοιπόν, πρύτανη Ντόσον, σε τι μπορώ να φανώ χρήσιμη;» ρώτησε χαμογελώντας.
Εκείνος χρειάστηκε μερικά δευτερόλεπτα για να απαντήσει αυτό που φοβόταν η Εμμα.
«Δεσποινίς, η θέση μου είναι λεπτή. Είμαι πολύ καινούργιος στη θέση και δε γνωρίζω κανέναν από τους δύο σας ώστε να πιστέψω ή όχι τις κατηγορίες» της είπε τρίβοντας το μούσι του.
«Ποιες κατηγορίες;» ρώτησε η Εμμα ανασηκώνοντας τα φρύδια. Ο Ολιβερ δίπλα της, δεν έκανε ούτε κίνηση.
«Να…» ξεκίνησε ο πρύτανης «έφτασαν στα αφτιά μου αναφορές από ένα σπουδαστή ότι εσείς και ο δρ Πιρς είστε ζευγάρι» είπε εκείνος, νιώθοντας ξαφνικά άβολα.
Η Εμμα κοίταξε τον Ολιβερ με απορία και μετά τον πρύτανη. Δεν ήξερε τι του είχε πει ο Ολιβερ άρα έπρεπε να δοκιμάσει τα νερά.
«Δρ Πιρς, τι είπατε εσείς για αυτό;» τον ρώτησε και εκείνος φάνηκε να περίμενε την ερώτησή της.
«Φυσικά και απέρριψα αυτές τις ανυπόστατες κατηγορίες, δεσποινίς» είπε φλογερά. Η Εμμα ένιωσε έναν πόνο στο στήθος.
«Μα, φυσικά, πρύτανη Ντόσον» είπε η Εμμα «μιλάμε για κακόβουλα σχόλια» είπε με πάθος.

Ο πρύτανης άργησε να απαντήσει. «Γνωρίζετε τον κανονισμό; ρώτησε και έγνεψαν καταφατικά και οι δύο. «Αν ισχύουν οι κατηγορίες, θα πρέπει να διατάξω συμβούλιο με σκοπό την απομάκρυνση του δρα Πιρς και επαναδιαπραγμάτευση του πτυχίου σας, δεσποινίς Μπένετ».
«Καταλαβαίνω, πρύτανη, αλλά δεν ισχύει κάτι τέτοιο» είπε η Εμμα νιώθοντας απαίσια που έπρεπε να αρνηθεί όσα ένιωθε. «Αλλά πείτε μου σας παρακαλώ τι μάθατε» τον παρότρυνε η Εμμα.
«Ένας σπουδαστής είπε ότι σας είδε σε δύο διαφορετικές περιστάσεις μαζί. Τη μία ήσασταν στο αμάξι του δρα Πιρς και την άλλη να περπατάτε στο Σάρεϊ» είπε εκείνος.
«Μα σας είπα» πετάχτηκε ο Ολιβερ, προφανώς για να την προλάβει. «Ισχύει ότι πήρα τη δεσποινίδα Μπένετ μια μέρα που έβρεχε με το αμάξι μου, αλλά αυτό θα το έκανα για τον οποιονδήποτε» είπε με ζέση. «Στο Σάρεϊ μέσα στο εξάμηνο έχω πάει, αλλά με μια φίλη μου. Όχι την δεσποινίδα Μπένετ φυσικά» είπε θριαμβευτικά. Η Εμμα θυμήθηκε εκείνη την υπέροχη μέρα στο Σάρεϊ και χαμογέλασε πικρά. Ψέματα μόλυναν τώρα εκείνες τις όμορφες αναμνήσεις.
«Ποιος διαδίδει αυτά τα αισχρά ψεύδη;» ρώτησε. «Ειδικά τώρα που βγήκαν οι βαθμοί;» τόλμησε να πει, με σκοπό να υποσκάψει την αξιοπιστία αυτού που τους κατήγγειλε.
«Αυτό δεν μπορώ να το αποκαλύψω» είπε ο πρύτανης. «Εγώ δεν θέλω να τραβήξω το πράγμα στα άκρα. Εφόσον δεν υπάρχουν τεκμήρια δεν μπορώ να προχωρήσω σε επίσημη δράση. Θέλω μόνο να μου πείτε αν είστε μαζί» είπε και ο Ολιβερ απάντησε μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτου «Όχι».
Η Εμμα απάντησε λίγο μετά το ίδιο προσπαθώντας να κρύψει την απογοήτευσή της για την άμεση απάντησή του.
«Δρ. Πιρς είστε ερωτευμένος με αυτή τη γυναίκα;» τον ρώτησε ο πρύτανης, πιο πολύ για να ακούσει αυτό που ήθελε και να κλείσει την υπόθεση.
«Όχι, πρύτανη Ντόσον, δεν είμαι» είπε με σταθερή φωνή ο Ολιβερ και η Εμμα ένιωσε την καρδιά της να σπάει σε μικρά κομμάτια. Θυμήθηκε την άνεση με την οποία της είχε πει γελώντας πριν από μερικές βδομάδες ότι δεν τον ένοιαζε η δουλειά του και άλλα τέτοια. «Η θέση μου προς τον έρωτα είναι γνωστή και την έχω κοινοποιήσει στην τάξη από την πρώτη βδομάδα μαθημάτων. Δεν υπάρχει αυτό το συναίσθημα και αν υπάρχει δεν το έχω νιώσει ποτέ» είπε και η Εμμα πήρε το μήνυμα. Χαμογέλασε σταθερά στον πρύτανη Ντόσον και περίμενε την ετυμηγορία.


Αυτή ήταν η απάντησή του στο «σ αγαπώ» της, είπε από μέσα της. Τώρα που το σκεφτόταν, το «ευχαριστώ» ήταν καλύτερο. 

4 σχόλια:

  1. Γυναίκες...δεν μας πιάνουν πουθενά! τι άλλο να έλεγε ο άνθρωπος???

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. εμμμ...οταν σου πε το ευχαριστω δε σου αρεσε!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Το ότι μπορεί να το έκανε για να μην χάσει εκείνη το πτυχίο της και όχι για την δουλειά του δεν της πέρασε από το μυαλό; Τστστς αμάν αυτή η κοπελα. Απ'την αρχή ήξερα με ποιον πάει να μπλέξει πάντως. (Θα έλεγα καλά να πάθει σε ότι τραβάει αλλά θα κρατηθω και δεν θα γίνω κακιά!) :Ρ

    ΑπάντησηΔιαγραφή