Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Πέμπτη, 31 Ιανουαρίου 2013

Σχόλια

Τώρα μπορείτε να σχολιάζετε κι εσείς που δεν είστε μέλη της ιστοσελίδας.
Αν και καλό είναι να γίνετε!

Με αγάπη,
η σύντομα με Πούλιτζερ συγγραφέας της καρδιάς σας

κεφάλαιο 62-ντόνατ με σοκολάτα και επικάλυψη σοκολάτας



Δεν έτρεξε πίσω μου, δε με κυνήγησε με την πιτζάμα στο δρόμο. Δε σταμάτησε τη ροή των αυτοκινήτων δακρυσμένος για να με προλάβει, δεν σύρθηκε έξω από την εξώπορτά μου, δεν με παρακάλεσε να τον συγχωρήσω. Είναι Τετάρτη πρωί και είμαι στο σπίτι μόνη μου. Το βράδυ φεύγει για τη Ρουάντα και εγώ σήμερα και αύριο πήρα άδεια από τη δουλειά. Δε χρειάστηκε να δυσκολευτώ να τους πείσω ότι δεν είμαι καλά μιας και η φωνή μου έβγαινε με το ζόρι. Πέρασα ένα απαίσιο βράδυ με την Κριστίν να προσπαθεί να με ηρεμήσει κι εμένα να κλαίω απαρηγόρητη και να κάνω εμετό από τους λυγμούς. Αν ήξερα ότι θα πονέσω τόσο δε θα έμπλεκα ποτέ μαζί του.
Μα τι λέω; Μια στιγμή μαζί του αξίζει κάθε πόνο, κάθε ταλαιπωρία. Κι ας αποδείχτηκε τόσο μεγάλο λάθος.

Η Κριστίν δεν μπορούσε να μην πάει στη δουλειά σήμερα γιατί είχε μια σημαντική δίκη. Φυσικά δε θα της ζητούσα ποτέ να αφήσει τη δουλειά της επειδή εγώ χώρισα, αλλά εκείνη ένιωσε την επιθυμία να απολογηθεί. Έτσι είναι, σκέφτηκα. Έτσι φέρεσαι όταν σε νοιάζει ένας άνθρωπος.

Είμαι τυλιγμένη με μια αφράτη κουβέρτα και γύρω μου υπάρχουν δεκάδες χρησιμοποιημένα χαρτομάντιλα στο πάτωμα. Είμαι χάλια. Πονάω τόσο πολύ που δεν ξέρω τι να κάνω. Δοκίμασα να διαβάσω, να δω τηλεόραση, να φάω. Τίποτα. Ούτε καν τα αγαπημένα μου ντόνατ (μια εξάδα μού έφερε η Κριστίν χθες) δεν κατάφεραν να μου φτιάξουν το κέφι. Μάζεψα όλα του τα δώρα σε ένα κουτί και σκέφτηκα μια μέρα να τα πάω και να τα αφήσω στο γραφείο του. Θα πω κάποιο ψέμα και θα μπω και θα του τα αφήσω στο συρτάρι του. Δε θέλω ούτε να τα βλέπω. Κανονικά ίσως έπρεπε να κρατήσω κάποιο για να τον θυμάμαι, αλλά δεν ανησυχώ ότι θα τον ξεχάσω. Ποτέ.

Οι ώρες περνούν βασανιστικά αργά μέχρι να έρθει η Κριστίν σπίτι και να μου κρατήσει λίγη παρέα. Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι ότι μπορεί να το παράκανα, μπορεί να μίλησα απότομα, μπορεί να ζήτησα πολύ, αλλά πάντα καταλήγω στο ίδιο συμπέρασμα. ‘Ο,τι μα Ο,ΤΙ και να έγινε δεν έπρεπε σε καμία περίπτωση να πάει στην εκδήλωση με τη Σάρλοτ και να μη μου το πει. Και ελπίζω να μην έγινε και τίποτα παραπάνω. Μόνο στην ιδέα μου έρχεται ξανά εμετός. ΔΕ γίνεται να φέρθηκε τόσο ανώριμα, δεν μπορεί. Αυτός ήταν τύπος και υπογραμμός. Τόσο λίγο κράτησε; Μήπως έπαιζα θέατρο τόσο καιρό; Αλλά και πάλι γιατί να υποκρίνεται; Τι θα κέρδιζε από όλο αυτό; Τι θα κέρδιζε από μένα;

Στις έξι το απόγευμα γυρίζει η Κριστίν και με βρίσκει στον καναπέ να προσπαθώ να φάω λίγο γάλα με δημητριακά. Με αγκαλιάζει και με φιλάει. Χωρίς πολλά πολλά βάζει τις πιτζάμες της και κάθεται δίπλα μου. Δε μιλάει. Δεν ξέρει τι να μου πει. Ούτε κι εγώ ξέρω τι θέλω να ακούσω. Θεέ μου, γιατί έγινε όλο αυτό; Γιατί αφέθηκα τόσο; Γιατί δεν κράτησα μερικές άμυνες ώστε να είμαι λίγο πιο δυνατή τώρα; Πώς θα το ξεπεράσω όλο αυτό;

Ακούω τη δόνηση του κινητού μου και τρέχω να το πιάσω με μια ενεργητικότητα που δεν ήξερα ότι είχε μείνει μέσα μου. Είναι εκείνος. Λιτός και περιεκτικός, όπως πάντα.

Λυπάμαι που φτάσαμε ως εδώ, αλλά ίσως καλύτερα τώρα παρά αργότερα.
Τα θέλω μας είναι πολύ διαφορετικά. Δεν αξίζει να πληγωνόμαστε.
Τζέιμς.

Δεν αξίζει να πληγωνόμαστε; Τι λέει;

Η Κριστίν μού αρπάζει το κινητό και διαβάζει το μήνυμα. Πετάει το κινητό στον καναπέ και ξεφυσάει.
«Μεταξύ μας, δεν έχει και πολύ άδικο. Υπάρχει μια ασυμβατότητα στα θέλω σας» λέει και την αγριοκοιτάζω.
«Τι ήθελε και γιατί δεν το είπε;» τη ρωτάω άγρια.
«Ήθελε να είστε μαζί και επίσημα, αλλά εσύ το έπαιζες δύσκολη. Ποια γυναίκα θέλει να κρύψει τη σχέση της με έναν τέτοιο άντρα;» ρωτάει η Κριστίν.
«Εγώ! Εγώ! Αυτή που δεν τον θέλει για να τον επιδεικνύει, αλλά για να τον αγαπάει» απαντάω αλλά δεν την πείθω. Το βλέπω.
«Από την άλλη αυτό με τη Σάρλοτ είναι άνω ποταμών» λέει και νιώθω την καρδιά μου να βουλιάζει στο άκουσα του ονόματός της. Τη μισώ τόσο πολύ.
«Έλα!» λέω δραματικά ενώ καταπίνω μια γουλιά γάλα με δημητριακά με το ζόρι.
«Δεν ξέρω, φιλενάδα. Δεν ξέρω τι να πω. Με έχει αφήσει άναυδη όλο αυτό. Στην αρχή δεν πίστευα ότι θα τα καταφέρετε να είστε μαζί και τα καταφέρατε. Μετά πίστεψα ότι δε θα χωρίσετε ποτέ και τώρα χωρίζετε. Τι έπεται; Είστε πολύ απρόβλεπτοι!» λέει και χαμογελώ. Δεν είναι ακριβώς χαμόγελο. Είναι μια βίαιη σύσπαση του χείλους μου. Πρέπει να μοιάζει με χαμόγελο. Μου φτάνει.

Πιάνω το κινητό μου και απαντάω στα γρήγορα πριν αλλάξω γνώμη.

Είχα πολύ άδικο που επέμεινα να κάνουμε σχέση.
Είναι προφανές ότι μου αξίζει κάτι καλύτερο.
Ανίτα

Τετάρτη, 30 Ιανουαρίου 2013

κεφάλαιο 61-και η βροχή...



Θεέ μου, πότε έφτασε Τρίτη; Ο Τζέιμς φεύγει αύριο το βράδυ και θα κάνω να τον δω 23 ολόκληρες μέρες. Δεν περίμενα να νιώθω ποτέ έτσι για κάποιον. Είμαστε περίεργα αυτή την περίοδο, αλλά από την άλλη δεν παύω να τρέμω στην ιδέα του πώς θα περάσουν οι μέρες.

Ο Τζέιμς είναι λίγο σκεπτικός από προχθές το βράδυ. Είχε μια εκδήλωση και με ρώτησε αν θέλω να τον συνοδεύσω και αρνήθηκα. Το ξέρω ότι το παρατραβάω, αλλά εκτός του ότι φοβάμαι τι θα γίνει αν μαθευτεί, ντρέπομαι και αφόρητα την κριτική. Είμαι σίγουρη ότι όλοι θα πέσουν πάνω μου και θα σχολιάζουν το πόσο διαφέρω από τις προηγούμενες κλπ. Δε θέλω να μπλέξω σε όλο αυτό ακόμα. Δεν πειράζει που δεν πηγαίνω μαζί του. Είμαι πιο ασφαλής έτσι. Πού να βρίσκω τώρα τουαλέτα και παπούτσια και να περνάω τρεις ώρες στο κομμωτήριο για να είμαι τελικά χειρότερη από όλες εκεί μέσα; Είμαι ηττοπαθής μάλλον, αλλά έτσι νιώθω αυτή την περίοδο.

Ο Τζέιμς μαζεύει τα πράγματά του σε ένα αθλητικό σακίδιο. Μου λέει ότι δε θα πάρει πολλά πράγματα, γιατί θα αγοράσει και κάποια εκεί.
«Έκανες τα εμβόλιά σου;» τον ρωτάω ενώ ξέρω ότι η απάντηση είναι θετική. Θέλω να μου μιλήσει λίγο. Το μυαλό του είναι απασχολημένο. Κάτι έχει συμβεί. Δεν καταλαβαίνω.
«Ναι, όλα είναι έτοιμα. Έβγαλα βίζα, εκτύπωσα το εισιτήριο, μίλησα με την αποστολή στο Κιμπούνγκο και με περιμένουν. Εσύ τι θα κάνεις;» με ρωτάει χωρίς να με κοιτάξει. Τι σημαίνει αυτό; Τι θα κάνω πότε;
«Λέω να γυρίσω και λίγο σπίτι» γελάω αλλά εκείνος παραμένει σοβαρός. «Επίσης σκέφτομαι να σουλουπώσω λίγο το βιογραφικό μου μήπως και κάνω αίτηση για καλύτερη θέση μέσα στην εταιρεία ή αν δω τα σκούρα με τον Αντριου, να φύγω γενικά».
«Καλή ιδέα» λέει χωρίς να αντιδράει. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να μου πει ότι μπορεί να με βοηθήσει να βρω κάτι αλλά δε μιλάει καθόλου. Τώρα βάζει τα ξυριστικά του σε ένα νεσεσέρ μπλε σκούρο με χρυσό φερμουάρ. Παρακολουθώ τις κινήσεις του, ψυχρές και ακριβείς. Σαν χειρουργός που διαμελίζει ένα πτώμα.

«Τζέιμς, δε σε βλέπω πολύ καλά και δε θέλω να σε ενοχλώ. Πάω να χαζέψω λίγο στο ίντερνετ και όταν είσαι έτοιμος έλα να μιλήσουμε» λέω ψύχραιμα αλλά μέσα μου βράζω. Είναι απίστευτος! Δεν απαντάει καν! Για ποιο πράγμα κρατάει μούτρα; Είναι πολύ βαρύς. Έχουμε τρεις μέρες να κάνουμε σεξ και να πάμε βόλτα.

Μπαίνω στα μέιλ μου, αλλά δεν έχω τίποτα. Κανονικά θα έπρεπε να μου έχει απαντήσει η Μέι στο μέιλ που της έστειλα αλλά φαντάζομαι θα έχει δουλειά για να μην απάντησε. Το ζώδιό μου λέει ότι θα πάρω λεφτά, αλλά θα αντιμετωπίσω ένα ζήτημα υγείας. Οι νέες ταινίες της βδομάδας είναι βαρετές, αλλά στο σινεμά κοντά στο σπίτι μου παίζει μια παλιά κομεντί και θα πάω να τη δω με την Κριστίν τώρα που θα έχω άπλετο χρόνο. Διαβάζω ένα άρθρο για τη μεσοθεραπεία και μετά κάνω κλικ σε ένα παράθυρο με τίτλο «το τζετ σετ του Λονδίνου στη λαμπερή γιορτή για την Έκθεση Βιβλίου». Ο εκδοτικός μας οίκος έχει πάντα ένα περίπτερο στην έκθεση αυτή, η οποία διαρκεί ένα μήνα, και τα εγκαίνια έγιναν την Κυριακή. Αυτή ήταν η εκδήλωση στην οποία παρευρέθηκε ο Τζέιμς. Για αυτή την εκδήλωση τσακωθήκαμε.

Βλέπω μερικές φωτογραφίες από τη βραδιά και επιβεβαιώνονται οι φόβοι μου. Απίστευτες γυναίκες, θεϊκά κορμιά, πανάκριβες τουαλέτες και αμύθητης αξίας κοσμήματα. Όλοι είναι πανέμορφοι και εντυπωσιακοί. Τι θα έκανα εγώ ανάμεσά τους; Πώς θα ένιωθα; Πιάνω το ποτήρι με το χυμό μου για να πιω μια γουλιά όταν με την άκρη του ματιού μου βλέπω μια γνωστή φιγούρα σε μια φωτογραφία. Μεγεθύνω αυτή και τις δύο επόμενες και βλέπω το χειρότερο εφιάλτη μου μπροστά μου. Τον Τζέιμς ντυμένο με ένα σμόκιν και τη Σαρλότ στο πλάι του με ένα αραχνοϋφαντο μαύρο-ασημί φόρεμα. Τον έχει αγκαζέ και χαμογελάει σχεδόν νυσταγμένα στο φακό. Έχουν την άνεση δύο εραστών, δύο ανθρώπων που έχουν μοιραστεί πολλά. Η πρώτη μου αντίδραση είναι να πάω στο μπάνιο. Κλειδώνομαι και ανοίγω το ντους για να μην ακούγονται οι λυγμοί μου. Περνάω τα δάχτυλά μου μέσα από τα μαλλιά μου. Είμαι απεγνωσμένη. Δεν ξέρω τι να κάνω. Να τον αφήσω και να φύγω ή να τον αντιμετωπίσω; Το ερώτημα που μου τριβελίζει τα σωθικά είναι αν κοιμήθηκαν μαζί.

Τον βρίσκω στην κουζίνα να τρώει ένα τοστ και με το που με βλέπει συνειδητοποιεί ότι κάτι τρέχει. Δεν του αφήνω χρόνο να ρωτήσει γιατί αρχίζω κατά μέτωπο επίθεση.
«Πήγες στην εκδήλωση με τη Σάρλοτ;» ρωτάω ουρλιάζοντας και εκείνος με κοιτάει πρώτα σοκαρισμένος και μετά θυμωμένος.
«Μη φωνάζεις» μου λέει με ανησυχητική ηρεμία.
«Πήγες στην εκδήλωση με τη Σάρλοτ;» επιμένω αλλά χωρίς να ουρλιάζω.
«Ναι» απαντάει ήρεμα συνεχίζοντας να τρώει το τοστ του. Δεν μπορώ να ελέγξω τα νεύρα μου. Αρπάζω το πιάτο και το πετάω στο πάτωμα. Το βλέπω να γίνεται κομμάτια και νιώθω μια μικρή ικανοποίηση.
«Μήπως ξέχασες να μου το πεις;» ρωτάω με τα χέρια στη μέση.
«Τι ήθελες να σου πω; Έπρεπε να έχω συνοδό στην εκδήλωση. Σε παρακάλεσα να έρθεις και αρνήθηκες.  Τι ήθελες; Να μην πάω;» ανταποδίδει με μια καυστικότητα που μου σημαδεύει την ψυχή.
«Ήθελα να μου το πεις» φωνάζω ξαφνικά. Πόσο να κρατηθώ πια;
«Δε θα σου άρεσε» απαντάει ενώ μαζεύει το πιάτο.
«Κι επέλεξες να μη μου το πεις επειδή δε θα μου άρεσε; Μου κράτησες ένα τέτοιο μυστικό;» επιμένω και αρχίζω άθελά μου να κλαίω. Αυτό τον κλονίζει λίγο, αλλά δεν με πλησιάζει.
«Δεν ήξερα ότι θα σε πειράξει τόσο. Εγώ σου ζήτησα επανειλημμένα να έρθεις και δεν ήθελες. Νόμιζα ότι μπορώ να πάω με τη Σαρλότ» μου λέει λες και εξηγεί κάτι σε παιδάκι.
«Είσαι τόσο ανώριμος, Τζέιμς. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς ήμουν τόσο ηλίθια και νόμιζα ότι μπορείς να κάνεις εσύ φυσιολογική σχέση. Και πολύ κράτησε αυτό που είχαμε!» καταλήγω και δαγκώνω τη γλώσσα μου. Το παράκανα.
«Γιατί; Τελείωσε;» με ρωτάει με ένα ανεξήγητο βλέμμα. Θύμωσε; Ανακουφίστηκε; Πληγώθηκε;
«Δε θα μείνω με έναν άντρα που βγαίνει με άλλες» λέω με το πηγούνι ψηλά.
«Ωραία, γιατί κι εγώ βαρέθηκα να είμαι με μια γυναίκα με τόσο χαμηλή αυτοπεποίθηση» λέει και νιώθω σαν να με χαστουκίζει. Αυτό είναι; Το τέλος; Χωρίζω με τον Τζέιμς; Και τώρα τι; Θεέ μου, πόσο πολύ πονάω αυτή τη στιγμή.

Μαζεύω τα πράγματα μου με το ένα χέρι και με το άλλο τηλεφωνώ στην Κριστίν να έρθει να με πάρει.
«Μπορώ να στείλω τον οδηγό μου» λέει αλλά τον διακόπτω.
«Δε θέλω τίποτα από σένα» λέω και ορμάω στο σαλόνι. Φοράω το μπουφάν μου και παίρνω το σακίδιό μου στον ώμο. Αυτό είναι. Τέλειωσαν όλα.

Μπαίνω στο ασανσέρ τρέχοντας. Όχι γιατί φοβάμαι μην τρέξει πίσω μου, αλλά επειδή φοβάμαι ότι θα δω ότι δε θα τρέξει.
Μόνο όταν μένω μόνη μου μέσα στην καμπίνα, αφήνω τα δάκρυά μου, καυτά, να τρέξουν στο πρόσωπό μου.




Τρίτη, 29 Ιανουαρίου 2013

Κεφάλαιο 60-σύννεφα νάμπερ του



Είμαστε στο δωμάτιό του και είμαστε αγκαλιά, αλλά δεν μπορώ να ηρεμήσω. Το πρόβλημα είναι ότι σε μια βδομάδα φεύγει και δεν είμαστε και στην καλύτερη φάση μας. Χθες είχαμε έναν μεγάλο τσακωμό και σήμερα είμαστε λίγο…παράξενα. Εκείνος είναι τρυφερός, ως συνήθως, αλλά εγώ δεν μπορώ να χωνέψω την ξεροκεφαλιά του. Μου είπε ότι θεωρεί ότι δεν πρέπει να κρύβουμε τη σχέση μας στην εταιρεία, αλλά εγώ έφερα τις γνωστές μου αντιρρήσεις. «Δεν το έχω πει ακόμα στην Τζο, θα λένε ότι κοιμάμαι μαζί σου για να ανελιχθώ, ντρέπομαι» κλπ. Ξέρω ότι όλα αυτά ακούγονται λίγο χαζά, αλλά είναι η αλήθεια. Δεν είμαι έτοιμη ακόμα. Νιώθω ότι φοβάμαι να αφεθώ. Φοβάμαι να το πω παντού, μήπως και κάποια μέρα σκάσει η φούσκα και μετά όλοι με κοιτούν με οίκτο. «Η κακομοίρα που νόμιζε ότι θα τιθασεύσει ένα άγριο άλογο». Εκείνος χαζεύει τηλεόραση κι εγώ κάνω ότι διαβάζω ένα βιβλίο, αλλά στην πραγματικότητα έχω διαβάσει 50 φορές την ίδια πρόταση. Γιατί επιμένει τόσο; Αν με θέλει τόσο πολύ πια, ας ξεκινήσει με πιο απλά πράγματα. Γιατί δε βλέπω το λόγο να βγούμε και να πούμε παντού το ότι είμαστε μαζί και να με σέρνει από γκαλά σε γκαλά ενώ ΑΚΟΜΑ δε μου έχει πει ότι με αγαπάει. Είναι γλυκός και μου λέει πολύ όμορφα λόγια, κυρίως ότι είμαι όμορφη και ότι περνάει πολύ καλά μαζί μου, αλλά δε μου έχει πει ποτέ ότι με αγαπάει. Φυσικά ούτε κι εγώ το έχω πει, αλλά άλλο εγώ! Το νιώθω σχεδόν από τη Σκωτία, αλλά δεν το λέω φωναχτά. Φοβάμαι ότι θα με κοιτάξει βαθιά στα μάτια και δε θα απαντήσει τίποτα, ή ακόμα χειρότερα, θα μου απαντήσει κάτι του τύπου «κι εγώ νοιάζομαι για σένα».

Φοβάμαι, φοβάμαι πολύ. Φοβάμαι να του πω ότι τον αγαπάω, φοβάμαι να τον ρωτήσω αν με αγαπάει. Άνοιξα μία φορά τα χαρτιά μου και μου βγήκε σε καλό. Τα φτιάξαμε. Αυτή τη φορά όμως δε θα είμαι τυχερή. Το ξέρω. Το νιώθω.
«Τζέιμς, είσαι θυμωμένος;» ρωτάω ξαφνικά και εκείνος δεν απαντάει για λίγο.
«Δεν είμαι θυμωμένος, Ανίτα. Απλώς είμαι προβληματισμένος. Δεν καταλαβαίνω γιατί με πίεσες να έχουμε μια πιο…αποκλειστική σχέση αν είναι να το κρύβουμε» μου λέει και νιώθω το αίμα να ανεβαίνει στο κεφάλι μου. Τι λέει; Επιμένει στην ίδια βλακεία;
«ΣΕ ΠΙΕΣΑ;» αρχίζω να φωνάζω κι εκείνος κλείνει την τηλεόραση. Αρχίζει ο δεύτερος γύρος. «Δηλαδή το έκανες με το ζόρι; Και τι βλακείες είναι αυτές που λες; Έχουμε αποκλειστική σχέση επειδή έτσι νιώθουμε καλά εμείς. Εκτός αν δεν ισχύει πια αυτό» καταλήγω με ένα βλέμμα που λέει «για εμένα συνεχίζει να ισχύει».
«Φυσικά και ισχύει, Ανίτα. Κι εμένα μου αρέσει να έχουμε αποκλειστική σχέση. Νόμιζα ότι θα είναι δύσκολο, αλλά τώρα μου βγαίνει πολύ φυσικά. Δεν μπορώ καν να σε φανταστώ με άλλον άντρα. Τσαντίζομαι μόνο που το λέω» παραδέχεται και νιώθω την αυτοπεποίθησή μου στα ουράνια. Δεν ήξερα ότι νιώθει έτσι. «Δε βλέπω το λόγο να το κρατάμε ακόμα κρυφό όμως. Γιατί να μην το πούμε σε μερικά δικά μας άτομα;» επιμένει και ξεφυσάω.
«Ποια δικά μας άτομα; Η Κριστίν και η Τζούλια το ξέρουν. Ποιος θες να το μάθει; Το Hello!;»
«Είσαι άδικη» είναι το μόνο που λέει και ανοίγει την τηλεόραση. Η συζήτηση έχει λήξει με μια απλή φράση. «Είσαι άδικη».

Ξανασκέφτομαι λίγο όσα έχουν γίνει, πόσο τον αγαπώ και πόσο δρόμο έχουμε διανύσει. Τον πληγώνω; Τον έχω θεωρήσει τόσο δεδομένο που του χαλάω χατίρια χωρίς δεύτερη σκέψη; Κάποιες θα σκότωναν για να είναι στη θέση μου κι εγώ κάνω τη δύσκολη;

Από την άλλη φοβάμαι…κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πόσο φοβάμαι. Θα φύγω από την εταιρεία αν χωρίσουμε και το ξέρουν όλοι. Θα μου κάνουν πόλεμο, το ξέρω. Η Τζο θα με σιχαθεί αν το μάθει. Της το κρύβω δύο μήνες τώρα. Τα περιοδικά θα έχουν φωτογραφίες μου παντού με επικεφαλίδες τύπου «Ατημέλητη η Ανίτα στο σούπερ μάρκετ», «Φανερά καταβεβλημένη η Ανίτα από το χωρισμό», «Δείτε τη νέα συνοδό του Τζέιμς Κούπερ» κ.ά. Θεέ μου, τι ντροπή. Θα γίνω θέαμα. Η παρατημένη του Τζέιμς Κούπερ. Το πείραμα που στράβωσε. Δεν θα το αντέξω. Θα συνεχίσω να επιμένω στο να αφήσουμε τα πράγματα ως έχουν και βλέπουμε. Όταν θα νιώθω σίγουρη θα του το πω.

Αν νιώσω ποτέ.

Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2013

blacelet

Chapter 59-σκιές και σύννεφα...



Σήμερα είναι Κυριακή και πάμε να επισκεφτούμε την Τζούλια στο Σάρεϊ. Ο Τζέιμς φεύγει σε δύο βδομάδες για Ρουάντα και εγώ προσπαθώ να συνηθίσω στην ιδέα ότι θα κάνω να τον δω 23 μέρες. Ο Τζέιμς προσπαθεί να με καθησυχάσει λέγοντας ότι εκεί που θα μένει θα έχει σύνδεση και θα μπορούμε να μιλάμε καθημερινά μέσω skype αλλά εμένα δε μου φτάνει.
«Σου είπα να έρθεις; Τι να κάνω; Είναι σειρά μου να πάω και δεν μπορώ να κάνω πίσω δύο βδομάδες πριν» γκρινιάζει ο Τζέιμς, αλλά εγώ συνεχίζω.
«Μην περιμένεις να χαίρομαι. Από τη μέρα που τα φτιάξαμε έχεις κάνεις τρία ταξίδια. Δε σε βλέπω καθόλου» λέω σουφρώνοντας τα χείλη.
«Ανίτα, μην κάνεις σαν παιδί σε παρακαλώ. Βλεπόμαστε κάθε μέρα και σχεδόν μένουμε μαζί. Θα λείψω τρεις βδομάδες. Ούτε κι εμένα μου αρέσει, αλλά δεν θέλω να αλλάξω το πρόγραμμά μου».
«Τζέιμς, δεν ξέρω τι θέλω, απλώς λέω ότι δε θέλω να λείπεις τόσο» επιμένω.
«Ωχ εσείς οι γυναίκες. Δεν είστε με τίποτα ευχαριστημένες» ανεβάζει τον τόνο της φωνής του και πατάει γκάζι. «Δεν είστε με τίποτα ευχαριστημένες. Έχω αλλάξει τρόπο ζωής, την ίδια μου την ύπαρξη για σένα και μου κάνεις μούτρα που πάω στη Ρουάντα! Λες και πάω στις Κάννες! Πάω για φιλανθρωπικό σκοπό και σου ζήτησα χίλιες φορές να έρθεις μαζί μου, αλλά εσύ αρνήθηκες. Γιατί κάνουμε αυτή τη συζήτηση για χιλιοστή φορά;» λέει φανερά θυμωμένος. Μάλλον έχει δίκιο.
«Εντάξει, μη θυμώνεις, Τζέιμς. Έχεις πολλά νεύρα τον τελευταίο καιρό. Συμβαίνει κάτι;»
«Όχι δε συμβαίνει κάτι, απλώς νιώθω ότι όσο κι αν προσπαθώ δεν καλύπτω τις απαιτήσεις σου» μου λέει και κρατάω την αναπνοή μου. Έτσι νιώθει;
«Δεν ισχύει αυτό. Μου δίνεις όλα όσα ονειρεύτηκα ποτέ. Απλώς με έχεις κακομάθει» λέω και χαμογελώ προσφέροντας έναν κλάδο ελαίας. Το σώμα του χαλαρώνει αισθητά, μου ανταποδίδει το χαμόγελο και παρκάρουμε έξω από το σπίτι της Τζούλια. Ο καβγάς έχει τελειώσει, αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω αυτό που είπε. Πώς είναι δυνατόν να πιστεύει ότι δεν καλύπτει τις ανάγκες μου; Τον θεώρησα τόσο δεδομένο που έχω αρχίσει και γίνομαι φορτική με τις απαιτήσεις μου;

Η Τζούλια έχει γυρίσει μερικές μέρες σπίτι της και φαίνεται πολύ καλά. Ο Τζέιμς επιμένει ότι τίποτα από όλα αυτά δε θα είχε συμβεί αν δεν ήμουν εγώ, αλλά εγώ δε δέχομαι τα εύσημα. Η επιτυχία ανήκει 100% στην Τζούλια, ωστόσο δεν πρέπει να πιστέψουμε ούτε λεπτό ότι διέφυγε οριστικά τον κίνδυνο.
 Η Τζούλια αγκαλιάζει τον Τζέιμς πρώτο και μετά εμένα, ως συνήθως, και μετά με φιλάει στο μάγουλο. «Ανίτα, τι είναι αυτό που φοράς στο χέρι; Ο ξάδερφός μου να υποθέσω;» ρωτάει γελώντας κοιτώντας ένα λευκόχρυσο βραχιόλι με ζαφείρια, δώρο του Τζέιμς…χωρίς λόγο.
«Ε, τον ξέρεις πόσο περιποιητικός είναι» της λέω και της κλείνω το μάτι.
Καθόμαστε στο σαλόνι του διαμερίσματος και πίνουμε τσάι με την Τζούλια και τη συγκάτοικό της. Η Τζούλια απολαμβάνει μερικά μπισκότα και μας λέει ότι σκέφτεται να στείλει μήνυμα στο νεαρό ψυχολόγο από την κλινική για να βρεθούν, αλλά της φαίνεται λίγο προκλητικό.
«Και πού θα βρεθείτε; Θα μοιράσετε την απόσταση;» ρωτάει ο ρεαλιστής Τζέιμς, φανερά αμήχανος από την γυναικεία συζήτηση.
«Τζέιμς, αν απαντήσει θα πάω περπατώντας!» λέει η Τζούλια γελαστή.
«Μην τολμήσεις!» την ψευτομαλώνω. «Αν ενδιαφέρεται θα πρέπει να έρθει αυτός. Με το τρένο είναι δυόμισι ώρες. «’Η έστω βρεθείτε κάπου κεντρικά. Μη φανείς απεγνωσμένη!»
«Έχεις δίκιο» λέει ο Τζέιμς «αν και τον λυπάμαι τον κακομοίρη» λέει ο Τζέιμς και τον αγριοκοιτάμε.

Φεύγουμε το απόγευμα, γιατί ο Τζέιμς έχει να κάνει μερικά τηλεφωνήματα από το σπίτι. Θα κοιμηθώ σπίτι μου απόψε και θα πάω στο δικό του τη Δευτέρα.
Η Τζούλια με φιλάει στην εξώπορτα και με τραβάει στο πλάι. Ο Τζέιμς είναι ήδη στο αμάξι. «Σε βλέπω με τον Τζέιμς και χαίρομαι για εσάς. Ανίτα, εσύ μου έδωσες το κίνητρο να προσπαθήσω. Νόμιζα ότι αν αποστεωθώ θα βρω τον άντρα των ονείρων μου. Εσύ τα κατάφερες χωρίς καν να στερηθείς τίποτα!» μου λέει με αφέλεια και την κοιτάω με γουρλωμένα μάτια. Αλήθεια λέει. Προσπάθησαν πολλές λεπτές πριν από μένα αλλά εγώ τα κατάφερα μαζί του. Μάλλον είμαι υγιές πρότυπο. Χαμογελάω. ‘Εκανα και κάτι καλό.
«Δεν ξέρω αν πρέπει να σε ευχαριστήσω!» της λέω πειρακτικά. Τη φιλάω και μπαίνω στο αμάξι του Τζέιμς.

Όταν φτάνουμε, με αφήνει στην εξώπορτά μου με ένα ατελείωτο φιλί. Γκρινιάζει λιγάκι που δε θα πάω σπίτι του απόψε αλλά επιμένω.
Λίγος χώρος και χρόνος χώρια θα μας κάνει καλό.

Παρασκευή, 25 Ιανουαρίου 2013

κεφάλαιο 58-Hotel Rwanda



Εισπνοή, εκπνοή, εισπνοή, εκπνοή…Είναι προϊστάμενός σου και μπορεί να σου μιλάει όπως θέλει. Δηλαδή όχι ΟΠΩΣ θέλει, αλλά μπορεί να είναι λιγάκι αγενής. Αυτά σκέφτομαι όταν ακούω τον Αντριου να ουρλιάζει μπροστά σε όλο το γραφείο ότι είμαι άχρηστη. Νιώθω τα δάκρυα να συσσωρεύονται μέσα στα μάτια μου και ξέρω ότι αν ανοιγοκλείσω τα βλέφαρα θα κλάψω. Δε θέλω να του δώσω τέτοια ικανοποίηση. Όλοι οι συνάδελφοι έχουν γυρίσει και με κοιτάνε και δε μιλάνε ενώ ξέρουν ότι δε φταίω αποκλειστικά εγώ για αυτό που γίνεται.
Στην πραγματικότητα την προηγούμενη βδομάδα ο Αντριου μάς είχε αναθέσει την απογραφή των αποθηκών. Τη δουλειά θα αναλαμβάναμε εγώ, η Μέρι και ο Τόνι και η προθεσμία μας ήταν το τέλος του μήνα. Σήμερα είναι 20 του μηνός και έχουμε ακόμα 11 μέρες μέχρι το τέλος της προθεσμίας, αλλά ωστόσο ο Αντριου άρχισε να ουρλιάζει προκαταβολικά. Εγώ εντωμεταξύ πιέζω καιρό τα παιδιά να ξεκινήσουμε την απογραφή, δηλαδή να μένουμε κάθε μέρα μία ώρα παραπάνω για να τελειώσουμε, αλλά αυτοί έχουν αναλάβει και άλλο ένα πρότζεκτ και μου το αναβάλλουν συνεχώς λέγοντας «έχουμε χρόνο ακόμα». Σήμερα ο Αντριου όμως μάλλον ξύπνησε ανάποδα, γιατί το πρώτο πράγμα που ζήτησε ήταν να δει τι πρόοδο έχουμε κάνει και μόλις του είπα ότι δεν έχουμε κάνει τίποτα, άρχισε να φωνάζει σε μένα και να λέει ότι δεν είμαι άξια να κάνω τίποτα. Ο Τόνι λείπει οπότε τη γλίτωσε και η Μέρι κάνει την πάπια. Φταίω κι εγώ, δε λέω, που δεν τους πίεσα να ξεκινήσουμε έγκαιρα, αλλά δεν ήμουν εγώ που είχα πολλές δουλειές. Άλλωστε εφόσον υπάρχει τριμελής ομάδα γιατί φωνάζει μόνο σε μένα; Και γιατί, μα γιατί, Θεέ μου, και στέλνεις τυχαία τον Τζέιμς μου μέχρι εδώ; Αυτός εδώ έχει πάθει κρίση. Θα μου πετάξει κανά πρες παπιέ στο κεφάλι.
«Δεν ξέρω πού δούλευες πριν και με τι ρυθμούς, αλλά εδώ είμαστε σοβαρή εταιρεία!» ουρλιάζει ο Αντριου και βλέπω τα μάτια του να κοκκινίζουν. Τρέμω ολόκληρη, όχι από το φόβο, αλλά από τα νεύρα μου. «Δεν ανεχόμαστε να έρχεσαι εδώ και να κάθεσαι» συνεχίζει και μετά κάνει την κίνηση ρουά ματ το κάθαρμα. Αρπάζει το τηλέφωνό μου και το κουνάει μπροστά μου βίαια. «ΤΩΡΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ θα πάρω τα διοίκηση να σε απολύσουν, άχρηστη!» λέει και ακούω την ανάσα όλων να κόβεται. Η Μέρι συνεχίζει να είναι παγωμένη. Χαμογελώ στωικά ενώ συνεχίζει να με βρίζει και να καλεί ταυτόχρονα. Σε τρία λεπτά ο Τζέιμς είναι στο γραφείο μου και ακούει τη ιστορία του Αντριου ότι μου ανέθεσε μια δουλειά και δεν την έκανα και είμαι τεμπέλα και άχρηστη και δεν ξέρει ποιος με προσέλαβε και γιατί με κρατάνε και είναι ντροπή να δουλεύω σε μια τόσο μεγάλη και πετυχημένη εταιρεία (σλουρπ!) κλπ κλπ. Ο Τζέιμς τον ακούει υπομονετικά, σχεδόν ανέκφραστος, και εγώ θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί. Έχω γίνει ρεζίλι στο αγόρι μου. Θα νομίζει ότι είμαι η χειρότερη υπάλληλος. Δεν είμαι και αστέρι δηλαδή, αλλά την κάνω τη δουλειά μου. Ο Αντριου έχει ολοκληρώσει το μανιφέστο του όταν ο Τζέιμς του λέει ψυχρά «Αν τελειώσατε, μπορούμε να πάμε στο γραφείο σας για να μην μας ακούνε όλοι;». Η αιχμή ότι μια τέτοια συζήτηση πρέπει να γίνεται κεκλεισμένων των θυρών και όχι προς επίδειξη δύναμης δε διαφεύγει σε κανέναν μας. Μου γνέφει να τον ακολουθήσω το γραφείο, προφανώς για να πω τη δική μου εκδοχή. Η Μέρι παραμένει ακίνητη. Σκύλα, σκέφτομαι. Αν ήταν κάποιος άλλος ο ιδιοκτήτης της εταιρείας, θα είχα απολυθεί 10 φορές τώρα.
«Κυρία Φέργκιουσον, θα μας πείτε και τη δική σας εκδοχή, μιας και ο συνάδελφος μας είπε τη δική του;» με ρωτάει ο Τζέιμς και βλέπω μια λάμψη χιούμορ στο βλέμμα του.
«Το μόνο που θέλω να πω είναι ότι η ομάδα απογραφής αποτελείται από τρία άτομα και η ευθύνη μοιράζεται στα τρία. Το ίδιο θα πρέπει να μοιράζεται και κάθε τυχόν επίπληξη» λέω δεικτικά.
«Κυρία Φέργκιουσον, υπονοείτε ότι υπάρχει εμπάθεια;» με ρωτάει ο Τζέιμς με ανασηκώμενο το ένα φρύδι. Πόσο σέξι μπορεί να είναι αυτός ο άντρας; Θα τον χορτάσω ποτέ;
«Δεν υπονοώ τίποτα, κύριε» λέω σοβαρά. «Απλώς θεωρώ ότι τα ακούω εγώ πάντα, ανεξάρτητα με το αν ευθύνομαι, μερικώς ή αποκλειστικά» απαντάω με ανασηκωμένο το πηγούνι. Ο Τζέιμς στέκεται με πλάτη στον Αντριου και έτσι σουφρώνει τα χείλη του και στιγμιαία μου στέλνει ένα φιλί. Προσπαθώ να συγκρατήσω το γέλιο μου. Ο Αντριου φαίνεται μπερδεμένος. Περίμενε να διατάξει την άμεση απόλυσή μου ο Τζέιμς, αλλά αντίθετα αυτός κάθεται και ακούει τη γνώμη μου.
«Λοιπόν, ακούστε» λέει ο Τζέιμς και στους δύο μας. «Το σωστό θα ήταν να έχετε ορίσει κάποιον επικεφαλής της ομάδας. Ορίζω εγώ την Ανίτα αυτή τη στιγμή και της δίνω διορία μέχρι το τέλος του μήνα να διεκπεραιώσει το καθήκον που της αναθέσατε. Αν δεν το κάνει, όλη η ομάδα θα λογοδοτήσει σε μένα. Όσο για σένα, Αντριου, θεώρησέ το ως επίσημη προειδοποίηση, αν ξανακούσω να αποκαλείς υπάλληλο «άχρηστο» θα φύγεις αμέσως. Κατάλαβες;».

Ο Αντριου εκπλήσσεται από τον οξύ τόνο του Τζέιμς, αλλά γνέφει θετικά. Τι επιλογές έχει;
«Ακόμα και αν ο υπάλληλος είναι όντως άχρηστος, τότε μπορείς να εισηγηθείς στη διοίκηση για την απόλυσή του. Το να τον ξεφτιλίζεις επειδή δεν έκανε τη δουλειά που κακώς του ανέθεσες δεν είναι λύση. Όπως επίσης δεν είναι και λύση να αγνοείς το γεγονός ότι η Ανίτα δεν κάνει για το τμήμα σου και να την κρατάς εδώ με το ζόρι» καταλήγει και τον κοιτάει επίμονα. Τι είναι αυτό που λέει; Γιατί με το ζόρι;
«Το εννοείτε, κύριε;» ρωτάω και ο Τζέιμς γυρίζει στο μέρος μου. Ο Αντριου κάθεται στο γραφείο του.
«Εδώ και καιρό υπάρχει μια θέση στο τμήμα παραγωγής και ο Αντριου τρενάρει τη μεταφορά σου εκεί» μου λέει και νιώθω την οργή να ξεχειλίζει από μέσα μου.
«Μα αφού όλοι ξέρουν ότι θέλω αυτή τη θέση! Εγώ αυτό θέλω να κάνω, όχι να φτιάχνω καφέδες για τη Λέιλα!» διαμαρτύρομαι. «Γιατί με κρατάει εδώ;» ρωτάω.
«Μάλλον δε σε θεωρεί τόσο άχρηστη τελικά» λέει και γυρνάει να κοιτάξει τον Αντριου, που έχει ζαρώσει. «Ίσως απλώς έναν εύκολο στόχο για να ξεσπάει» καταλήγει και βγαίνουμε από το γραφείο. Όλοι οι συνάδελφοι έχουν τα βλέμματά τους πάνω μας όταν βγαίνουμε στον ανοιχτό χώρο και πάμε προς το ασανσέρ. Ο Τζέιμς με θέλει στο γραφείο του.

«Όλοι θα νομίζουν ότι θα με απολύσεις» του λέω όταν κλεινόμαστε στο γραφείο του.
«Οπότε είσαι έτοιμη, εγώ δεν έχω πρόβλημα να ανακοινώσουμε τη σχέση μας» μου λέει και αυτόματα χαμογελάω. Είναι τόσο φανταστικός σύντροφος που απορώ. Πάνω που είχα αρχίσει να αναρωτιέμαι πότε θα το φανερώσουμε μου το πρότεινε ο ίδιος.
«Ξέρεις κάτι;» του λέω και τεντώνομαι για να τον φιλήσω. «Είσαι το πιο φανταστικό αγόρι του κόσμου».
«Κι εσύ είσαι πολύ όμορφη» μου λέει και με σφίγγει πάνω του. «Τι θα κάνουμε απόψε, μωρό μου;»
«Λέω να κάτσουμε και λίγο σπίτι. Τι λες;» προτείνω και τον βρίσκω σύμφωνο.
«Έχεις δίκιο, είχαμε δύσκολη βδομάδα και οι δύο» λέει. «Και σε παρακαλώ, σκέψου την πιθανότητα να έρθεις στη Ρουάντα μαζί μου».
«Τζέιμς μου, πώς να πάρω τρεις βδομάδες άδεια να έρθω στη Ρουάντα; Μετά δε θα έχω καθόλου μέρες και επίσης πρέπει να κάνω εμβόλια και φοβάμαι τις ενέσεις» λέω και τον βλέπω να χαμογελάει όπως χαμογελάει κάθε φορά που κάνουμε αυτή τη συζήτηση. Στο τέλος του επόμενου μήνα φεύγει για μια αποστολή στη Ρουάντα με ένα φιλανθρωπικό ίδρυμα που στηρίζει οικονομικά. Θα μείνει στη χώρα 23 μέρες και θα επιβλέψει αν οι πόροι του ιδρύματος κατανέμονται και αξιοποιούνται σωστά. Μου έχει πει να πάω εκατό φορές. Δε θέλω να πάω, αλλά ξέρω ότι θα μου λείψει τόσες μέρες.
«Θα πούμε ότι είσαι άρρωστη και θα σου καλύψουμε μερικές μέρες. Θα τη βρούμε τη λύση. Έλα, μη φοβάσαι, η Ρουάντα έχει κάνει βήματα προόδου και θα είμαστε κοντά στο προξενείο. Θα έχουμε κάλυψη» λέει.
«Δεν το βλέπω να έρχομαι. Θα με φάνε οι Χούτου» λέω και γελάω. «Κι εσύ δε θέλω να πας».
«Ταξιδεύω σε τέτοια μέρη δέκα χρόνια τώρα. Και το Λονδίνο έχει κακόφημα μέρη. Δε θέλω να σε πιέζω όμως» λέει και μου δίνει μια ξυλιά στον πωπό. «Στη δουλειά σας, κυρία Φέργκιουσον!» λέει τραγουδιστά.

Του κλείνω το μάτι και βγαίνω κουνιστή και λυγιστή από το γραφείο γελώντας.

Πέμπτη, 24 Ιανουαρίου 2013

Support

Περιμένω σχόλια. Εχετε καιρό να συνεισφέρετε με τις παράλογες απαιτήσεις/απορίες σας!

κεφάλαιο 57-και τα πράγματα παίρνουν το δρόμο τους...



Έχει περάσει ένας μήνας από τη μέρα που τα «φτιάξαμε» με τον Τζέιμς και σήμερα το βράδυ θα βγούμε για φαγητό για να το γιορτάσουμε. Και γιατί να μην το γιορτάσουμε; Ήταν ο ωραιότερος μήνας της ζωής μου και προβλέπω πολλούς τέτοιους στο μέλλον αν συνεχίσουν έτσι τα πράγματα. Ο Τζέιμς έχει αλλάξει όλο του το πρόγραμμα για να περνάμε χρόνο μαζί. Ακύρωσε ένα ταξίδι στην Γαλλία και έστειλε έναν εκπρόσωπο να λύσει ένα θέμα που προέκυψε. Μου πρότεινε να πάμε μαζί πριν το ακυρώσει, αλλά εγώ δεν μπορούσα εκείνο το τριήμερο γιατί η μητέρα μου έκανε μια επέμβαση και πήγα να τη βοηθήσω. Κατά τα άλλα βγαίνουμε συχνά και 3 βράδια τη βδομάδα κοιμάμαι εκεί. Νόμιζα ότι δε θα είχε χρόνο να με βλέπει πάνω από δύο φορές τη βδομάδα, αλλά τελικά ο Τζέιμς με εξέπληξε ευχάριστα. Βγαίνουμε για ποτό μετά τη δουλειά και τα Σαββατοκύριακα πάμε μαζί στην Τζούλια, η οποία είναι, μαζί με την Κριστίν, οι μόνες που ξέρουν για εμάς. Η Κριστίν είναι συγκρατημένη, αλλά νομίζω ότι δε θέλει να παραδεχτεί ότι έκανε λάθος για εκείνον. Τον βλέπει να έρχεται σπίτι να με δει, να μου φέρνει λουλούδια και δώρα και βλέπει ότι μου τηλεφωνεί συχνά και ενδιαφέρεται για μένα. Η δε Τζούλια είπε στον Τζέιμς ότι «καιρός ήταν να βρεις μια γυναίκα και να νοικοκυρευτείς». Ο Τζέιμς κατάπιε τη γλώσσα του και έσπευσα να τον βγάλω από τη δύσκολη θέση λέγοντας στην Τζούλια ότι είναι πολύ νωρίς για νοικοκυρέματα.

Η Τζούλια έχει πάρει πέντε κιλά και προβλέπεται να πάρει άλλα πέντε μέχρι να βγει. Μετά, αν ακολουθήσει την διατροφή της, θα παίρνει σταδιακά κιλά μέχρι να φτάσει σε υγιές BMI. Ο ψυχολόγος της τελικά, τον είδαμε, είναι όντως κούκλος και είναι εμφανές ότι υπάρχει χημεία. Ο ίδιος ζήτησε να την αναλάβει άλλος και τώρα την επισκέπτεται φιλικά αλλά όλοι ξέρουμε ότι περιμένει να πάρει πάρει εξιτήριο για να προχωρήσουν. Ο Τζέιμς είναι πολύ χαρούμενος με αυτή την εξέλιξη και συνέχεια μου λέει ότι αν δεν ήμουν εγώ δε θα είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά.

Για απόψε του έχω αγοράσει τα μανικετόκουμπα που είχα δει εκείνο το απόγευμα στη βιτρίνα του κοσμηματοπωλείου αλλά δεν μπορούσα να τα αγοράσω γιατί δεν το επέτρεπε η σχέση μας. Τώρα όμως μπορώ να του αγοράζω όσα δώρα θέλω και όσα αντέχει το πορτοφόλι μου φυσικά. Διαλέγω με προσοχή ένα κατακόκκινο φόρεμα και μαύρες ψηλές γόβες. Βάζω ένα ζευγάρι μαργαριταρένια σκουλαρίκια που μου έκανε δώρο την περασμένη βδομάδα (χωρίς λόγο) και περιμένω στο σαλόνι να πάει ακριβώς και να μου κορνάρει να κατέβω. Θα πάμε σε ένα ιταλικό και επειδή ξέρω ότι θα φάω πολύ όλη τη μέρα έχω τσιμπήσει μόνο μία σαλάτα! Το αποτέλεσμα είναι να γουργουρίζει η κοιλιά μου τώρα και να ανυπομονώ να παραγγείλω μια τεράστια μακαρονάδα!

Η Κριστίν με βοηθάει να στερεώσω τα μαλλιά μου σε μια σφικτή κοτσίδα και γελάει μαζί μου που έχω άγχος, λες και είναι το πρώτο μας ραντεβού.
«Το περίμενες ποτέ;» τη ρωτάω. «Ο Τζέιμς θέλει εμένα και μόνο εμένα, και σήμερα γιορτάζουμε την πρώτη μας επέτειο».
«Χαίρομαι πολύ για σένα, φιλενάδα. Φαίνεται να έχει κάνει στροφή 180 μοιρών για χάρη σου» λέει η Κριστίν σοβαρά.
«Κι εγώ χαίρομαι, αλλά από την άλλη ανησυχώ» της λέω και βλέπω το βλέμμα της φίλης μου να σκοτεινιάζει. «Φοβάμαι ότι αν πάει κάτι στραβά δε θα μπορέσω να το αντιμετωπίσω. Δεν έχω κρατήσει καμία άμυνα, κανένα οχυρό. Του είμαι δοσμένη ολοκληρωτικά. Εχει την καρδιά μου στα χέρια του. Δεν του το έχω πει, αλλά πρέπει να το ξέρει. Αν κάνει κάποιο λάθος δεν ξέρω αν θα μπορέσω να το αντέξω» λέω και ξαφνικά αρχίζω να σκέφτομαι τον Τζέιμς με άλλες γυναίκες.
«Γιατί σκέφτεσαι έτσι; Αφού δε σου δίνει αφορμές!» με μαλώνει η Κριστίν.
«Δεν ξέρω τι με έπιασε. Φυσικά και δε μου δίνει αφορμές. Απλώς τον αγαπάω τόσο πολύ που δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς αυτόν» παραδέχομαι.
«Ο άνθρωπος είναι ένα ευπροσάρμοστο ον. Μπορούμε να συνηθίσουμε την απώλεια» λέει η Κριστίν αλλά συνεχίζει, επειδή βλέπει ότι δε με βοηθάει. «Θα μάθεις να ζεις χωρίς αυτόν αν χωρίσετε, αλλά δε θα γίνει αυτό. Τον βλέπω πολύ κολλημένο» γελάει.
«Αλήθεια το λες;» γελάω. «Κι εμένα έτσι μου φαίνεται. Είναι ταλέντο στο θέμα σχέση. Είναι πολύ τρυφερός και περιποιητικός. Στα λόγια είναι λίγο συγκρατημένος, αλλά εμένα οι πράξεις με ενδιαφέρουν».
«Οι άλλες τον ενοχλούν;» με ρωτάει κουτσομπολίστικα η Κριστίν.
«Παίρνουν πού και πού αλλά τον ακούω που τους λέει ότι δεν έχει χρόνο και άλλα διάφορα. Δε θέλει να πει ακόμα ότι έχει σχέση, γιατί φοβάται μην προκαλέσουν κανά σκάνδαλο από ζήλια. Η δε Λέιλα, συνεχίζει το ανελέητο φλερτ» γελάω.

Εκείνη τη στιγμή ακούω την κόρνα του Τζέιμς. Χαιρετάω την Κριστίν και πετάγομαι έξω από το διαμέρισμα. Με περιμένει έξω από το αστραφτερό αμάξι του με μια ομπρέλα για να μη βραχώ. Μου δίνει ένα φιλί. «Είσαι πανέμορφη» μου λέει και λιώνω.

κεφάλαιο 56-κι άλλο κι άλλο



Θα τα καταφέρουμε, σκέφτομαι το πρωί της Δευτέρας που ντύνομαι για το γραφείο στο δωμάτιό του. Εδώ επιζήσαμε από την «ελεύθερη σχέση», θα δυσκολευτούμε στην κανονική; Είμαι πολύ αισιόδοξη και θέλω να είναι και αυτός. Φοράω ένα καφέ φόρεμα και ασορτί γόβες με χαμηλό τακούνι και παίρνω την τσάντα μου για να τον συναντήσω στο σαλόνι όπου με περιμένει εδώ και πέντε λεπτά έτοιμος.
«Έτοιμη;» με ρωτάει και μου δίνει ένα φιλί στο μάγουλο. Του γνέφω θετικά και του ισιώνω λίγο τη γραβάτα. «Θες πρωινό;»  με ρωτάει αλλά του απαντάω ότι θα φάω κάτι στη δουλειά. Από τώρα ονειρεύομαι τις τηγανίτες του Ιθαν. Πειραματίζεται εδώ και καιρό σε μια συνταγή και την έχει τελειοποιήσει. Τηγανίτες με μέλι θυμαρίσιο! Γιαμ!
«Κρίμα που δεν το έστρωσε» λέω κοιτώντας έξω από το παράθυρο. «Θα καθόμασταν σπίτι και θα βλέπαμε ταινίες».
«Αμφιβάλλω αν θα βλέπαμε ταινίες» λέει πονηρά και μπαίνουμε στο ασανσέρ.

«Θα σε αφήσω στη γωνία και θα κάνω άλλον ένα κύκλο. Εντάξει;» ρωτάει και απαντάω ότι είναι θέμα χρόνου να μας πάρουν χαμπάρι. Δεν τον νοιάζει. Εγώ σκέφτομαι τα μούτρα της Λέιλα αν το μάθαινε. Σκέφτομαι το στόμα της να στραβώνει από το εγκεφαλικό και τα μάτια της να πετάγονται από τις κόγχες τους.
«Θα βρεθούμε απόψε;» συνεχίζει και ενθουσιάζομαι με την ερώτηση. Εγώ δεν τον χόρτασα, ποτέ δεν τον χορταίνω, αλλά χαίρομαι που νιώθει και αυτός έτσι.
«Εγώ μπορώ απόψε, αλλά αύριο θα βγω με την Κριστίν» λέω και χαμογελάει.
«Μόνες ελπίζω» λέει και ξέρω ότι βαδίζουμε στο σωστό δρόμο.

Το βράδυ με παίρνει από το σπίτι και πάμε για ποτό σε μια παμπ στο Κάμντεν. Είναι μια παμπ που έχει φοβερές κριτικές στο ίντερνετ γιατί έχει σπάνιες μπίρες και πολύ καλή μουσική. Έχει πολύ κόσμο, αλλά η ατμόσφαιρα δεν είναι αποπνικτική. Παίρνουμε δύο μπίρες και μια ποικιλία με λουκάνικα και τυρί και συζητάμε την περίπτωση να μαθευτεί η σχέση μας. Ο Τζέιμς είναι πιο χαλαρός από μένα. Ε βέβαια. Και εγώ αν είχα τόσες επιχειρήσεις, χαλαρή θα ήμουν!
«Θα λένε ότι σε χρησιμοποιώ για να ανελιχθώ!» παραπονιέμαι.
«Μα δεν ανελίσσεσαι, Ανίτα» λέει και ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια. Μας κοιτάει όλο το μαγαζί αλλά δε μας νοιάζει. Περνάμε πολύ όμορφα μαζί.
«Και αν πάρω με την αξία μου προαγωγή; Και πάλι θα λένε ότι έγινε επειδή είμαστε μαζί!» επιμένω.
«Σε νοιάζει; Αν σε νοιάζει, μπορώ να κανονίσω να πας σε άλλη εκδοτική και να πάρεις κατευθείαν ανώτερο πόστο» λέει και τον αγριοκοιτάζω.
«Όχι, Τζέιμς! Δε θέλω τέτοιες χάρες από σένα! Μου φτάνει αυτό που έκανες!» λέω και υπονοώ τη σχέση μας.
«Δεν είναι ακριβώς μαρτύριο!» λέει και μου χαμογελάει.

Το βράδυ με γυρίζει σπίτι μου, γιατί θέλω να κοιμηθώ κι εκεί ένα βράδυ (για αλλαγή!) και με φιλάει έξω από την πόρτα μου.
«Θα μου λείψεις» του λέω και χαϊδεύω τα μαλλιά του.
«Κι εμένα» απαντάει και νιώθω τη γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μου.
Τον βλέπω να πηγαίνει προς το αμάξι του και περιμένω να φύγει, όταν τον βλέπει να ξαναγυρνάει και να με πιάνει από τους ώμους.
«Πάρε μερικά ρούχα και έλα σπίτι απόψε» μου λέει κοιτώντας με διερευνητικά στα μάτια μετά από μερικά δευτερόλεπτα.
Ανεβαίνω τα σκαλιά τρέχοντας.

Το μεν πνεύμα πρόθυμο η δε σαρξ ασθενής. Πολύ ασθενής.




Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Κεφάλαιο 55-contract



«Είναι τέσσερις και αύριο δουλεύουμε» του λέω παραπονιάρικα, αλλά όχι πολύ πειστικά. Με ξύπνησε ενώ κοιμόμουν για άλλο ένα επεισόδιο στο σίριαλ «Σεξ Συμφιλίωσης». Γουργουρίζει κάτι ακατάληπτο και μου δείχνει τον ορίζοντα. Συνειδητοποιώ ότι χιονίζει και αυτόματα αναρωτιέμαι αν θα μπορέσω να πάω δουλειά αύριο. Το θέαμα είναι μοναδικό ωστόσο. Νιφάδες πέφτουν στην τεράστια τζαμαρία και νιώθω σαν πριγκίπισσα κλεισμένη σε χιονόμπαλα.
«Μην πας» μου λέει και με φιλάει. Είναι ζεστός από τον ύπνο και τα μαλλιά του είναι ανακατεμένα. Είναι τόσο ελκυστικός που αναρωτιέμαι πώς οι προηγούμενες σηκώνονταν από το κρεβάτι. Προσπαθώ να διώξω αυτές τις σκέψεις από το μυαλό μου. Εγώ είμαι μαζί του τώρα.
«Αν το στρώσει δε θα πάω. Αλλά με λίγο χιονάκι δε γίνεται να πω ότι δεν θα πάω!» ενίσταμαι και χαμογελάει.
«Μπορείς να κάνεις ό,τι θες! Κοιμάσαι με το αφεντικό!» λέει και γελάω.

Κουρνιάζω στην αγκαλιά του και προσπαθώ να κοιμηθώ λιγάκι, αλλά δε με αφήνει. Μου χαϊδεύει τον ώμο με τα ακροδάχτυλα και ξέρω ότι αυτό το χάδι δεν είναι τυχαίο. Γυρίζω να τον κοιτάξω, αλλά αντί για το αισθησιακό βλέμμα που περιμένω τον βλέπω να με κοιτάει πονηρά.
«Τι είναι;» ρωτάω όλο απορία.
«Δε θέλω να σε στενοχωρώ» μου λέει. «Ειδικά αφού εσύ έφερες τόση χαρά στη ζωή μου» καταλήγει και νιώθω την καρδιά μου να χάνει ένα χτύπο.
«Δεν έχω κάνει τίποτα ακόμα» λέω με μια χιουμοριστική διάθεση. Δε θέλω να τον πνίγει όλο αυτό.
«Έχεις κάνει πολλά και γι’ αυτό θέλω να είσαι εσύ η πρώτη μου σχέση» λέει. Ένα γλυκό μούδιασμα απλώνεται σε όλο μου το σώμα. Είμαι στον Παράδεισο.
«Τζέιμς, αυτό είναι κάτι που βγαίνει φυσικά, δε θέλω να σε πιέζω» λέω τελικά.
«Ε λοιπόν εμένα δε μου βγαίνει φυσικά. Δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω, τι προβλέπεται, τι περιμένεις από μένα. Θέλω πολύ όμως να προσπαθήσω και θέλω να συζητήσουμε τους όρους» λέει και ανακάθομαι στο κρεβάτι. Πάει ο ύπνος μου.
«Τζέιμς, δεν είναι συμβόλαιο η σχέση».
«Συμφωνώ, αλλά εγώ δεν έχω πείρα από σχέσεις, αλλά έχω μεγάλη πείρα από συμβόλαια! Μήπως θες να το συζητήσουμε λίγο; Αυτό δεν κάνουν τα ζευγάρια;»

2-0 σκέφτομαι.

«Τι να πούμε; Θα συνεχίσουμε να βλεπόμαστε όπως βλεπόμαστε, ίσως λίγο πιο συχνά, αν θες, και θα είμαστε λίγο πιο άνετοι στο να μιλάμε και να λέμε ο ένας στον άλλον τι νιώθουμε. Αυτό είναι όλο» λέω με φοβερή φυσικότητα, αλλά από μέσα μου τρέμω. Μπορεί; Θέλει;
«Θα μπορώ να βγαίνω με τους φίλους μου;» ρωτάει με τρόμο και ξεκαρδίζομαι στα γέλια.
«Ρε Τζέιμς, τι ακριβώς σχέση έχεις στο μυαλό σου; Φυσικά και θα βγαίνουμε με τους φίλους μας! ‘Οσο μπορείς και όσο θες θα βρισκόμαστε».
«Ε τότε, είναι εύκολο! Αλλά δε θα σε πειράζει που θα φεύγω για ταξίδια;»
«Όχι, γιατί θα με ενημερώνεις. Δε θα μπορείς να φεύγεις όποτε θες. Φυσικά, θα με πειράζει, από την άποψη ότι θα μου λείπεις» καταλήγω και τον βλέπω να χαλαρώνει.
«Θα σου λείπω;» ρωτάει γλυκά και γνέφω θετικά. «Θα τα πάω καλά;» με ρωτάει με αγωνία. «Δεν το έχω ξανακάνει!».
«Κάποια πράγματα πρέπει να σου βγουν φυσικά. Για τα υπόλοιπα εδώ είμαι εγώ» λέω με σιγουριά. Στην πραγματικότητα όμως έχω χάσει την αυτοπεποίθησή μου.
Είναι ένας άνθρωπος που έχει μάθει να ζει με έναν συγκεκριμένο τρόπο εδώ και χρόνια. Ποια είμαι εγώ που θα τον αλλάξω και γιατί να το κάνω; Για να ικανοποιήσω τον εγωισμό μου; Το θέλει σίγουρα ή απλώς φοβάται ότι μεγαλώνει και πρέπει να κατασταλάξει; Μήπως τελικά έκανα βλακεία;
«Λοιπόν, επειδή νύσταξα, λέω να κοιμηθούμε λίγο» μου λέει και βάζει το μπράτσο του πάνω από τα μάτια. «Νομίζω ότι μου αρέσει η συμφωνία μας» λέει και βλέπω το όμορφο πρόσωπό του να χαλαρώνει και να παραδίδεται στον ύπνο.

Για μένα όμως η βραδιά προβλέπεται άυπνη.

Τρίτη, 22 Ιανουαρίου 2013

κεφάλαιο 54-lovers' spat



Με μια απότομη κίνηση σκύβει και στο παρατσάκ αποφεύγει το περιοδικό που είχε ως στόχο τη χοντροκεφάλα του. Βλέπω την οργή να θολώνει τα μάτια του και ενστικτωδώς αρχίζω να τρέχω μέσα στο δωμάτιο. Πηδάω στο κρεβάτι και περνάω από την άλλη μεριά και βγαίνω στο σαλόνι. Ο Τζέιμς με ακολουθεί κατά πόδας αλλά είναι πιο σβέλτος. Είναι θέμα χρόνου να με πιάσει. Θεέ μου, την έβαψα. Πήγα να τον σκοτώσω. Το μπάνιο! Το βρήκα! Αν προλάβω να φτάσω στο WC στην άκρη του διαδρόμου και κλειδωθώ μέσα θα έχει χρόνο να ηρεμήσει και να καταλάβει…τα ακατανόητα. Λίγα μέτρα με χωρίζουν από τη σωτηρία μου όταν νιώθω το χέρι του να με πιάνει από την μπλούζα. Σε ένα δευτερόλεπτο με αρπάζει δυνατά και ενστικτωδώς αρχίζω να τον βαράω στο στέρνο. Το σώμα μου συσπάται από τις βίαιες κινήσεις μου, αλλά αυτός με ακινητοποιεί αποτελεσματικά. Αντί για θυμό βλέπω στα μάτια του ευθυμία. Με αφήνει από την αγκαλιά του και αρχίζει να γελάει ζωηρά. Η αντίδρασή του με πιάνει απροετοίμαστη και τον κοιτάω βουβή να διπλώνεται ολόκληρος από δυνατά γέλια.
«Γιατί γελάς;» τον ρωτάω με παράπονο. Γελάει με τον πόνο μου;
«Γελάω γιατί ζητάς εγγυήσεις και δε βλέπεις τι σου γίνεται» λέει και συνεχίζει να γελάει. Το γέλιο του είναι μεθυστικό, σαρώνει τα πάντα. ‘Αθελά μου, γελάω κι εγώ.
«Τι να δω δηλαδή; Ότι σου ανοίγω την καρδιά μου κι εσύ στενοχωριέσαι που δε μένω με τα εσώρουχα;» ρωτάω πιο σοβαρά.
«Μην υποτιμάς τη σεξουαλική χημεία σε ένα ζευγάρι. Πολλές φορές είναι το πιο δυνατό θεμέλιο για κάτι παραπάνω» λέει χαμογελαστός.
«Δε θέλω κάτι παραπάνω» λέω με σουφρωμένα τα χείλη και ξέρω ότι είναι γελοίο αυτό που λέω. Και αντικρούει όσα είπα σήμερα.
«Εντάξει, τότε» μου λέει και με αρπάζει στην αγκαλιά του. Με φιλάει στο λαιμό και νιώθω ανήμπορη να αντιδράσω.
«Τότε δε σε νοιάζει να μάθεις ότι απόλαυσα πολύ το πρώτο μας καβγαδάκι».

Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει αυτό που κατάλαβα ή τα αυτιά μου ακούνε ό,τι θέλουν; Είμαι η μετενσάρκωση της Ιωάννας της Λοραίνης;

«Έχουμε ξανατσακωθεί» λέω προσεκτικά, νιώθοντας ότι πατάω σε σπασμένα γυαλιά.
«Το θυμάμαι» μου χαμογελάει σατανικά. Δε θα με βοηθήσει το κάθαρμα. Πρέπει να μάθω μόνη μου.
«Τότε…;» πάω να πω αλλά ένα πεταχτό φιλί του στα χείλη διακόπτει το συλλογισμό μου.
«Τότε, λέω να πάμε στο κρεβάτι να κάνουμε έρωτα και μετά να συζητήσουμε πώς μπορούμε να είμαστε μαζί χωρίς να στενοχωριέσαι» μου λέει και ενώ η απάντησή του μπορεί να αναγνωστεί με χιλιάδες τρόπους εμένα μου φτάνει για να χαλαρώσω και να αφεθώ στα χάδια του.

κεφάλαιο 53-πετάει ο γάιδαρος...;



«Σε ευχαριστώ πολύ που ήρθες» μου λέει όταν μπαίνουμε στο αμάξι. Είμαι λίγο κουρασμένη και νυστάζω. Ήταν πολύ γεμάτη μέρα.
«Η Τζούλια σε συμπαθεί πολύ» συνεχίζει. «Δεν μου έχει ξαναπεί κάτι παρόμοιο» λέει χαμογελαστός.
«Της έχεις γνωρίσει κι άλλες;» ρωτάω σοβαρά. «Πώς να σου το πει λοιπόν;».
«Η αλήθεια είναι ότι η Τζούλια ξέρει ότι δεν κάνω σταθερές σχέσεις και δε με ρωτάει ποτέ για τα προσωπικά μου. Οπότε, δε χρειάστηκε να δει και ποτέ καμία».
«Νιώθω πολύ τυχερή» λέω ψυχρά ενώ κοιτάζω έξω από το παράθυρό μου. Είμαι η πρώτη που γνώρισε στην ξαδέρφη του, αλλά αρνείται να μιλήσει ανοιχτά για το πού πάει αυτή η σχέση.

Όταν φτάνουμε στο διαμέρισμά του, πάω κατευθείαν στο μπάνιο για ένα καυτό ντους. Δεν έχω καν όρεξη για σεξ, αλλά θα είναι λίγο παράξενο να κοιμηθώ εδώ χωρίς να γίνει κάτι. Δεδομένο ότι η σχέση μας βασίζεται στο σεξ, δεν ξέρω πώς να χειριστώ την κατάσταση. Έχω στενοχωρηθεί πολύ με τις σημερινές αποκαλύψεις. Δε λυπάμαι που του είπα ότι θέλω περισσότερα, αλλά λυπάμαι που αυτός δεν μπορεί να δώσει περισσότερα.
Φοράω τις πιτζάμες μου και κάθομαι στον καναπέ δίπλα του να χαζέψουμε καμιά ταινία. Πετάγομαι στο ψυγείο και φέρνω λίγο παγωτό.
«Μα καλά, δεν έφαγες καθόλου;» ρωτάω όταν βλέπω το κουβαδάκι μισογεμάτο. Το άλλο μισό το έφαγα τις προάλλες.
«Το άφησα για σένα» λέει χαμογελαστός και νιώθω την καρδιά μου να λιώνει.
Τρώω σιγά σιγά το παγωτό καραμέλα ενώ τον παρατηρώ με την άκρη του ματιού μου να στέλνει απανωτά μηνύματα. Σε κάποια φάση χτυπάει το κινητό του. Εγώ συνεχίζω να παρακολουθώ την ταινία, αλλά έχω το νου μου και στη συζήτηση. Ακούω ότι μιλάει σε μια γυναίκα που υστεριάζει, αλλά δεν ακούω τι λέει. Είναι Κυριακή βράδυ. Αποκλείεται να είναι για δουλειά. Μήπως είναι η Τζούλια;

Ο Τζέιμς σηκώνεται από τον καναπέ και μου κάνει νόημα ότι πρέπει να πάει μέσα. Δε δίνω σημασία. Δηλαδή δίνω, αλλά κάνω ότι δε δίνω.
Τον ακούω να βαδίζει νευρικά και περισσότερο να σωπαίνει παρά να μιλάει. Τι στο καλό έχει συμβεί; Ποια είναι στην άλλη γραμμή και τι στο καλό θέλει;
Χαμηλώνω την τηλεόραση και στήνω αυτί. Πρέπει να μάθω. Πιάνω αποσπασματικά λέξεις αλλά φτάνουν για να καταλάβω ότι μιλάει με κάποια «πρώην».
Λυπάμαι που δεν κατάλαβες… Ήμουν ειλικρινής…Συναίνεσες…Μη φωνάζεις…Μη με απειλείς…δεν ωφελεί…

Σε περίπου πέντε λεπτά ο Τζέιμς επιστρέφει στον καναπέ κι εγώ προσπαθώ να αποφασίσω αν θα θίξω το θέμα ή όχι.
«Μπορώ να βοηθήσω;» ρωτάω τελικά χωρίς να γυρίσω στο μέρος του.
«Λυπάμαι που το άκουσες όλο αυτό» λέει απολογητικά. «Είμαι απόλυτα ξεκάθαρος, αλλά όλες στο τέλος θέλουν κάτι παραπάνω» μου λέει και ξαφνικά γυρνώ προς το μέρος του. Βάζει κι εμένα μέσα; Είμαι μία από τις «όλες» που θέλουν παραπάνω;
«Είναι που είσαι ακαταμάχητος» λέω ειρωνικά και σηκώνομαι από τον καναπέ πετώντας βίαια το παγωτό στο τραπεζάκι. Κατευθύνομαι με γοργό βήμα προς το δωμάτιο για να αλλάξω και να φύγω. Ο γελοίος, ο επηρμένος, που όλες θέλουν κάτι περισσότερο! Ναι, σιγά!

Έχω βγάλει τις πιτζάμες και είμαι με τα εσώρουχα όταν εισβάλει στο δωμάτιο και με αρπάζει από το χέρι δυνατά. Αν δε φορούσα τα πιο διάφανα εσώρουχα που έχω ίσως ένιωθα πιο άνετα.
«Τι στο καλό έπαθες;» με ρωτάει συννεφιασμένος. «Δεν είσαι μία από αυτές».
«Τι με κάνει διαφορετική; Αφού κι εμένα για σεξ με θες μόνο!» ουρλιάζω ενώ χώνω τα ρούχα μου στην τσάντα μου.
«Αν σε ήθελα για σεξ, δε θα ήσουν εδώ τώρα. Δεν συνηθίζω να περνάω ολόκληρο Σαββατοκύριακο με τις γυναίκες μου, Ανίτα. Δυο τρεις φορές σεξ και τέλος» μου λέει και νιώθω ένα ατελείωτο μείγμα συναισθημάτων. Αποτροπιασμό για το παρελθόν του, περηφάνια για τη μοναδικότητά μου, οίκτο για τις προηγούμενες…
«Σε ευχαριστώ!» καγχάζω ενώ περπατώ νευρικά στο δωμάτιο. «Καλά μου τα έλεγες εσύ ότι στον πρώτο μήνα κρασάρουν όλες! Γιατί πίστεψα ότι θα αλλάξει κάτι με μένα; Εδώ εσύ παίζεις με μοντέλα και ηθοποιούς, τι να πω εγώ μπροστά τους;» λέω σε μια έκρηξη αυτοκριτικής.
«Αυτό που λες δεν ισχύει» λέει πολύ ήρεμα, αλλά καταλαβαίνω ότι κάτω από την ηρεμία κρύβεται κάποιο ηφαίστειο. Τον έχω εκνευρίσει.
«Παίζεις μαζί μου, Τζέιμς. Είμαι το καινούργιο σου παιχνίδι και όταν θα το βαρεθείς θα πάρεις άλλο» λέω ενώ φοράω τα ρούχα μου επιτέλους.
«Κρίμα» λέει εμφανώς πικραμένος και νιώθω άθελά μου λύπηση για εκείνον. Ένας άνθρωπος συναισθηματικά ανάπηρος.
«Που φεύγω;» ρωτάω δειλά.
«Όχι. Που ντύθηκες» απαντάει και του πετάω το περιοδικό μου στο κεφάλι.