Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 4 Δεκεμβρίου 2012

κεφάλαιο 2-ebay.co.uk



Το καλό είναι ότι το φόρεμα ήρθε έγκαιρα, δηλαδή μία μέρα πριν το πάρτι. Το κακό είναι ότι τελικά δε μου κάθεται καλά και δεν προλαβαίνω να το μεταποιήσω. Αυτά παθαίνεις όταν σε πιάνουν οι τσιγκουνιές σου. Σου έρχεται το φόρεμα σπίτι και όταν το φοράς…μετανιώνεις. Όχι δηλαδή ότι είναι και χάλια. Απλώς είναι λίγο πιο φαρδύ από όσο θα ήθελα. Λίγο πιο στενό παλεύεται. Φοράς έναν υπερκορσέ ή ένα υπερκαλσόν που καταλήγει να κοστίζει πιο πολύ από το ίδιο το φόρεμα και είσαι μια χαρά. Αποφεύγεις βέβαια να κάτσεις όλο το βράδυ, μήπως και ακούσεις κανέναν ήχο που σημαίνει ότι όλο το πάρτι κοιτάει τον πισινό σου επειδή σκίστηκε το φόρεμά σου, αλλά χαλάλι. Φαίνεσαι 2 κιλά πιο λεπτή. Αν το ρούχο είναι ελάχιστα φαρδύ όμως, δεν κολακεύει. Πολύ φαρδύ εντάξει. Το πουλάς ότι είναι από άποψη. Λίγο φαρδύ, δεν παλεύεται. Το δικό μου είναι εντάξει στην κοιλιά και στο στήθος, αλλά είναι μπόλικο κάτω από τις μασχάλες. Η Κριστίν μού γκρινιάζει ότι κάνω βλακείες όταν αγοράζω από το ίντερνετ, αλλά δε με νοιάζει τι λέει. Με μια διακριτική παραμάνα σε κάθε πλευρά και τα χέρια μου συνεχώς κολλημένα στα πλάγια θα είμαι ΟΚ. Αρκεί να μη χρειαστεί να σηκώσω τα χέρια, σκέφτομαι και γελάω. Η Κριστίν με κοιτάει παραξενεμένη. Είναι λίγο πιο συγκρατημένη από μένα. Δικηγόρος, βλέπεις. ‘Η «δικηγορέσσα», όπως την αποκαλώ όταν θέλω να την τσαντίσω.

Ετοιμάζομαι γρήγορα γρήγορα για τη δουλειά. Σήμερα είναι 21 Δεκεμβρίου και ξεκινάει η χριστουγεννιάτικη άδειά μας από το απόγευμα και μετά. Βρέχει και φοράω ένα μάλλινο φόρεμα και γαλότσες. Δεν κολακεύουν τα πόδια μου, αλλά είμαι αναγκασμένη. Τι ωραία που θα ήταν να ζω σε μια χώρα με ζεστό κλίμα. Θα φορούσα χειμώνα καλοκαίρι σανδάλια και θα έδειχνα σε όλους τι ωραία πόδια έχω. ‘Η έστω νομίζω ότι έχω. Στο δρόμο πετυχαίνω την Τζο και πάμε μαζί στη δουλειά. Μου λέει ότι το φόρεμά της είναι μπλε και μακρύ και ότι κόστισε 300 λίρες. Εγώ αποφεύγω να αναφέρω τιμή. Θα καταπλήξω με φόρεμα των 100 λιρών. Μόνο! Φυσικά, σε όποιον ρωτήσει θα πω ότι είναι πανάκριβο και ότι είναι από μια μπουτίκ που έχω βρει με πολύ εξκλούσιβ ρούχα και θα αποφύγω να δώσω οδηγίες.

Ο προϊστάμενός μου, γνωστός και ως Αντριου, με καλεί στο γραφείο του. Η Λέιλα μού ρίχνει μια ματιά τύπου μα-πώς-μπορείς-και-κυκλοφορείς-χωρίς-ψεύτικες-βλεφαρίδες και με προτρέπει να μπω στο γραφείο του. Ο Αντριου μού αναθέτει να δακτυλογραφήσω κάτι σελίδες και να ετοιμάσω μερικά ενημερωτικά μέιλ για το εταιρικό πάρτι. Εκτός από τον πρόεδρο θα έρθουν και μερικοί πολιτικοί και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες, οπότε πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και μπλα μπλα μπλα. Όση ώρα μιλάει κοιτάω τα δόντια του και προσπαθώ να καταλάβω αν φοράει μασέλα, οπότε όταν τελειώνει το λογύδριο και με ρωτάει αν είναι όλα εντάξει, αργώ λίγο να του απαντήσω. Ο Αντριου καθαρίζει τη φωνή του και με ξαναρωτάει. Αναπηδάω και γνέφω καταφατικά. Θεέ μου, τι αφόρητος άνθρωπος! Ούτε τα δόντια του δε μας αφήνει να δούμε. Άραγε η Λέιλα ξέρει την αλήθεια;

Στις 12 είμαι χυμένη πάνω στο γραφείο μου και πληκτρολογώ τα μέιλ. Τα στέλνω σε μια έτοιμη λίστα διευθύνσεων που μου έδωσαν. Μα γιατί δεν παίρνει η ΤΖο;
Κατά τις 2 την παίρνω, αλλά μου λέει ότι έχει πολλή δουλειά. Κρίμα, σκέφτομαι, θα μείνω χωρίς καφέ και γλυκό. Κατεβαίνω στο λόμπι όπου υπάρχει μηχάνημα που πουλάει σοκολάτες και άλλα τέτοια για να τσιμπήσω ένα σνακ. Ο Αντι περνάει από δίπλα μου και μου πετάει ένα σχόλιο του τύπου «η σοκολάτα, λένε, είναι υποκατάστατο του σεξ». Του απαντάω λίγο πιο δυνατά από όσο ορίζει η ευγένεια «το ξέρω, γι’ αυτό και τις ρήμαζα όσο καιρό ήμασταν μαζί» και τον αποστομώνω. Έχω υποστεί πολλά υπονοούμενα και δε θα το επιτρέψω άλλο αυτό. Η ρεσεψιονίστ με κοιτάει γελαστή. Της άρεσε μάλλον. Μου κλείνει το μάτι.

Κατά τις 5 κλείνω τον υπολογιστή μου και κατευθύνομαι στο κομμωτήριό μου. Έχω ραντεβού κατά τις 5.30 για να κόψω και να φορμάρω τα μαλλιά μου. Λέω να ζητήσω ένα απλό ίσιωμα και αύριο θα τα μαζέψω μόνη μου σε ένα χαλαρό κότσο με μερικές ανέμελες τούφες. Τα μαλλιά μου ευτυχώς είναι μακριά και ξανθά, οπότε δε χρειάζονται και πολλά για να είναι όμορφα. Μερικές φουρκέτες και δύο μπουκάλια λακ. Ο κομμωτής μου γκρινιάζει γιατί έχει να με δει καιρό. «Μάρκο, αφού κλείνω ραντεβού στις 5 και με πιάνετε στις 6!» λέω τάχα πειραγμένη και αυτός γελάει. «Πέρνα για καφέ, όχι απαραίτητα για κούρεμα!» μου λέει και με φιλάει. Ο Μάρκο είναι Ισπανός και είναι πολύ όμορφος. Ελπίζω να μην είναι γκέι. Μου τα κόβει ένα δάχτυλο και μου τα ισιώνει με βουρτσιές προς τα έξω. Με ψεκάζει με λακ, πληρώνω και φεύγω. Σταματάω κοντά στο σπίτι μου σε ένα μικρό μαγαζί για μερικά περιοδικά και ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί. Παρασκευή βράδυ σήμερα. Λογικά η Κριστίν κι εγώ θα δούμε καμιά ρομαντική κομεντί, παρέα με μπισκότα και κόκκινο κρασί. Παράξενος συνδυασμός, το ξέρω, αλλά μας αρέσει! Αυτό κάνουμε κάθε Παρασκευή απαρέγκλιτα εδώ και 4 χρόνια που συγκατοικούμε στο Λονδίνο. Μέναμε μαζί και στη φοιτητική εστία στο Εδιμβούργο όπου σπουδάζαμε, αλλά εκεί κάθε Παρασκευή βγαίναμε και μεθούσαμε και σέρναμε τα κορμιά μας ξημερώματα στο σπίτι. Ωραία χρόνια…σκέφτομαι και χαμογελώ. Βρίσκω την αγαπημένη μου συγκάτοικο με 2 DVD στο χέρι όταν ανοίγω την κόκκινη πόρτα μας. «Music and Lyrics» ή «Never Been Kissedμε ρωτάει χαμογελαστή.

Ωχ, σκέφτομαι. Δεν τη γλυτώνω την Ντρου Μπάριμορ απόψε.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου