Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Παρασκευή, 28 Σεπτεμβρίου 2012

Σε μια ώρα θα' χουν όλα τελειώσει...


Χορός

Όταν τελείωσε η δημοπρασία των έργων των μαθητών και η λαχειοφόρος αγορά σηκώθηκε ο διευθυντής του σχολείου να μιλήσει στο πόντιουμ. Κανείς δεν ήξερε τι θα έλεγε, καθώς δεν είχε πει σε κανέναν ότι θα έβγαζε λόγο. Μάλλον ήταν κάποια απόφαση της στιγμής, αλλά κανείς δεν την εκτίμησε, επειδή έπρεπε να περιμένουν να τελειώσει και αυτό μέχρι να σερβιριστεί το φαγητό. Ο κύριος Μακέιν όμως έβγαλε ένα μακροσκελή λόγο για τη χαρά του να είσαι νέος, τις φιλοδοξίες και τα όνειρα που έχουν οι νέοι, τη δύσκολη οικονομική συγκυρία και άλλα πολλά, ώσπου προς μεγάλη έκπληξη όλων, κάλεσε στο πόντιουμ τον Εντουαρτν να βγάλει ένα λόγο επειδή όπως είπε «είναι το καμάρι του λυκείου χάρη στις αθλητικές και σχολικές επιδόσεις του».

Ο Εντουαρντ έδειχνε να μην ξέρει από πού του ήρθε και η Μόργκαν χαμογέλασε. Του πήρε λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να πάρει την απόφαση να σηκωθεί. Μόνο εκείνη ήξερε ότι σιχαινόταν να μιλάει μπροστά σε κοινό. Η Σαμάνθα τής τσίμπησε το χέρι κάτω από το τραπέζι. Ο Εντουαρντ σηκώθηκε αργά και πήγε στο πόντιουμ φανερά αμήχανος. Προσάρμοσε το μικρόφωνο πιο ψηλά και καθάρισε τη φωνή του.

Κυρίες και κύριοι, καταρχήν ευχαριστούμε όλοι που ήρθατε απόψε να στηρίξετε το φιλανθρωπικό μας σκοπό και ευχαριστώ και τον κύριο Μακέιν για τα καλά του λόγια. Δε θα σας κουράσω πολύ, αλλά θέλω να πω μερικά λόγια μιας και μου δόθηκε η ευκαιρία.

Η Μόργκαν είχε μείνει άναυδη. Ο Εντουαρντ μιλούσε μπροστά σε κοινό 400 ατόμων χωρίς να κομπιάζει. Ε λοιπόν, είχαν αλλάξει πολλά μέσα σε δύο χρόνια σκέφτηκε με κάποια λύπη…

Ελπίζω μέσα σε αυτή την ομολογουμένως άσχημη οικονομική συγκυρία όλοι οι απόφοιτοι του Ρίτζγουεϊ να βρουν το δρόμο τους προς την επιτυχία. Ελπίζω οι μόχθοι μας, είτε λίγοι είτε πολλοί, να ανταμειφθούν με μια λαμπρή καριέρα και σε μερικά χρόνια να βλεπόμαστε στο δρόμο και να καμαρώνουμε για όσα έχουμε καταφέρει.

Κυρίως όμως εύχομαι, σε αυτό το μονοπάτι προς την επιτυχία, να μην αφήσουμε πίσω τα προσωπικά μας ενδιαφέροντα. Η επιτυχία χωρίς την προσωπική ευτυχία είναι μισή. Δουλέψτε, διαβάστε, κοπιάστε, αλλά βρείτε λίγο χρόνο να κάνετε κάτι που αγαπάτε παρέα με φίλους ή με το άλλο σας μισό. 

Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ.

Η αίθουσα σείστηκε από χειροκροτήματα. Μικρό μήνυμα αλλά και περιεκτικό. Ακόμα και οι γονείς της Μόργκαν χειροκρότησαν διακριτικά. Οι γονείς της Σαμάνθα που δεν ήξεραν τι είχε συμβεί με τους Λάμπερτ είπαν στο τραπέζι «εξαίρετος νέος». Οι γονείς της Μόργκαν φυσικά δεν απάντησαν, αλλά η Μόργκαν από μέσα της είχε φουσκώσει από περηφάνια.

Μισή ώρα μετά, τα φαγητά είχαν σερβιριστεί και οι περισσότεροι είχαν αποφάει τις υπέροχες λιχουδιές που είχε ετοιμάσει το καλύτερο κέιτερινγκ του Μέιν. Η Σαμάνθα πήρε τη Μόργκαν από το χέρι για να πάνε να συναντήσουν τους συμμαθητές τους που ήταν διασκορπισμένοι σε διάφορα τραπέζια με τους γονείς τους. Ευτυχώς οι γονείς της Μόργκαν παρόλο που δεν ήξεραν καλά τους γονείς της Σαμάνθα μιλούσαν ευχάριστα μαζί τους και έτσι τα κορίτσια δε χρειάστηκε να ανησυχήσουν μήπως βαρεθούν.

«Θα χορέψουμε; Τι λες;» είπε η Χέλεν στη Σαμάνθα.
«Ε φυσικά. Ποιος έχει αναλάβει τη μουσική παρεμπιπτόντως;»
Κανείς δεν ήξερε, αλλά μόλις άρχισαν τα πρώτα κομμάτια λύθηκε η απορία όλων τους. Παρόλο που μερικοί μαθητές ήταν γνωστοί για την πλούσια μουσική συλλογή τους, κανείς δεν είχε επιλεχθεί για να διαλέξει τραγούδια για την αποψινή βραδιά. Ο λόγος ήταν ότι ο κύριος Τρίνιτ είχε αποφασίσει να διαλέξει αυτός τα τραγούδια με σκοπό να περάσει μηνύματα στη δεσποινίδα Γουίλιαμς. Καθόταν πίσω από τον υπολογιστή και επέλεγε κομμάτια κοιτώντας τη με νόημα. Το αποτέλεσμα είναι όλο το βράδυ να ακούγονται μπαλάντες και χορευτικά τραγούδια της δεκαετίας του ’80 και να διασκεδάζουν μόνο οι γονείς.

«Τι θα κάνουμε;» είπε ο Πίτερ. «Πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο θα ακούσουμε και disco”.
Tα παιδιά είχαν ξεκαρδιστεί στα γέλια. «Θεέ μου, ας βάλει έστω λίγη Βritney Spears, να αλλάξει ο αιώνας» είπε δραματικά ο Ρος.
Εκείνη την ώρα ήρθε και ο Εντουαρντ με την Τζίνα αγκαζέ. Μπλιαχ.
«Ρε παιδιά, τι έγινε με τη μουσική; Αν ακούσω το Hello θα αυτοκτονήσω» είπε η Τζίνα.
«Κάτι πρέπει να κάνουμε» είπε σοβαρά ο Εντουαρντ και όλοι συμφώνησαν.
«Έχει κανείς πάνω του ή στο αμάξι κάποιο στικάκι ή MP3 player; Να κάνουμε μια μεγάλη λίστα με καινούργια τραγούδια και να ζητήσουμε να παίξει αυτή. Ελπίζω να έχει καταλάβει ότι η δεσποινίδα Γουίλιαμς τον αγνοεί και να μην επιμείνει άλλο» είπε η Μόργκαν.

Σε δέκα λεπτά είχαν μαζέψει γύρω στα 100 τραγούδια των τελευταίων δέκα ετών και τα φόρτωσαν στον υπολογιστή που ήταν συνδεδεμένος με τα μεγάφωνα.
«Και εγένετω 21ος αιώνας» αναφώνησε ο Φρεντ ενώ πατούσε Play σε ένα σύγχρονο χορευτικό κομμάτι.

Ξαφνικά η πίστα γέμισε μαθητές που χόρευαν ξέφρενα στους ρυθμούς του r nb κομματιού. H Μόργκαν χόρευε πότε με τον Πίτερ και πότε με τη Σαμάνθα και τη Μαίρη. Όλοι περνούσαν επιτέλους πολύ καλά. Η μουσική ήταν φοβερή και όλοι έδιναν τον καλύτερο εαυτό τους στην πίστα. Φοβερό ρυθμό είχε κυρίως η Τζίνα, παραδέχτηκε απρόθυμα από μέσα της η Μόργκαν. Η «προϋπηρεσία» της ως μαζορέτα την είχε κάνει πολύ ικανή χορεύτρια. Τώρα χόρευε με τον Εντουαρντ ένα αργό κομμάτι και έδειχναν πολύ ταιριαστοί. Η Μόργκαν αποκαρδιώθηκε και έκανε να πάει προς τους γονείς της, αλλά την πρόλαβε ο Πίτερ πριν κατέβει από την πίστα.
«Μου χρωστάς ένα μπλουζ» της είπε και η Μόργκαν δέχτηκε. Δεν ήθελε να δώσει λάθος εντυπώσεις στον Πίτερ, αλλά ήθελε να χορέψει με κάποιον κάτι πιο αργό.
Όταν τελείωσε το κομμάτι, ο Πίτερ την κράτησε στην αγκαλιά του δείχνοντας την πρόθεσή του να χορέψει ξανά μαζί της. Η Μόργκαν δεν ήθελε, αλλά δεν ήθελε να τον προσβάλει.
«Μπορώ;» άκουσε τον Εντουαρντ να λέει στον Πίτερ.
«Έλεγα να χορέψω εγώ μαζί της» είπε ο Πίτερ.
«Μόλις χόρεψες» του είπε δυναμικά ο Εντουαρντ και άρπαξε την Μόργκαν. Ο Πίτερ εκνευρίστηκε, αλλά δεν το έδειξε. Η Σαμάνθα τού ζήτησε να χορέψουν ενώ έμπαινε το επόμενο τραγούδι.

Ο Εντουαρντ πήρε τη Μόργκαν αγκαλιά και αυτή ακούμπησε το κεφάλι της στο στήθος του. Το τραγούδι που έπαιζε ήταν πολύ ρομαντικό. Ένιωθε ότι ζούσε σε ένα παραμύθι. Ήταν πάλι στην αγκαλιά του.
«Μα τώρα πες μου» του ψιθύρισε «πώς πέτυχες το τραγούδι;»
«Είναι δικά μου τραγούδια και ήξερα τι θα παίξει μετά» γέλασε.
«Ξέρω δύο τραπέζια τουλάχιστον που έχουν πάρει φωτιά αυτή τη στιγμή. Επίτηδες το έκανες;» ρώτησε η Μόργκαν.
«Μπορείς να το πεις και έτσι» παραδέχτηκε σατανικά.
«Μας κοιτάνε όλοι» είπε η Μόργκαν γελώντας.
«Εσένα κοιτάνε. Είσαι ασύλληπτα όμορφη απόψε».
Η καρδιά της Μόργκαν κόντεψε να σπάσει με αυτό που άκουσε. «Ασύλληπτα όμορφη» είχε πει; Άραγε είχε πει και στην Τζίνα τα ίδια;

Χόρευαν αγκαλιασμένοι, ίσως λίγο πιο σφιχτά απ’ ό,τι έπρεπε, και η Μόργκαν αφουγκραζόταν την καρδιά του. Ήθελε να σηκώσει τα μάτια της και να του πει όσα ένιωθε, αλλά δεν ήξερε τι θα της απαντούσε. Μύριζε ξανά το άρωμά του, ήταν ξανά δικός της έστω για λίγο. Το τραγούδι κόντευε να τελειώσει και δεν άντεχε στην ιδέα ότι δε θα τον ξαναένιωθε ποτέ τόσο κοντά της. Η χρονιά θα τέλειωνε και μετά θα περνούσαν σε διαφορετικές πόλεις. Ίσως δεν τον ξανάβλεπε ποτέ. Ξαφνικά ένιωσε δάκρυα να κυλούν από τα μάτια της και έκρυψε το πρόσωπό της στο στέρνο του.

«Μην κλαις, καρδιά μου, ό,τι έγινε έγινε» της ψιθύρισε και την άφησε από την αγκαλιά του όταν τέλειωσε το τραγούδι.

Η Μόργκαν απέμεινε μόνη στη μέση της πίστας ώσπου την τράβηξε η Σαμάνθα να χορέψουν. Όση ώρα χόρευε η Μόργκαν σκεφτόταν αυτό που της είχε πει ο Εντουαρντ. Δεν είχε καταλάβει τίποτα. Είχε παρανοήσει. Νόμιζε ότι έκλαιγε για όσα συνέβησαν τότε, όμως εκείνη έκλαιγε για όσα συνέβησαν μετά. Θεέ μου, θα καταλάβει ποτέ; αναρωτήθηκε και προσπάθησε να διασκεδάσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου