Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Δευτέρα, 18 Μαρτίου 2019

Κεφάλαιο 28-τι να ναι άραγε;


Τα παιδιά έφτασαν στο σπίτι λίγο μετά τις τρεισήμισι και έφαγαν μαζί χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα. Η Κλόι τούς ρώτησε αν πήγαν όλα καλά στο σχολείο προσπαθώντας να σπάσει τη σιωπή. Ανεπιτυχώς. Δεν έκαναν τίποτα άλλο παρά να γνέφουν θετικά χωρίς να την κοιτάνε. Εννοείται ότι δεν είχε τηλεφωνήσει στο αφεντικό της με το που είδε τον Απόλλωνα. Του είχε στείλει ένα γραπτό μήνυμα και του έλεγε ότι θα του τηλεφωνήσουν όλοι μαζί μόλις κατάφερνε το παιδί να της μιλήσει και να νιώσει λίγο πιο άνετα και τον παρακαλούσε να το δεχτεί χωρίς να θυμώσει. Δεν της είχε απαντήσει, πράγμα που δεν ήταν πολύ καλό δείγμα, αλλά δεν είχε χρόνο και ενέργεια να ασχοληθεί με τον πατέρα όταν είχε τον γιο μπροστά της να ανακατεύει το πιάτο του με το κουτάλι χωρίς να τρώει μπουκιά και να δείχνει τόσο δυστυχισμένος.

"Μόλις φάτε, πάμε στο σπιτάκι γιατί σας έχω ετοιμάσει μια δραστηριότητα να κάνουμε μαζί μόλις τελειώσουμε τη μελέτη" τους είπε με ενθουσιασμό. Ο Απόλλωνας βόγγηξε. Η Άρτεμις απλά έγνεψε. Ο κύριος Τόμας πηγαινοερχόταν και μάζευε πιάτα συνεχώς, χωρίς να μιλάει. Η Κλόι παραξενεύτηκε με την παρουσία του εκεί γιατί σπάνια εκείνος μάζευε τα πιάτα αλλά με μια πιο προσεκτική σκέψη, συνειδητοποίησε ότι μάλλον προσπαθούσε να ακούσει αν ο Απόλλωνας τής εκμυστηρευόταν κάτι για το συμβάν.

Τα παιδιά πήγαν στα δωμάτιά τους και άφησαν τσάντες, άλλαξαν ρούχα και κατά τις πέντε παρά είκοσι έφτασαν στο σπιτάκι. Η Κλόι τούς καλωσόρισε γλυκά αν και μέσα της έβραζε από άγχος να μάθει τι είχε συμβεί. Δεν ήθελε όμως να το κάνει απότομα. Μόλις κάθισαν, ζήτησε από την Άρτεμη να ξεκινήσει να διαβάζει τα αυριανά της μαθήματα και αποσύρθηκε με τον Απόλλωνα στο δωμάτιό της. Το παιδί δεν έφερε αντιρρήσεις. Είχε αποδεχτεί ότι έπρεπε επιτέλους να μιλήσει για το θέμα και όχι να το κρύβει κάτω από το χαλί. 
"Απόλλωνα, νομίζω ότι είναι η ώρα να μιλήσεις κάπου. Και όχι για να απολογηθείς. Μην το νιώθεις έτσι" του είπε ξεκάθαρα. "Για να ξαλαφρώσεις. Για να συνειδητοποιήσεις ότι μπορεί κάποιος να σε καταλάβει".  Το παιδί φυσικά δεν μιλούσε. Ούτε την κοιτούσε. Η Κλόι επιθεώρησε γρήγορα τα χέρια και το κεφάλι του. Δεν είχε μελανιές ή γρατσουνιές. "Ο πατέρας σου θέλει να σου μιλήσει εδώ και δύο ώρες περίπου αλλά του είπα να περιμένει και θα το κάνει. Αλλά νομίζω ότι σιγά σιγά πρέπει να μας ανοιχτείς γιατί δεν επιτρέπεται να φέρεσαι έτσι και να μην δίνεις πουθενά λογαριασμό".
"Αφήστε με ήσυχο" είπε μόνο. Η Κλόι σώπασε λίγο. Νόμιζε ότι θα τον κατάφερνε, αλλά η πρώτη απόπειρα ήταν ανεπιτυχής.
"Δεν θα σε αφήσουμε ήσυχο. Ο πατέρας σου είναι πατέρας σου και εγώ έχω χρέος να σε φροντίζω και να σε βοηθάω να αναπτύξεις την προσωπικότητά σου με έναν υγιή τρόπο. Να γίνεις αυτό που μπορείς να γίνεις και όχι αυτό που περιμένουν οι άλλο από σένα".
"Πολύ νοιάζεστε" της είπε ειρωνικά. "Ο πατέρας μου λείπει συνέχεια και εσύ θα φύγεις όπως έφυγαν και οι άλλες. Νομίζεις ότι είσαι η πρώτη που την πάτησε με τον πατέρα μου;" την αιφνιδίασε. Ένιωσε την ανάσα της να κόβεται και το στομάχι της να καίει. Δεν ήξερε τι έπρεπε να απαντήσει σε αυτό. Ένιωθε γυμνή μπροστά στο παιδί. Είναι δυνατόν να είχε καταλάβει; Και τι ήταν αυτό που είπε; Ο πατέρας του είχε μπλέξει με τις προηγούμενες συναδέλφους της; Ήταν κάτι που συνήθιζε και όταν της βαριόταν της έδιωχνε;
"Καταρχήν δε σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι. Δεν είμαστε συνομήλικοι και δε σου έχω δώσει ποτέ δικαίωμα να μου λες κάτι τόσο προσωπικό. Θα το αντιπαρέλθω  και να συνεχίσω. Ο πατέρας σου λείπει συχνά, αλλά αν αυτό σε ενοχλούσε θα έπρεπε να του το κάνεις ξεκάθαρο" άλλαξε γρήγορα θέμα αλλά ήξερε ότι όταν έμενε μόνη θα έπρεπε να σκεφτεί προσεκτικά.
"Δε μου αρέσει να χάνω".
"Μπορείς και να μην έχανες. Μπορεί και να καταλάβαινε. Ότι σας λείπει. Αν το κρύβετε τόσο προσεκτικά, πώς να το καταλάβει; Αλλά ακόμα και να έχανες, ακόμα και να μην γινόταν αυτό που ήθελες, εσύ θα ήσουν σίγουρος ότι είχες προσπαθήσει".
"Αυτό κάνεις κι εσύ;" την κοίταξε ξαφνικά. Κάθε φορούσε που την κάρφωνε με τα καταγάλανα μάτια του της θύμιζε  πολύ τον πατέρα του. Του χαμογέλασε γλυκά, αλλά ήθελε να τον σκοτώσει για το σχόλιό του. Είχε πέσει διάνα. Η οξυδέρκεια αυτού του παιδιού ήταν μοναδική. 
"Προσπαθώ. Αλλά δεν είμαι εγώ το θέμα τώρα. Δεν είμαι εγώ που επέστρεψα από το σχολείο με δεύτερη αποβολή σε τόσο σύντομο διάστημα".
"Δεν θέλω να ξαναγυρίσω στο βρωμοσχολείο. Μπορείς να μας κάνεις εσύ μαθήματα και να τελειώσω μαζί σου την τάξη και του χρόνου βλέπουμε" πρότεινε εκείνος.
"Πρέπει να λύσουμε το πρόβλημα. Πες μου τι συμβαίνει, σε παρακαλώ. Ποιος σε ενοχλεί;".
"Κανείς. Άσε με ήσυχο. Δε θέλω να μιλήσω".
"Σου υπόσχομαι να προσπαθήσω να βοηθήσω χωρίς να σε κρίνω. Σου υπόσχομαι ότι θα σε ακούσω και θα σεβαστώ το πώς νιώθεις. Αλλά μην απομονώνεσαι. Ζεις σε ένα...εναλλακτικό περιβάλλον αλλά ζεις σε ένα περιβάλλον αγάπης και φροντίδας. Δε σε αγνοούμε. Δεν αδιαφορούμε. Όλοι θέλουμε για σένα να είσαι ευτυχισμένος. Σε αγαπάμε. Συγγνώμη αν δεν το ακούς συχνά. Αλλά σε αγαπάμε" επέμεινε. Δεν σήκωσε το κεφάλι του αλλά είδε τους μυς των ώμων του να σφίγγουν και να χαλαρώνουν. Ήταν πεπεισμένη ότι με μια δήλωση αγάπης θα τον έκανε να ανοιχτεί.
"Ο πατέρας θα είναι έξαλλος" της είπε ψιθυριστά, ανοίγοντας ένα παραθυράκι.
"Σίγουρα είναι, αλλά τον έχω καταφέρει και θα περιμένει λιγάκι μέχρι να μιλήσετε. Εντωμεταξύ του υποσχέθηκα ότι θα μιλήσουμε οι δυο μας και θα ήθελα να ξέρω ακριβώς τι συμβαίνει πριν μιλήσετε για να μπορώ να επέμβω αν χρειαστεί".
"Κλόι, δεν πρόκειται να σου μιλήσω. Είναι κάτι...πολύ προσωπικό. Ξέρεις ότι έχω ένα πρόβλημα με έναν συμμαθητή μου. Ότι έχει πέσει ξύλο δυο φορές. Δε θα σου πω γιατί. Είναι κωλόπαιδο και δεν το μετανιώνω αλλά...."
"Πρόσεχε τη γλώσσα σου!" του φώναξε. 
"Αυτό είναι το θέμα τώρα;".
"Πάντα είναι θέμα το να είσαι ευγενικός".
"Εδώ συζητάμε το λόγο που ξαναπήρα αποβολή επειδή  έδειρα κάποιον και σε πειράζει που είπα τη λέξη κωλόπαιδο; Έχεις πλάκα, Κλόι" είπε παραιτημένος. 
"Σε λίγο θα πρέπει να τηλεφωνήσω στον πατέρα σου. Δε θέλω να του πω ότι αντί να μου μιλάς, μου κάνεις υποδείξεις".
"Θα του μιλήσω εγώ και θα καταλάβει" είπε ο Απόλλωνας κοιτώντας έξω από το παράθυρο. Είχε πολύ κρύο και οι ειδήσεις έλεγαν ότι μπορεί να χιονίσει. "Μην στενοχωριέσαι εσύ"'.
"Απόλλωνα, δε με αφήνεις να βοηθήσω. Δεν έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη σου και αυτό με λυπεί αλλά το σέβομαι. Θα μιλήσεις με τον πατέρα σου όταν τηλεφωνήσει. Έχουν περάσει σχεδόν 3 ώρες. Ειλικρινά απορώ που δε μας έχει ενοχλήσει. Ελπίζω να μην έχει πάθει κάτι" μονολόγησε η Κλόι που πραγματικά παραξενευόταν με την ξαφνική μεταστροφή. 
"Μισώ τα Χριστούγεννα" είπε  ο μικρός μελαγχολικά μετά από μια τεράστια σιωπή ενώ συνέχιζε να κοιτάει απέξω. Μέχρι που ένας δυνατός, μηχανικός ήχος και μια λάμψη στον ουρανό διέκοψε τις σκέψεις και των δύο. 








Πέμπτη, 14 Μαρτίου 2019

κεφάλαιο 27-ποινολόγιο


Κεφάλαιο 27

Η Κλόι κοίταξε το ημερολόγιο που είχε στον τοίχο της. Ήταν 20 Δεκεμβρίου. Σε δύο μέρες έκλειναν τα σχολεία και ξεκινούσαν οι χριστουγεννιάτικες διακοπές. Όλα στο κεφάλι της ήταν τελείως μπερδεμένα. Ο Απόλλωνας παρέμενε απόμακρος και η επίδοσή του στο σχολείο είχε αναπόφευκτα πέσει. Η Άρτεμη είχε αρχίσει να βαριέται στα μαθήματα μαζί της επειδή ο Απόλλωνας ήταν τόσο υποτονικός και δύσκολα υπήρχε ενέργεια στο μάθημα. Τα παιδιά δεν ήθελαν να κάνουν σχεδόν ποτέ κάτι μαζί. Ο πατέρας τους τηλεφωνούσε κάθε βράδυ απαρέγκλιτα στις 20.00 και τη ρωτούσε διάφορες λεπτομέρειες για την καθημερινότητα των παιδιών αλλά της είχε ξεκαθαρίσει ότι ήταν πολύ απασχολημένος με το πρότζεκτ του και επειδή αμέσως μετά την πρωτοχρονιά ήταν τα εγκαίνια και είχε πολλές εκκρεμότητες εννοείται (!) ότι δε σκόπευε να έρθει για γιορτές. Τα παιδιά το θεώρησαν φυσιολογικό και αυτό είναι που την στενοχώρησε πιο πολύ. Ο τρόπος που το δέχονταν χωρίς να αντιδρούν πια. Λες και ήταν κάτι που δεν μπορούσε να αλλάξει.
Έτσι όπως είχαν έρθει τα πράγματα δεν μπορούσε να φύγει. Σκόπευε να επισκεφτεί για έκπληξη τους δικούς της μέσα στις γιορτές και μάλιστα είχε ρίξει και μια ματιά στα εισιτήρια αλλά η βόμβα της αποβολής του Απόλλωνα και οι μετέπειτα εξελίξεις έβαλαν φρένο στις σκέψεις της. Εφόσον ο πατέρας τους δε θα ερχόταν, δεν μπορούσε να τα αφήσει τα παιδιά μόνα, και μάλιστα μια τόσο φορτισμένη περίοδο.
«Η σωστή παιδαγωγός δεν πρέπει να δένεται με τα παιδιά». Έτσι της έλεγε η αγαπημένη της καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο. Η σωστή παιδαγωγός έπρεπε να κρατάει μια απόσταση ώστε να παίρνει τις σωστές αποφάσεις για τα παιδιά και τη σωστή στιγμή. Έπρεπε να μείνει εκεί και να περάσει Χριστούγεννα μαζί τους; Όχι. Τα παιδιά θεωρούσαν δεδομένο ότι θα λείπει. Ήξεραν ότι θα γιορτάσουν όπως κάθε χρόνο. Με το προσωπικό. Και με σύνδεση skype με τον πατέρα τους. Θα τους έδινε λάθος μήνυμα αν έμενε και τους πρόσφερε ένα πιο ζεστό χριστουγεννιάτικο κλίμα; Μια πιο στοργική αγκαλιά; Ναι. Αλλά θα το έκανε. Η επαγγελματική της ταυτότητα ερχόταν σε σύγκρουση με το προσωπικό της σύστημα αξιών. Ήθελε να μείνει και θα το έκανε. Τα αγαπούσε τα παιδιά. Αυτό θόλωνε δυστυχώς την κρίση της και μεροληπτούσε υπέρ τους αλλά δεν μπορούσε να τα σκέφτεται μόνα τους μέσα στις γιορτές. Απλά δεν μπορούσε.
Το είχε αποφασίσει εδώ και μερικές μέρες αλλά δεν το ήξερε κανείς στην Ελλάδα. Η μητέρα της και ο αδερφός της το ήξεραν βέβαια και παρόλο που γκρίνιαξαν λίγο, δέχτηκαν τους λόγους για τους οποίους εκείνη επέλεξε να μείνει. Ούτε στα παιδιά το είχε πει. Περίμενε να γυρίσουν σήμερα και θα τους το ανακοίνωνε. Ήλπιζε μόνο να χαίρονταν.
Βγήκε στα μαγαζιά και αγόρασε πράγματα για χριστουγεννιάτικες κατασκευές. Προσπάθησε να βρει μερικά βασικά υλικά για αγγλικές συνταγές Χριστουγέννων και αγόρασε κάρτες για να γράψουν τα παιδιά στους συγγενείς τους στην Αγγλία. Θα της έστελναν εξπρές. Γύρισε σπίτι και πρόσθεσε μερικές μπάλες στο δέντρο που είχε στο σπίτι της. Αυτό στο κεντρικό κτίριο ήταν πολύ…άψυχο. Όλα τα στολίδια ήταν τέλεια. Σε χρωματική αρμονία και πανάκριβα. Έδειχναν σαν να τα είχε διαλέξει κάποιος διακοσμητής. Το δικό της είχε πολύχρωμα στολίδια που τα είχαν διαλέξει τα παιδιά σε διάφορες φάσεις. Έβλεπαν κάτι και το αγόραζαν. Μετά από μερικές μέρες πρόσθεταν κάτι άλλο. Έφτιαχναν κάτι στο σχολείο, το κρεμούσαν και αυτό. Το δέντρο τής είχε φέρει ο Βασίλης ένα απόγευμα μετά από εντολές του αφεντικού τους. Της άρεσε που την είχε σκεφτεί.
Το κινητό της δονήθηκε ξαφνικά και το έβγαλε μηχανικά από την τσάντα ενώ ξεκλείδωνε την πόρτα της.
«Παρακαλώ;» είπε χωρίς να δει ποιος την καλούσε.
«Πάλι! ΠΑΛΙ!» ούρλιαξε μια γνώριμη φωνή στο αυτί της.
«Τι πάλι; Τι έγινε;» τον ρώτησε. Δεν τον είχε άκουσε ποτέ τόσο έξαλλο και δεν ήταν άνθρωπος που δεν άκουγες εύκολα τη φωνή του!
«Λογικά σε λίγη ώρα έρχεται σπίτι. Πήραν πρώτα εμένα βέβαια. Τους είπα να μη διστάσουν να κάνουν αυτό που πρέπει. Θα πρέπει να βρούμε λύση» τον άκουγε να μιλάει αλλά δεν μπορούσε να καταλάβει ούτε λέξη.
«Μιλήστε πιο αργά και εξηγείστε μου» τον παρότρυνε. Τον άκουσε να παίρνει μια βαθιά ανάσα.
«Ο Απόλλωνας είναι στο γραφείο του διευθυντή πάλι. Τον απέβαλλαν ξανά. Δε θα επιστρέψει στο σχολείο πριν τις διακοπές. Ο Βασίλης θα περιμένει να πάει 15.00 για να πάρει και την Άρτεμη. Εντωμεταξύ ο γιος μου περιμένει στο γραφείο του διευθυντή. Ο γιος μου! Κατά τις 16.00 θα είναι εκεί και θέλω αμέσως να με πάρετε. ΑΜΕΣΩΣ!» της είπε σχεδόν σαν διαταγή. Βασικά αυτό ήταν.
«Μπορείτε να μου πείτε τι ακριβώς έχει γίνει γιατί έχω μπερδευτεί και είμαι πολύ αναστατωμένη και με αυτό που ακούω και με τον τρόπο σας; Είναι καλά τα παιδιά;».
«Ο Απόλλωνας έμπλεξε πάλι. Δεν ξέρω λεπτομέρειες. Πάρτε με όταν έρθει».
«Σκοπεύετε να του μιλήσετε σε αυτό τον τόνο; Αν ναι, εγώ προσωπικά δε θα σας τηλεφωνήσω. Δε θα βγάλετε άκρη και θα τον εξαγριώσετε. Εδώ έχετε εκνευρίσει εμένα που δεν έχω κάνει κάτι» του είπε και μια βρισιά ξέφυγε από τα χείλη του. Η Κλόι σοκαρίστηκε.
«Λυπάμαι αν σας εκνευρίζω αλλά κοντεύω να τρελαθώ και μόλις χτύπησα το πόδι μου σε μια καρέκλα…» απολογήθηκε εκείνος κάπως.
«Λυπάμαι. Είστε καλά; Πονάτε;» τον ρώτησε όλο άγχος. Δεν ήθελε να πονάει. Ακόμα το πόδι του δεν ήταν καλά.
«Δεν είμαι εγώ το θέμα» της το ξέκοψε απότομα. «Απλά καλέστε με όταν έρθει ο γιος μου» της επανέλαβε και το έκλεισε. Η Κλόι ένιωσε σαν να κρατούσε στα χέρια της μια βόμβα. Αλλά έπρεπε να κόψει το σωστό καλώδιο.

Τρίτη, 5 Μαρτίου 2019

κεφάλαιο 26- σαν ρολόι...


Κεφάλαιο 26

Ο Απόλλωνας περνούσε την πιο δύσκολη φάση που είχε δει η Κλόι και πολύ φοβόταν ότι ήταν η πιο δύσκολη γενικά. Είχε τρεις μέρες να φάει παραπάνω από δύο μπουκιές. Η Κλόι δειπνούσε επίτηδες μαζί με τα παιδιά μεσημέρι και βράδυ για να έχει το νου της αλλά το παιδί, παρά τις παροτρύνσεις της, δεν άνοιγε το στόμα του να φάει.
Στο σχολείο δεν ήθελε καν να πάει και τις δύο πρώτες μέρες προφασίστηκε πονόκοιλο και έμεινε σπίτι. Την Τρίτη μέρα έγραφε ένα διαγώνισμα και πήγε. Φυσικά πάτωσε. Εντωμεταξύ η Άρτεμις είχε κλειστεί κι εκείνη στον εαυτό της, μάλλον σε κάποια σιωπηρή συμπαράσταση στον αδερφό της.
«Σε λίγο θα τηλεφωνήσει και ο πατέρας σας» τους είπε ενώ βρίσκονταν και οι τρεις στο σπιτάκι. Θεωρητικά μελετούσαν, αλλά μόνο εκείνη προσπαθούσε. Τα παιδιά είτε κοπανούσαν ρυθμικά το μολύβι πάνω στο τραπέζι είτε χασμουριόντουσαν.
«Εμείς μιλήσαμε το μεσημέρι που γυρίσαμε από το σχολείο» είπε η Άρτεμις βαριεστημένα.
«Βασικά εσύ μίλησες» είπε ο Απόλλωνας. Δεν έκρυβε τη δυσαρέσκειά του με τον πατέρα του αλλά η Κλόι δε ρωτούσε γιατί. Υπέθετε ότι είχε να κάνει με τον τσακωμό.
«Από εμένα είστε ελεύθεροι και ελπίζω αύριο να έχετε πιο πολλή όρεξη. Έχω κανονίσει να έρθει μια φίλη εδώ και να κάνουμε γιόγκα» τους είπε. Ο Απόλλωνας βόγγηξε.
«Αυτό μας έλειπε τώρα» είπε αλλά η Κλόι δεν έδωσε συνέχεια. Τα παιδιά έφυγαν βιαστικά και εκείνη κοίταξε το κινητό της. Ήταν 20.02. Από στιγμή σε στιγμή θα της τηλεφωνούσε.
«Έφυγαν;» άκουσε τη φωνή του με το που πάτησε το πλήκτρο αποδοχής κλήσης. Δεν ήταν μεγάλος φαν των ευγενικών χαιρετισμών.
«Μόλις» απάντησε κι εκείνη εξίσου κοφτά. Το αφεντικό της προτιμούσε να της μιλάει όταν έλειπαν τα παιδιά για να είναι πιο ελεύθερη να του λέει την αλήθεια.
«Πώς είναι σήμερα;» τη ρώτησε χωρίς περιστροφές. Κάπως έτσι κινούνταν όλες τους οι συζητήσεις όσες μέρες είχαν ξεκινήσει αυτή την καθημερινή επικοινωνία-μαρτύριο.
«Η Άρτεμις είναι λίγο υποτονική. Δεν είναι κάπου καλεσμένη το Σαββατοκύριακο και έχει λίγα νεύρα αλλά δεν το δείχνει. Ο Απόλλωνας…τα ίδια» του είπε.
«Έφαγε;».
«Είχαμε μακαρόνια με κιμά και έφαγε μια πιρουνιά και λίγο παρμεζάνα με μαύρο ψωμί. Η Άρτεμις έφαγε κανονικά» τον ενημέρωσε.
«Με το σχολείο; Κάποια εξέλιξη;» τη ρώτησε.
«Δεν έχουν κάποιο τεστ και διάβασαν για αύριο αλλά δεν έχουν κέφι. Εσείς μιλήσατε ξανά με τον διευθυντή;».
«Ναι. Οι γονείς του άλλου παιδιού δεν έχουν δώσει συνέχεια και έτσι το σχολείο δε θα το τραβήξει άλλο. Αλλά με ενημέρωσαν ότι αν ξαναμπλέξει σε καβγά θα πρέπει να τον αποβάλλουν πιο πολλές μέρες και την τρίτη φορά θα αποβληθεί μόνιμα».
«Κατανοητό» είπε εκείνη σκεπτική. Έτσι έπρεπε να γίνει αλλά δεν της άρεσε που ο Απόλλωνας είχε γίνει αντικείμενο τέτοιων συζητήσεων.
«Ανέφερε κάτι για το περιστατικό; Δεν ξέρω τι να υποθέσω. Κοντεύω να τρελαθώ από τότε που το έμαθα» της είπε για πολλοστή φορά. Τον πίστευε ότι ανησυχούσε αλλά δε συμφωνούσε με τον τρόπο διαχείρισης.
«Δεν είναι ακόμα έτοιμος. Θα μιλήσει όταν θέλει να μιλήσει. Το σέβομαι αυτό. Και εκείνος σέβεται ότι τον περιμένω. Γιατί ξέρει ότι τον περιμένω» του είπε σοβαρά.
«Τι έχω κάνει λάθος;» αναρωτήθηκε εκείνος και για πρώτη φορά κατέβασε την πανοπλία του. Ήταν πραγματικά θλιμμένος. Δεν μπορούσε παρά να τον συμπονέσει.
«Είναι η εφηβεία και ίσως και η απουσία μητέρας και ίσως είμαι κι εγώ λίγο ελαστική και…» το μονόλογό της διέκοψε το γέλιο του.
«Λυπάμαι αν σας έφερα σε τόσο δύσκολη θέση με την απελπισία μου που χρειάστηκε να βρείτε ψεγάδι στον εαυτό σας» συνέχισε να γελάει. Γέλασε κι εκείνη με το σχόλιό του.
«Δε θεωρώ ότι είμαι τέλεια» τον διαβεβαίωσε. «Η δουλειά που κάνω συνεχώς με φέρνει αντιμέτωπη με τις αποτυχίες μου. Ξέρω λίγο καιρό τον Απόλλωνα αλλά αυτό που έγινε το νιώθω και δική μου ευθύνη».
«Αν συμβεί τίποτα μη διστάσετε να μου τηλεφωνήσετε» της είπε. «Αλλιώς, μιλάμε αύριο στις 20.00».
«Σχετικά με αυτό…» προσπάθησε.
«Αύριο στις 20.00 είπα» είπε και το έκλεισε.

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

κεφάλαιο 25-δώρο στα σκουπίδια


Κεφάλαιο 25

Έφυγε. Η Κλόι δεν το πίστευε ότι τελικά θα συνέβαινε, αλλά έφυγε. Γέμισε μια βαλίτσα, τους αποχαιρέτισε όλους με ένα λουκούλλειο γεύμα με καλεσμένους τον φίλο του τον Κώστα και την οικογένειά του, καθώς και όλο το προσωπικό του σπιτιού, πήρε και τον Βασίλη μαζί του για μερικές μέρες μέχρι να τακτοποιηθεί, και έφυγε. Δεν μίλησαν πολύ μετά από εκείνο το βράδυ και ίσως έτσι ήταν για καλύτερα. Δεν είχε κάτι να του πει και προφανώς ούτε κι εκείνος. Όλο αυτό ήταν τόσο μπερδεμένο. Δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί καθαρά και να αξιολογήσει την κατάσταση.
Εντωμεταξύ προέκυψαν διάφορα μέσα στις πρώτες δέκα μέρες της απουσίας του. Ο Απόλλωνας έμπλεξε σε έναν καβγά στο σχολείο και αποβλήθηκε για μία μέρα. Αν και δεν ήταν εκείνος που υποκίνησε το περιστατικό, η Κλόι τον έβαλε τιμωρία για μία βδομάδα να μην παίξει βιντεοπαιχνίδια και να μη βγει βόλτα. Δε φάνηκε να τον πειράζει. Το μόνο που τον πείραξε ήταν που του στέρησε και το κινητό.
Η Άρτεμη είχε πάρει δύο απανωτά Β σε τεστ γαλλικών. Η Κλόι δε μιλούσε γαλλικά και δεν μπορούσε να τη βοηθήσει και ίσως έπρεπε να σκεφτούν την πιθανότητα να βρουν κάποια καθηγήτρια για μερικά μαθήματα. Αλλά δεν ήθελε να του τηλεφωνήσει και να τον ρωτήσει. Δεν ήταν έτοιμη να ακούσει τη φωνή του.
Ο κύριος Τόμας πέρασε μια άσχημη ίωση και έμεινε τρεις μέρες στο κρεβάτι. Η Κλόι αναγκάστηκε να μαγειρέψει 2 φορές για τα παιδιά μιας και τα κορίτσια στο σπίτι ήταν πολύ απασχολημένα με την καθαριότητα μιας. Μέσα σε όλα, είχε σπάσει ένας σωλήνας και είχαν πλημμυρίσει στο πάνω μπάνιο. Γενικά όλα πήγαιναν κατά διαβόλου. Λες και πήρε μαζί του κάθε θετική ενέργεια.

Το μόνο ευχάριστο ήταν ότι ο αδερφός της είχε πάρει άριστους βαθμούς και ήταν σχεδόν σίγουρο ότι θα έσκιζε στις εξετάσεις. Το μέλλον του προδιαγραφόταν λαμπρό και θα έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να τον βοηθήσει. Κι ας έπρεπε να καταπνίγει όσα σκέφτεται και όσα ένιωθε. Ο αδερφός της και η μητέρα της άξιζαν κάθε θυσία. 

Είχε βγει μια βόλτα στην παλιά πόλη για να αγοράσει λίγα μπισκότα και φρέσκα φρούτα για το σπιτάκι όταν το βλέμμα της τράβηξε μια βιτρίνα με είδη δώρων. Ανάμεσα σε διάφορα υπέροχα αντικείμενα, είχε μια κασετίνα βελούδινη με μαύρα μολύβια με μηνύματα πάνω. Μηνύματα σχετικά με το σχέδιο και την αρχιτεκτονική. Ενστικτωδώς ακούμπησε το δώρο του γύρω από το λαιμό της. Συλλάμβανε τον εαυτό της να το κάνει πολύ συχνά. Μπήκε στο κατάστημα και αγόρασε τα μολύβια χωρίς να το σκεφτεί πολύ. Δεν ήξερε αν θα του τα έδινε ποτέ και σε τι περίσταση, αλλά δεν ήθελε να τα αφήσει εκεί, και να τα πάρει κάποιος άλλος.

Το κινητό της δονήθηκε στην τσέπη της την ώρα που έβγαινε από τα κατάστημα με κατεύθυνση την κεντρική πλατεία. Εκεί κάπου είχε κλειδώσει το ποδήλατό της. Είχε φοβερό κρύο αλλά απολάμβανε αυτή τη βόλτα. Ο αριθμός στην οθόνη ήταν άγνωστος. Το σήκωσε.
«Παρακαλώ;» είπε αλλά κανείς δεν απάντησε. Άκουγε ένα βουητό. Μάλλον ήταν λάθος.
«Παρακαλώ;» επανέλαβε μερικές φορές. Λίγο πριν το κλείσει, άκουσε μια οικεία φωνή. Αλλά και μαγική ταυτόχρονα.
«Δεσποινίς Σενέλ, ελπίζω να μη σας ενοχλώ» της είπε το αφεντικό της, και πριν προλάβει καν να του απαντήσει συνέχισε να τη βομβαρδίζει. «Κατ’ αρχήν καλά είμαι, σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον. Και επίσης, το γεγονός ότι λείπω δε σημαίνει ότι δεν πρέπει να ενημερώνομαι για την πορεία των παιδιών. Ο κύριος Τόμας με ενημέρωσε και ελπίζω να υπερέβαλε, ότι ο Απόλλωνας πήρε αποβολή; Και δε με ενημερώσατε;» της φώναξε. Η Κλόι έμεινε να κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα το χέρι της  που κρατούσε το σακουλάκι με το δώρο. Ο άνθρωπος είχε θράσος. Και τι της είχε πει ακριβώς στην αρχή; Ότι έπρεπε να τον πάρει να τον ρωτήσει αν είναι καλά; Αν είναι δυνατόν. Θα ήταν κάτι τέτοιο πρέπον; Τι ήταν; Φιλαράκια;
«Δεν υπερέβαλε. Ο Απόλλωνας πήρε ημερήσια αποβολή επειδή ενεπλάκη σε έναν τσακωμό. Δεν έφταιγε αυτός. Με διαβεβαίωσε και τον πιστεύω».
«Αυτό πότε συνέβη; Γιατί δεν ενημερώθηκα;» συνέχισε να φωνάζει.
«Συνέβη πριν από τέσσερις μέρες και δεν σας ενημέρωσα γιατί έκρινα ότι είναι και αυτό ένα από τα πράγματα που έπρεπε να χειριστώ προσωπικά».
«Κακώς κρίνατε» της είπε. Κι εσείς κακώς φύγατε, σκέφτηκε να του πει. Συγκρατήθηκε.
«Με συγχωρείτε. Δεν είναι ότι σας παρακάμπτω, αλλά διαχειρίζομαι εδώ και καιρό διάφορες κρίσεις με τα παιδιά και δε θέλω να σας απασχολώ» δικαιολογήθηκε."Είναι η γραμμή του κυρίου Τόμας. Αυτός με παρότρυνε να μην το κάνω και αυτή τη φορά. Τώρα γιατί σας ενημέρωσε εκείνος, πρέπει να το συζητήσετε μαζί του". Είχε δίκιο εν μέρει, αλλά και άδικο.
«Μπορείτε να με απασχολείτε όσο θέλετε για τα παιδιά μου, δεσποινίς! Ειδικά για κάτι τόσο σοβαρό. Μίλησα και με τον μικρό. Δε με νοιάζει τι λέει και αν φταίει. Δεν ανέχομαι να είναι βίαιος. Ελπίζω να είστε κι εσείς εξίσου αυστηρή».
«Αν ισχύει ότι προσπάθησε να υπερασπιστεί ένα φίλο του τότε ίσως δε μιλάμε για βία».
«Χτύπησε κάποιον;».
«Όχι ακριβώς, αλλά…»
«Τι αλλά; Έπρεπε να καλέσει βοήθεια. Όχι να ανταλλάζει γροθιές σαν μποξέρ. Ο γιος μου! Πού τα είδε αυτά απορώ!» αναρωτήθηκε.
«Είναι έφηβος. Δεν ελέγχει καλά την κρίση και τον θυμό του. Εδώ υπάρχουν ενήλικες που δεν μπορούν να το κάνουν» είπε, λίγο πιο ειρωνικά από όσο σκόπευε.
«Παρακάμπτω το σχόλιο και επανέρχομαι στο πρόβλημα. Είμαι πραγματικά απογοητευμένος από τον γιο μου. Θέλω να είστε αυστηρή. Το ίδιο θα είμαι κι εγώ. Δεν πρέπει να καταλάβει ότι επιτρέπεται να φέρεται έτσι. Η δουλειά σας είναι να του διδάξετε τη σωστή συμπεριφορά» την αποτελείωσε.
«Και η δική σας ποια είναι; Να λείπετε;» τον ρώτησε. Δεν κρατήθηκε. Πραγματικά δεν κρατήθηκε.
«Πώς τολμάτε να μου μιλάτε έτσι;» τη ρώτησε. Τον άκουγε να βράζει. «Πάλι τα ίδια;».
«Ελπίζω το περιστατικό βίας να ήταν τυχαίο γεγονός και μεμονωμένο. Ελπίζω να μην είναι απλά η έκφραση άλλων, πιο σκοτεινών συναισθημάτων που μπορεί να νιώθει το παιδί» του είπε.
«Όπως;» την παρότρυνε.
«Εγκατάλειψη, μοναξιά, θυμό» τον πυροβόλησε.
«Δικαιολογίες» είπε εκείνος μετά από μια τεταμένη σιωπή.
«Διαχειρίζομαι την κρίση όπως μπορώ και αν έχετε κάποια καλύτερη ιδέα, μπορείτε να έρθετε να τη συζητήσουμε από κοντά» τον προκάλεσε ξανά.
«Έχω μια καλύτερη ιδέα» τον άκουσε να χαμογελάει. «Από σήμερα και για όσες μέρες θα λείπω, κάθε μέρα στις 20.00 θα μιλάμε στο τηλέφωνο και θα με ενημερώνετε αναλυτικά για την πορεία των παιδιών. Καλή συνέχεια και λιγότερη γλώσσα την άλλη φορά» της είπε και το έκλεισε.
 
 

Τετάρτη, 20 Φεβρουαρίου 2019

κεφάλαιο 24-κ η ατμοσφαιρα ηλεκτρισμενη


 Κεφάλαιο 24

«Λυπάμαι που σας το ανακοινώνω τόσο απότομα, αλλά πρέπει να γυρίσω στη δουλειά μου» της εξήγησε όταν έμειναν μόνοι. Θα έλεγες ότι ο τόνος του ήταν σχεδόν απολογητικός, αν δεν ήξερες τη φύση της σχέσης τους. Είχαν δειπνήσει σε μια αμήχανη σιωπή και στη συνέχεια της είχε ζητήσει να συζητήσουν κατ’ ιδίαν. Τα παιδιά είχαν αποσυρθεί στα δωμάτιά τους και εκείνοι βρίσκονταν στην βιβλιοθήκη. Κάθονταν σε δύο αντικριστές δερμάτινες πολυθρόνες και εκείνος έπινε κόκκινο κρασί. Εκείνη δεν είχε όρεξη για τίποτα. Κρατούσε ένα ποτήρι που της είχε προσφέρει, αλλά δεν είχε προσέξει καν τι είχε μέσα. «Να ρίξω μερικά κούτσουρα γιατί η φωτιά πάει να σβήσει» είπε απότομα και σηκώθηκε. Αναμόχλευσε λίγο τα ξύλα στο τζάκι και πρόσθεσε ένα ακόμα. Ο χώρος φώτισε απότομα. Η Κλόι περίμενε υπομονετικά. Δεν ήξερε τι να πει και τι να κάνει άλλωστε.
«Ελπίζω να συνεχίσετε να προσέχετε τα παιδιά εν τη απουσία μου» είπε χαμογελαστός εκείνος όταν ξανακάθισε απέναντί της, σε μια προσπάθεια να προωθήσει τη συζήτηση.
«Φυσικά, κύριε. Θα συνεχίσω να φροντίζω τα παιδιά όσο καλύτερα μπορώ» τον διαβεβαίωσε και αυτό σκόπευε να κάνει. Αυτό είχε προσληφθεί να κάνει. Και της άρεσε η δουλειά της.
«Θα πρέπει να συνεννοηθούμε για μερικά πράγματα πριν φύγω» της είπε. Η Κλόι έσμιξε τα φρύδια. Δεν είχε ιδέα τι σκόπευε να της πει. «Να κανονίσουμε μερικά οικονομικά θέματα που αφορούν στην πρόσληψή σας, να αποφασίσουμε αν τα παιδιά θα πάνε σε κάποια κατασκήνωση στην Αγγλία το καλοκαίρι, να κανονίσουμε το χριστουγεννιάτικο τραπέζι και….»
«Τι είπατε;» είπε η Κλόι. Κόντεψε να πνιγεί. «Δε…δε θα είστε εδώ για τις γιορτές;». Πήρε βαθιές ανάσες. Μία, δύο, τρεις…
«Ποτέ δεν είμαι εδώ τις γιορτές. Και φέτος τα πράγματα έχουν μείνει πίσω. Δεν ωφελεί να φύγω τέλη Νοεμβρίου και να ξαναγυρίσω σε μερικές βδομάδες» την ενημέρωσε. Έτσι απλά. Την έκανε έξω φρενών και γενικά ήταν ένα συγκρατημένο άτομο. Πώς το κατάφερνε τόσο εύκολα;
«Μα η Ιταλία είναι δίπλα. Αν πάρετε το ελικόπτερο θα είστε εδώ σε δύο ώρες. Δεν μπορεί να μην έρθετε να περάσετε τις γιορτές με τα παιδιά σας» προσπάθησε. Για χάρη των παιδιών βέβαια.
«Τα παιδιά έχουν συνηθίσει στην απουσία μου».
«Μα είναι γιορτές! Νομίζετε ότι με ένα δώρο θα γεμίσει το κενό της απουσίας σας;»
«Δεν εξέφρασαν κάποιο παράπονο. Έχουν γλώσσα αν θυμάμαι καλά» της χαμογέλασε! Ο θρασύτατος.
«Δεν θα το εξέφραζαν ποτέ σε εσάς».
«Μήπως το εξέφρασαν σε εσάς;» την προκάλεσε.
«Όχι αλλά….»
«Ξέρουν ότι είναι σημαντική δουλειά. Θέλω να τους δίνω ένα θετικό παράδειγμα. Τα παιδιά έχουν μάθει στην αξία της προσπάθειας».
«Και την αξία της οικογένειας πότε θα τη μάθουν;» είπε και δαγκώθηκε. Δυστυχώς με αυτή τη σειρά.
«Μιλάτε πολύ,,,παθιασμένα, δεσποινίς» της είπε κοφτά. Την κοίταξε για λίγο αλλά δε σταμάτησε. «Δεν το συνηθίζετε» πρόσθεσε. Η Κλόι προσπάθησε να ηρεμήσει τις σκέψεις της και να ελέγξει τα λόγια που έβγαιναν από το στόμα της. Μάταια.
«Είναι επειδή θεωρώ όλο αυτό τελείως άδικο για τα παιδιά».
«Βάζετε τα παιδιά ασπίδα» της είπε και την άφησε για λίγο βουβή. Τι συζητούσαν ακριβώς;
«Ο Απόλλωνας και η Άρτεμη δεν θα εξέφραζαν ποτέ ανοιχτά πώς νιώθουν. Έτσι έχουν συνηθίσει. Να μην ανοίγονται. Ακόμα και σε μένα. Αλλά σίγουρα δεν απολαμβάνουν αυτή την κατάσταση. Δεν μπορεί να μην είδατε πόσο άλλαξαν στο διάστημα που μείνατε μαζί μας. Μαζί τους» διόρθωσε γρήγορα αλλά όχι αρκετά γρήγορα. Ανασήκωσε τα φρύδια του.
«Επαναλάβατε, παρακαλώ» την προέτρεψε.
«Τα παιδιά δεν εκφράζονται αλλά θα τα πειράξει αν φύγετε και ειδικά αν λείπετε τις γιορτές».
«Τα παιδιά» επανέλαβε εκείνος.
«Τα παιδιά» επανέλαβε και εκείνη. Τον κοίταξε. Την κοίταξε. Δε μιλούσε κανείς. Αλλά λέγονταν πολλά.
«Υπάρχει κάτι άλλο που πρέπει να λάβω υπόψη μου;» τη ρώτησε τελικά. Η Κλόι δεν απάντησε αμέσως. Εκείνος περίμενε.
«Νομίζω πως έχω πει όσα θα ήθελα» ψέλλισε αδύναμα η Κλόι.
«Καλώς, δεσποινίς» είπε το αφεντικό της. Η Κλόι τον κοίταξε φευγαλέα. Έδειχνε σκεπτικός. Δεν ήταν και σίγουρη όμως. Ίσως ήταν και κάτι άλλο. Σηκώθηκε όταν κατάλαβε ότι η συζήτηση είχε φτάσει στο τέλος της. Εκείνος της έτεινε το χέρι. «Θα σκεφτώ όσα μου είπατε» της είπε βλοσυρός. «Και όσα δε μου είπατε» συμπλήρωσε αθόρυβα ενώ εκείνη έκλεινε την πόρτα της βιβλιοθήκης πίσω της.

Αποτέλεσμα εικόνας για thomas beaudoin

Τετάρτη, 13 Φεβρουαρίου 2019

κεφάλαιο 23-έπεσε δουλειά


Η ζωή επέστρεψε στους φυσιολογικούς της ρυθμούς και αυτό έδωσε στην Κλόι την ευκαιρία να πάρει μια ανάσα και να ανασυνταχθεί. Μετά από εκείνη τη νυχτερινή επίσκεψη, αποσυντονίστηκε τελείως. Είχε χάσει την ικανότητά της να συγκεντρώνεται και σκεφτόταν συνέχεια αυτό που φορούσε γύρω από το λαιμό της. Έπιανε τον εαυτό της να το αγγίζει αφηρημένη. 
"Κλόι, άκουγες τίποτα;" άκουσε τον Απόλλωνα να λέει και αναγκάστηκε να σταματήσει να σκέφτεται για άλλη μια φορά πράγματα άσχετα με τη δουλειά της. Ο Απόλλωνας κάτι της έλεγε και εκείνη είχε πάλι αφαιρεθεί. Αυτό ήταν ανεπίτρεπτο. 
"Συγγνώμη, κάτι σκεφτόμουν" είπε ειλικρινά και κοκκίνισε. "Πες μου πάλι. Θα πάτε μια σχολική εκδρομή και σας ζήτησαν να ετοιμάσετε μια παρουσίαση για όσα πρόκειται να δείτε. Σωστά;" μέχρι εκεί είχε ακούσει.
"Ναι, αλλά μετά είπα ότι βαριέμαι να το κάνω και ότι θα σου ήμουν ευγνώμων αν το κάνεις εσύ" της χαμογέλασε με ένα αστραφτερό χαμόγελο που είχε δει σε άλλον έναν άνθρωπο μόνο. "Σε παρακαλώ" της είπε ικετευτικά και ένωσε τις παλάμες του σε ικεσία.
"Δε θα σου πάρει πάνω από 1 ώρα να συλλέξεις τα στοιχεία αν σε βοηθήσω και θα κάνουμε ένα powerpoint. Σιγά την υπόθεση. Από το να με παρακαλείς γονυπετής, καλύτερα να ανασκουμπωθείς, Απόλλωνα" του είπε αυστηρά. Ο μικρός χαμογέλασε και πάλι.
"Δεν κατάλαβα λέξη αλλά υποθέτω ότι σημαίνει ότι δε θα με βοηθήσεις" της είπε και η Κλόι γέλασε. Η Άρτεμις εντωμεταξύ διάβαζε για ένα τεστ γεωγραφίας και σε κάθε παράγραφο βογγούσε. Μισούσε αυτό το μάθημα επειδή η δασκάλα της ήταν πολύ αυστηρή. Η Κλόι βοηθούσε όσο μπορούσε αλλά οι απαιτήσεις της γυναίκας ήταν καμιά φορά παράλογες. Η Άρτεμις είχε εύθραυστη ψυχολογία και έκανε ένα βήμα μπροστά και δύο πίσω. 
"Καμιά φορά νιώθω ότι αν δεν ήμουν εγώ εδώ δε θα διαβάζατε καθόλου" τους είπε.
"Θα παίζαμε βιντεοπαιχνίδια όμως" είπε ο Απόλλωνας με το γνωστό οξύ του τόνο.
"Και αυτό πώς ακριβώς θα σε βοηθήσει σε δέκα χρόνια από τώρα που θα ψάχνεις για δουλειά;" επέμεινε η Κλόι για εκατοστή φορά. Το είχαν συζητήσει πολλές φορές αυτό το θέμα. Ο Απόλλωνας δεν είχε καμιά ανασφάλεια σχετικά με το μέλλον, κάτι που δυστυχώς πήγαζε από την αντίληψή του ότι το μέλλον του ήταν στρωμένο με ροδοπέταλα λόγω της οικονομικής τους επιφάνειας και των γνωριμιών του πατέρα του και των παππούδων του στην Αγγλία.
«Μπορεί να γίνω προγραμματιστής βιντεοπαιχνιδιών. Δεν ξέρεις ποτέ» της είπε αν και ήξερε καλά ότι η Κλόι δεν περίμενε ποτέ να τον δει σε μια τέτοια θέση. Ο Απόλλωνας δεν είχε κάποια ιδιαίτερη κλίση στους υπολογιστές. Μόνο έπαιζε. Δεν ασχολιόταν περεταίρω.
«Δεν μπορώ να ακολουθήσω τον συνειρμό σου οπότε ας το αφήσουμε το θέμα γιατί προσπαθείς να με προκαλέσεις» είπε η Κλόι. «Ας ολοκληρώσουμε επιτέλους το διάβασμά σας μήπως και μας μείνει λίγος χρόνος να πάμε καμιά βόλτα» ξεφύσησε. Ο Βασίλης είχε ελεύθερο το αυτοκίνητο το απόγευμα και ήταν ευκαιρία να πάνε σινεμά ή κάτι τέτοιο όλοι μαζί.
«Δεν γίνεται να βγούμε σήμερα, Κλόι» είπε η Άρτεμη, πάντα διστακτικά. «Ο μπαμπάς φεύγει μεθαύριο και θέλει και απόψε και αύριο το βράδυ να το περάσουμε μαζί» ολοκλήρωσε την πρόταση που έκοψε την καρδιά της Κλόι στα δύο.  Δεν ήταν σίγουρη ότι είχε ακούσει καλά. Ήλπιζε να μην είχε ακούσει καλά.
«Πότε θα φύγει;» ρώτησε όσο πιο φυσικά μπορούσε. Ήλπιζε να μην καταλάβουν τα παιδιά ότι κατέρρεε συναισθηματικά.
«Την Παρασκευή το πρωί» είπε ο Απόλλωνας. «Δεν σου το είπε;».
«Δεν με ενημερώνει για τα σχέδιά του» είπε προσπαθώντας να συγκρατήσει το αίσθημα απόρριψης που την πλημμύριζε. Δεν είχε λόγο να νιώθει έτσι. «Επίσης, έχω να τον δω τέσσερις μέρες. Από τη μέρα που γύρισε. Υποθέτω ότι είναι απασχολημένος και δεν τον ενοχλώ» τους είπε και το εννοούσε.
«Και σε εμάς, μη νομίζεις, χθες το βράδυ το ανακοίνωσε. Λέει ότι θέλει να είναι στα εγκαίνια του έργου του και ότι έχει μείνει πίσω και τα γνωστά του πατέρα» είπε ο Απόλλωνας. Σπάνια το παιδί εξέφραζε ανοιχτά την πικρία του για την απουσία του πατέρα του και αυτή ήταν μια από αυτές.
«Και…το πόδι του;» η Κλόι προσπάθησε από κάπου να πιαστεί αλλά μάταια. Ήξερε ότι τον τελευταίο καιρό κινείτο πολύ πιο άνετα. Φορούσε πια μια ειδική μπότα και δεν είχε ανάγκη από πατερίτσα αλλά σίγουρα ήθελε φυσιοθεραπείες.
«Θα συνεχίσει εκεί τις θεραπείες. Έχει βρει ήδη γιατρό. Ρώτησα και εγώ» είπε η μικρή. Η Κλόι χαμογέλασε νευρικά. Κάτι έπρεπε να κάνει.
«Σε κάθε περίπτωση, ήταν ωραία που έμεινε εδώ τόσο καιρό. Δεν έχει ξαναμείνει τόσο μεγάλο διάστημα. Θα ξανάρθει σύντομα υποθέτω» είπε ο Απόλλωνας ανάλαφρα, αλλά η Κλόι δεν ξεγελάστηκε.
«Μακάρι» είπε η Άρτεμη γλυκά. Τα παιδιά είχαν έρθει κοντά με τον πατέρα τους το διάστημα που είχε μείνει εδώ και ήταν κρίμα που έπρεπε να φύγει αλλά η Κλόι δεν μπορούσε να κάνει κάτι.
«Μου είπε ότι θα σου το ανακοινώσει απόψε, στο δείπνο» είπε ο Απόλλωνας. Η Κλόι είχε να φάει στο σπίτι από τη μέρα που γύρισε το αφεντικό της. Γενικά απέφευγε να πηγαίνει αν δε την καλούσαν. Αλλά το αποψινό, την έβγαλε από τα νερά της.
«Δεν είχα ιδέα. Απορώ γιατί θεωρείτε όλοι δεδομένο ότι δεν έχω κανονίσει κάτι» είπε η Κλόι τάχαμ πειραγμένη.
«Αφού ξέρω ότι τα βράδια πλέκεις» γέλασε ο Απόλλωνας.
«Με ξέρεις πολύ καλά» του τσίμπησε το μάγουλο και προς μεγάλη της έκπληξη δεν τραβήχτηκε. Τα παιδιά τής έφτιαχναν πάντα το κέφι, παρόλο που τώρα ένιωθε μουδιασμένη με τα νέα. Δεν είχε λόγο να νιώθει έτσι. Ούτε να νιώθει τόσο άβολα που θα τον συναντούσε απόψε. Έπρεπε απλά να βρει έναν τρόπο να περιορίσει την εκδήλωση των συναισθημάτων της και όλα θα πήγαιναν καλά. Γύρισε προς το μέρος των παιδιών. Μιλούσαν για κάτι που είχε γίνει στο σχολείο. Έδειχναν ήρεμα. Της άρεσε η παρέα τους. Θα είχε τα παιδιά παρέα όσο θα περίμενε, σκέφτηκε. Γιατί σίγουρα, θα περίμενε.

Σάββατο, 2 Φεβρουαρίου 2019

κεφάλαιο 22-μικρακι αλλα καλο

Κεφάλαιο 22

Δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Φυσικά και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Μια καταιγίδα συναισθημάτων την έκαναν να στριφογυρίζει στο κρεβάτι για αρκετή ώρα μετά. Δεν μπορούσε να βάλει σε τάξη τις σκέψεις της. Τα παράξενα συναισθήματα που ένιωθε κάθε φορά που έβλεπε ή σκεφτόταν το αφεντικό της ήταν ένα μέρος μόνο του προβλήματος. Το άλλο μέρος ήταν το αίσθημα ανεπάρκειας που ένιωθε σε σχέση με εκείνον. Είχε αποδεχτεί ότι ήταν μια απλή κοπέλα, με θετικά χαρακτηριστικά, αλλά δεν είχε αυτή τη…λάμψη που είχαν άλλες γυναίκες. Μέχρι στιγμή ποτέ δεν την ενοχλήσει αυτό. Αλλά τον τελευταίο καιρό ένιωθε πολύ υποδεέστερη, πολύ λίγη και πολύ ανεπαρκής. Αναγνώριζε ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος να νιώθει έτσι και ότι έκανε τη δουλειά για την οποία είχε προσληφθεί με επιτυχία, αλλά δεν μπορούσε να μη σκέφτεται ότι οι άνθρωποι στο κεντρικό σπίτι, μερικά μέτρα μακριά, ήταν μίλια μακριά της.
Αναρωτιόταν τι δώρα είχε φέρει. Υπέθετε κάποιο γκάτζετ για τον Απόλλωνα, μια κούκλα για τη μικρή και ίσως ένα φουλάρι για τη Σεσίλια ή ένα κουτί με σοκολατάκια. Ποιος ξέρει. Θα είχε αφιερώσει χρόνο για όσους αγαπούσε, ίσως και για τον κύριο Τόμας και τα κορίτσια, σίγουρα για τον Βασίλη.  

Ο χαρακτηριστικός χτύπος στην πόρτα της ακούστηκε και πάλι. Τρόμαξε μέσα στη νύχτα. Κοίταξε το ρολόι της. Ήταν περασμένες δέκα. Σηκώθηκε από το κρεβάτι γρήγορα και έσπευσε να ανοίξει.
«Απόλλωνα, τι έγινε πάλι, αγάπη μου;» ρώτησε ενώ άνοιγε την πόρτα αλλά αυτός που την περίμενε από πίσω δεν ήταν ο γιος αλλά…ο πατέρας. Φορούσε μόνο ένα νυχτικό και ένιωθε γυμνή μπροστά του. Το βλέμμα του ταξίδευε φευγαλέα πάνω της αλλά επέστρεψε στα μάτια της.
«Έτσι αποκαλείτε τον γιο μου, δεσποινίς;» της χαμογέλασε. 
«Εμ… μιλάω όπως νιώθω, κύριε» του είπε. Ή μάλλον ψιθύρισε. Η φωνή της δεν έβγαινε. Εκείνος έβγαλε από την τσέπη του μπουφάν του ένα μικρό κουτί και της το έδωσε. Το πήρε στα χέρια της προσεκτικά σαν να κρατούσε βόμβα.
«Αυτό είναι για εσάς» είπε εκείνος ήρεμα. «Είναι από τιτάνιο. Ένα μέταλλο εξίσου ανθεκτικό με το ατσάλι αλλά πολύ πολύ ελαφρύτερο. Καληνύχτα σας» είπε και με μια ελαφριά υπόκλιση χάθηκε μέσα στη νύχτα.

https://www.bocciatitanium.com/en/products/07009-01/?sort_qs=type%3Djewelry%26jewelry-type%3Danhanger%26filter%3Dtrue