Το περιεχόμενο του Blog αποτελεί πνευματική μου ιδιοκτησία και απαγορεύεται ρητά η αναπαραγωγή του χωρίς την άδειά μου και την αναφορά του ονόματός μου.
Αν δω τίποτα στο wattpad θα κινήσω νομικές διαδικασίες.

Τρίτη, 15 Μαΐου 2018

De sas xexasa

Έχω πέσει με τα μούτρα στο ¨Ερωτας στις Κυκλάδες, το οποίο εκδίδεται σύντομα. Έχω πολλά τρεχάματα με τον επιμελητή κλπ. Υπομονή και έλεος ζητώ!

Πιστεύω ότι αρχές Ιουνίου θα ξεκινήσω κάτι.

Σόρρυ!!


Δευτέρα, 16 Απριλίου 2018

Μμμμ

Στειλτε μου τις ιστοριες σας στο paulinanikolidaki@gmail.com

Θα τις ανεβασω ανώνυμα κ θα κανουμε σύσκεψη...🌝🌝🌝

Κυριακή, 15 Απριλίου 2018

ιδέα

Κορίτσια,

αν έχετε κανα λοβ στορι δικο σας (αληθινο), please share! Να κανουμε και κανα σχολιο μέχρι να μου έρθει η επιφοίτηση/έμπνευση

Τρίτη, 10 Απριλίου 2018

κεφάλαιο 63-χαπι εντ





Κεφάλαιο 62

Η διακόσμηση στο μικρό παρεκκλήσι ήταν λιτή αλλά πολύ όμορφη, με λευκές πεόνιες και λιλά κορδέλες. Η Μπριάνα είχε ασχοληθεί με τις λεπτομέρειες με πολλή όρεξη και η Ντάνι είχε αποδειχτεί άψογη παράνυμφη. Ο Κίραν, επίσης, δεν βαρέθηκε ούτε λεπτό με τις ετοιμασίες. Είχε αναλάβει την δεξίωση και τις προσκλήσεις και συμμετείχε ενεργά και σε όσα είχαν αναλάβει τα κορίτσια.
Η Μπριάνα μπήκε στην εκκλησία φορώντας ένα μακρύ λευκό φόρεμα, στενό και πολύ μοντέρνο, κρατώντας το μπράτσο του πατέρα της, ο οποίος έλαμπε από χαρά. Ο Κίραν αναστέναξε όταν την είδε, τόσο έντονα, που οι καλεσμένοι ξέσπασαν σε γέλια. Και εκείνος όμως ήταν υπέροχος. Φορούσε ένα σκούρο μπλε κοστούμι, χωρίς γραβάτα, πιστός και αυτός στο πιο κάζουαλ στιλ του. Οι γονείς της Μπριάνα και οι φίλοι τους ήταν όλοι πολύ συγκινημένοι. Αλλά ένα μικρό αγκάθι ενοχλούσε την Μπριάνα. Μια απουσία. Ο Κίραν δεν είχε ιδέα τι τη βασάνιζε και φυσικά δε γνώριζε ότι είχε προσεγγίσει τη μητέρα του. Ίσως ήταν καλύτερα έτσι. Ας μην ήξερε την αλήθεια και πληγωνόταν κι άλλο από τη σκληρότητά της.
«Μπορείς να φιλήσεις τη νύφη» άκουσαν τον ιερέα να λέει και φιλήθηκαν πρώτη φορά ως παντρεμένο ζευγάρι. Δεν πίστευε ότι η ιστορία τους θα είχε χάπι εντ μετά από τόσες φουρτούνες. Ήταν λες και όλες της οι ευχές έγιναν πραγματικότητα.
Χαιρέτισαν με ένα νεύμα τους παρευρισκόμενους , αλλά μια έκπληξη τους περίμενε στην άκρη της αίθουσας. Μια κυρία με μαύρα μεγάλα γυαλιά και ένας γκριζομάλλης κύριος με σκυφτό κεφάλι. «Ραντεβού στο κέντρο τώρα» φώναξε η Μπριάνα και ο κόσμος άρχισε να διαλύεται με κατεύθυνση τα αυτοκίνητά τους. Το ζευγάρι πλησίασε τους καλεσμένους.
«Μητέρα…» ψέλλισε απαλά ο Κίραν.
«Θα μπορούσατε να βάλετε λίγα περισσότερα λουλούδια» είπε κοφτά η κυρία Γουέστμπρουκ. «Και εσύ! Δεν μπορούσες να φορέσεις μια γραβάτα; Μια φορά παντρεύεται ο άνθρωπος» τον μάλωσε. Η Μπριάνα γέλασε λίγο. Η πεθερά της είχε παντρευτεί δύο φορές. «Ελπίζω στο τραπέζι να μη σερβίρετε τίποτα μαρούλια και κοτόπουλα. Θα πεθάνω» έκανε αέρα με τη βεντάλια της.
«Μητέρα, ποιος σου είπε για το γάμο;» ρώτησε ο Κίραν και κοίταξε την Μπριάνα. Εκείνη δεν αντέδρασε.
«Ένα γιο έχω. Λες να μη το μάθαινα;»
«Μήπως έχεις να μας πεις και κάτι άλλο πριν κρίνεις τη διακόσμηση;» γέλασε ο Κίραν. Ευτυχώς δεν την έκανε να νιώσει πιο άβολα από ό,τι ένιωθε. Ο Γουέστμπρουκ εντωμεταξύ παρέμενε βουβός.
«Να…ζήσετε. Και εύχομαι τα παιδιά σας να είναι και αυτά ξεροκέφαλα για να δείτε τη γλύκα» ξεστόμισε η απίστευτη γυναίκα και ο Κίραν και η Μπριάνα ξέσπασαν σε γέλια.
«Δεν ήξερα ότι έχει πλάκα» είπε η Μπριάνα στον Κίραν. Εκείνος χαμογέλασε.
«Δεν έχεις ιδέα» τη διαβεβαίωσε. Ξαφνικά όλοι σώπασαν. Ο κύριος Γουέστμπρουκ άπλωσε το χέρι του προς τον Κίραν.
«Να ζήσετε» είπε απλά και μετά στράφηκε στην Μπριάνα. «Θα έρθουμε και στο δείπνο αν είμαστε ευπρόσδεκτοι» ρώτησε σχεδόν ντροπαλά.
«Στο τραπέζι μας έχουμε άλλες δύο θέσεις» είπε η Μπριάνα. «Της κράτησα μήπως τυχόν και έρθετε στα συγκαλά σας» συμπλήρωσε με κάθε ευθύτητα.
«Δεν έχω συνηθίσει να μου φέρνουν αντιρρήσεις, αλλά…» είπε ο Γουέστμπρουκ και σταμάτησε μερικά δευτερόλεπτα. «Ο Κίραν είναι ο μόνος γιος που έχω. Δεν περίμενα να σταθεί ποτέ απέναντί μου. Δεν το περίμενα, δε μου άρεσε, αλλά τον καταλαβαίνω. Είστε…πολύ ταιριαστοί» είπε σεμνά. Η Μπριάνα χαμογέλασε. «Και απ’ ό,τι μαθαίνω, βάλατε και τη γυναίκα μου στη θέση της. Αυτό θέλει μια κάποια…ικανότητα εκ μέρους σας».
«Ναι εγώ είμαι το πρόβλημα!» πετάχτηκε η κυρία Γουέστμπρουκ. «Ας μην σε είχα απειλήσει με διαζύγιο και θα σου έλεγα αν θα ερχόσουν σήμερα» του είπε.
«Θα ερχόμουν. Απλά ήθελα τον χρόνο μου» τη διαβεβαίωσε.
«Θα τσακωνόμαστε κι εμείς έτσι;» ρώτησε ο Κίραν την Μπριάνα.
«Πολύ φοβάμαι πως ναι» γέλασε η Μπριάνα και τον αγκάλιασε.
Οι γονείς του Κίραν συνέχισαν να τσακώνονται μέχρι τη λιμουζίνα τους, αλλά στο τραπέζι ήταν ευγενέστατοι με όλους. Λίγο κουμπωμένοι, αλλά ευγενέστατοι. Και η μητέρα της με τη μητέρα του Κίραν έπιασαν την κουβέντα για κηπουρική και λουλούδια και συζητούσαν σχεδόν όλο το βράδυ για τις ορχιδέες τους. Παράξενα πράγματα!
«Θαύμα» της ψιθύρισε ο Κίραν κοιτώντας προς το τραπέζι τους. Χόρευαν ένα μπλουζ ενώ σιγά σιγά η δεξίωση έφτανε στο τέλος της.
«Έχουμε όλοι πολύ δρόμο να διανύσουμε» του είπε εκείνη και τον φίλησε.
«Και σε όλο το δρόμο, θα σου κρατάω το χέρι» της ορκίστηκε εκείνος.
«Και εγώ το δικό σου» του ορκίστηκε κι εκείνη και χώθηκε στην αγκαλιά του.



Τρίτη, 3 Απριλίου 2018

κεφάλαιο 62-σκύλα της λύσσαςςςςς


Κεφάλαιο 62
Ήταν κάτι το οποίο έπρεπε να κάνει και αν και έτρεμε στην ιδέα, ήταν πεπεισμένη ότι ήταν το σωστό. Ο καιρός ήταν καλός, αλλά έσφιγγε το σακάκι της γύρω από το σώμα της λες και ήθελε να προστατευτεί από το κρύο. Στην πραγματικότητα φοβόταν αυτό που είχε να αντιμετωπίσει. Για χάρη του Κίραν όμως θα τα έκανε όλα. Την έκανε ευτυχισμένη σε κάθε επίπεδο και αυτό του το χρωστούσε. Κι ας ένιωθε ήδη το πλήγμα στο εγωισμό της. Για χάρη του θα τα έκανε όλα. Ακόμα και να αντιμετωπίσει τον δράκο του παραμυθιού μόνη της.
Τα τακούνια της έκαναν ήχο πάνω στο μαρμάρινο πάτωμα του ακριβού μπιστρό όπου είχε κανονίσει η άλλη γυναίκα να τη συναντήσει, τραβώντας την προσοχή. Αναπόφευκτα τα βλέμματά τους συναντήθηκαν. Εκείνη καθόταν ήδη και την περίμενε. Δεν είχε παραγγείλει ακόμα.
«Καλησπέρα σας» είπε ευγενικά στην γυναίκα και της έτεινε το χέρι όταν πλησίασε το γωνιακό τραπέζι. Η χειραψία ήταν σύντομη, αλλά όχι ιδιαίτερη χλιαρή.
«Είναι καλά ο γιος μου;» ρώτησε αμέσως η κα Γουέστμπρουκ και η Μπριάνα συνειδητοποίησε για πιο λόγο είχε δεχτεί αμέσως να τη συναντήσει! Είχε εκπλαγεί θετικά, αλλά τώρα καταλάβαινε το λόγο. Κάθισε και έβγαλε το σακάκι της. Βολεύτηκε στη βελούδινη πολυθρόνα και κοίταξε τον χώρο τριγύρω.
«Μια χαρά, μην ανησυχείτε» απάντησε γρήγορα. Ήταν ένα πολυτελές μαγαζί, λίγο απόμερο, με φοβερά προσεγμένη διακόσμηση και καλό κόσμο. «Και στην υγεία του και στη διάθεσή του. Βρήκε και δουλειά» συνέχισε να την ενημερώνει ενώ πήρε στα χέρια της τον κατάλογο. Όλα ήταν πανάκριβα αλλά δε σκόπευε να φάει. Θα έπινε μόνο έναν καφέ και θα έβγαινε το βράδυ για φαγητό με την Ντάνι.
«Και τότε σε τι οφείλω την τιμή;» μπήκε αμέσως στο ψητό η κα Γουέστμπρουκ, με το γνωστό οξύ της ύφος. Η Μπριάνα ανατρίχιασε λιγάκι. Τι είχε έρθει να κάνει; Για ποιο λόγο υπέβαλε τον εαυτό της σε αυτό το μαρτύριο; Η γυναίκα ήταν αδιόρθωτη.
«Ήθελα να σας ανακοινώσω ότι παντρευόμαστε» είπε και εκείνη σε εξίσου κοφτό τόνο και απόλαυσε μερικά δευτερόλεπτα το σοκ στο πρόσωπο της μητέρας του Κίραν. Απέκτησε πολύ γρήγορα την αυτοκυριαρχία της όμως. Ή αυτό ή οι ενέσεις μπότοξ την είχαν κάνει πολύ ανέκφραστη. «Και παρόλο που γνωρίζω τη γνώμη σας για εμένα και τη σχέση μας, έκρινα σωστό, εν αγνοία του Κίραν, να σας ενημερώσω ότι η τελετή θα γίνει σε δέκα μέρες και ξέρω ότι ο Κίραν θα ήθελε να είστε αγαπημένοι και να μη λείπετε» είπε χωρίς ανάσα. Ήταν έτοιμη για την απόρριψη οπότε δεν είχε τίποτα να χάσει. Η κα Γουέστμπρουκ χαμογέλασε φευγαλέα. Το πρόσωπό της συσπάστηκε από την προσπάθεια. Λες και έβγαλε το χαμόγελο αυτό από κάποιο σκονισμένο χρονοντούλαπο. Λες και είχε χρόνια να το κάνει.
«Χαίρομαι πολύ. Ο γιος μου κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο. Διέλυσε ένα γάμο που θα του εξασφάλιζε μια ευτυχισμένη ζωή για να παντρευτεί μια απλή κοπέλα;» γέλασε.
«Μια ευτυχισμένη ζωή για εσάς εννοείτε; Γιατί ο Κίραν δε θα ήταν ευτυχισμένος με μια γυναίκα που θα του είχατε διαλέξει εσείς. Ήλπιζα να σας λογικέψω σήμερα. Να σας πω ότι ξέρω ότι δεν με αποδέχεστε αλλά δε θέλω να λείπετε από το γάμο του Κίραν».
«Δεν μπορώ να εμφανιστώ σε ένα γάμο που δεν εγκρίνω».
«Αν αργότερα αλλάξετε γνώμη όμως, δε θα υπάρχει γυρισμός» είπε η Μπριάνα αποστομωτικά. «Θα έχετε χάσει το γάμο του μοναχοπαιδιού σας!» της θύμισε. Η Γουέστμπρουκ έμεινε για λίγο αμίλητη.
«Θα έχουμε κάπου στους 100 καλεσμένους. Θα είναι σχετικά μικρός γάμος, κυρίως με φίλους, αλλά και με λίγους συγγενείς. Θα έρθει η οικογένειά μου και η πλευρά του πατέρα του Κίραν. Δε νομίζω ότι θα αναρωτηθεί κανείς αν λείψετε. Αλλά θέλω να είμαι σίγουρη ότι ξέρετε ότι θα σας περιμένω. Όχι για εμένα, αλλά για τον Κίραν. Μπορεί να το παίζει σκληρός, μπορεί να επιλέγει εμένα, πάνω από όλους και όλα, αλλά είναι δύσκολο να ξέρεις ότι ζει η μητέρα σου μερικά χιλιόμετρα μακριά και δεν είναι παρούσα στο γάμο σου απλά και μόνο επειδή είναι ξεροκέφαλη».
«Πώς τολμάς;» ψιθύρισε εκνευρισμένη η γυναίκα αλλά η Μπριάνα δεν έκανε πίσω.
«Δεν υπάρχει λόγος να λείπετε».
«Ο άντρας μου δε θα έρθει».
«Ελάτε μόνη σας».
«Αυτό είναι αδύνατο! Θα είναι σκάνδαλο στον κύκλο μας!».
«Ο κύκλος σας είναι ψεύτικος και αποτελείται από δήθεν άτομα αν κρίνουν κάτι τέτοιο. Εγώ είπα αυτό που ήθελα να πω» σηκώθηκε, αλλά όχι απότομα, ώστε να μην τραβήξει τα βλέμματα. Δεν είχε προλάβει να παραγγείλει καν. Καλύτερα ίσως. «Όλα έχουν πάρει το δρόμο τους και ο γάμος μας θα είναι υπέροχος, είστε δεν είστε εκεί. Αλλά εγώ ένιωσα την ανάγκη να σας καλέσω. Εσείς έχετε απλά να διαλέξετε ανάμεσα στον εγωισμό και το μητρικό σας φίλτρο. Καλό απόγευμα να έχετε» χαμογέλασε, πήρε την τσάντα της στο χέρι και έφυγε με την αίσθηση ότι είχε νικήσει τη μάχη.

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

κεφάλαιο 61- να έρθει η μητέρα στον γάμο;


Κεφάλαιο 61

Τα γενέθλια του Στίβεν είναι πάντα ευκαιρία για τρελό ξεφάντωμα στο μπαρ. Οι περισσότεροι πελάτες σήμερα είναι και φίλοι μας και το μπαρ έχει πάρει φωτιά. Ο Στίβεν φτιάχνει τα πιο περίπλοκα κοκτέιλ, η Άννα σερβίρει και η Χάριετ φέρνει ποτά στο μπαρ από την αποθήκη και καθαρά ποτήρια από την κουζίνα. Οι ρυθμοί είναι θεότρελοι.
«Τέλειο!» μουγκρίζει με ευχαρίστηση η Ντάνι, όταν μας φέρνουν ένα κοκτέιλ με τόσο εντυπωσιακό χρώμα που όλοι το φωτογραφίζουμε. Είμαστε μια παρέα δέκα ατόμων και δεν έχουμε σταματήσει λεπτό να γελάμε και να συζητάμε περί ανέμων και υδάτων. Πιο πολύ από όλα απολαμβάνω το πόσο χαλαρός είναι ο Κίραν. Κανείς δεν τον έκανε να νιώσει άβολα μετά την επιστροφή του και ο Πίτερ τον χαιρέτισε συγκρατημένα μεν, αλλά φιλικά.
«Κάποιος να φέρει μια βότκα!» ακούμε τον Στίβεν να φωνάζει και κοιτάμε προς το μπαρ. Με το ένα χέρι σερβίρει ένα ποτό και με το άλλο διαλέγει μια φλούδα λεμόνι για ντεκόρ.
«Δεν είναι σωστό να δουλεύει τόσο σκληρά στα γενέθλιά του» μου ψιθυρίζει ο Κίραν και του γνέφω καταφατικά. Είναι αλήθεια ότι κάνει ό,τι μπορεί για να  περάσουμε καλά αλλά μάλλον χρειάζεται άλλο ένα ζευγάρι χέρια. «Πάμε;» προτείνει και μου κόβεται η ανάσα. Γυρίζω και τον κοιτάζω τόσο σοκαρισμένη που κάποιος εξωτερικός παρατηρητής θα έβγαζε το συμπέρασμα ότι μου είχε πει κάτι συνταρακτικό. Αλλά κάτι τέτοιο ήταν.
«Εσύ…εγώ; Να…βοηθήσουμε;» ψελλίζω. Δεν ξέρω τι είναι πιο τρελό.  Εκείνος πίσω από την μπάρα ή εγώ;
«Μην δείχνεις τόσο σοκαρισμένη. Μπορώ να κόψω μερικά λεμόνια και να σκουπίσω μερικά ποτήρια!» λέει δήθεν προσβεβλημένος. «Αλλά για να είμαι ειλικρινής, περίμενα να με βγάλεις από τη δύσκολη θέση και να το κάνεις εσύ!». Τον κοιτάω εμβρόντητη.
«Μου φαίνεται τρελό να μου το προτείνεις εσύ, αλλά θα το κάνω!» λέω και μπαίνω πίσω από την μπάρα. Ο Στίβεν μού κλείνει το μάτι και δεν κρύβει την ευχαρίστησή του.
«Πήγαινε να μιλήσεις κι εσύ με τους φίλους σου και αναλαμβάνουμε εμείς για λίγο» τον παροτρύνω. Δε χρειάζεται δεύτερη φορά. Πετάει την ποδιά σε μια άκρη και με αφήνει μόνη με τα κορίτσια. Οι παραγγελίες είναι πολλές αλλά οι περισσότερες απλές. Δουλεύω απερίσπαστη και ο Κίραν κάθεται σε ένα σκαμπώ στο μπαρ και με παρακολουθεί χαμογελαστός.
«Δεν περίμενα ποτέ ότι θα με βλέπεις να δουλεύω εδώ και θα χαμογελάς» του είπα ενώ σέρβιρα ένα ουίσκι με πάγο. «Και μάλιστα θα ήταν και δική σου ιδέα να το κάνω!».
«Θέλω να πιστεύω ότι έχω αλλάξει λίγο κοσμοθεωρία» μου λέει συνεχίζοντας να χαμογελάει, αλλά νιώθω ότι κάτι χάνω. Δείχνει λίγο πιο νευρικός. Σαν κάτι να σκέφτεται. «Επηρεάστηκα και λυπάμαι. Φυσικά και δεν θεωρώ μεμπτό να δουλεύεις εδώ μέσα. Θεωρώ ότι μπορείς να κάνεις πολλά πράγματα και είμαι ευτυχισμένος όταν είσαι εσύ ευτυχισμένη. Αν θες να δουλέψεις σε μπαρ μόνιμα, θα σε στηρίξω. Αν θες να το κάνεις περιστασιακά, πάλι θα σε στηρίξω. Αν θες να τα παρατήσεις όλα και να ξεκινήσεις…ζωγραφική, και πάλι θα είμαι πλάι σου».
«Δεν έχω ταλέντο στη ζωγραφική» σουφρώνω τη μύτη μου και σκαρφαλώνοντας στην μπάρα του δίνω ένα πεταχτό φιλί στα χείλη. Ακούω τη Χάριετ να με φωνάζει στην κουζίνα. Κάνω νόημα στον Κίραν να με περιμένει ένα λεπτάκι. Βοηθάω τα κορίτσια να μεταφέρουν μερικά σφηνοπότηρα. Η Χάριετ επιστρέφει στην κουζίνα και η Άννα πάει να σερβίρει. Με την άκρη του ματιού μου βλέπω τον Στίβεν να διασκεδάζει και χαίρομαι για αυτό.
Απόλυτα συγκεντρωμένη καθαρίζω τον πάγκο γιατί επικρατεί πανικός, αλλά όταν σηκώνω το βλέμμα μου προς τον Κίραν μετά από μερικά λεπτά, μια έκπληξη με περιμένει στον πάγκο. Μπροστά του, και ανάμεσά μας, βρίσκεται ένα μαύρο βελούδινο κουτί. Τον κοιτάω μπερδεμένη. Οι φίλοι μας ρίχνουν κλεφτές ματιές προς το μέρος μας. Νιώθω ότι κάτι μου διαφεύγει.
«Κίραν…τι είναι αυτό;» τον ρωτάω. Ο χρόνος έχει σταματήσει, το μπαρ είναι άδειο στα μάτια μου. Δεν ακούω μουσική. Μόνο την καρδιά μου να χτυπάει. Είμαστε μόνοι εκείνος και εγώ. Και με κοιτάει με τόση αγάπη που τα μάτια μου κοντεύουν να βουρκώσουν.
«Σκέφτηκα ένα εκατομμύριο ρομαντικά μέρη για να το κάνω. Αλλά σκέφτηκα ότι ο συμβολισμός εδώ μέσα είναι αξεπέραστος. Είναι το μέρος που στάθηκε ο λόγος για να μας χωρίσει. Η ξεροκεφαλιά μου. Οι προκαταλήψεις. Τώρα είμαι εδώ και έχουν αλλάξει τόσα, και δεν υπάρχει κάτι που να μπορεί να μπει ανάμεσά μας».
«Καταλαβαίνω αλλά…»
«Άνοιξέ το» με παροτρύνει και το κάνω. Βιαστικά και άκομψα, σαν παιδί που σκίζει το πρωτοχρονιάτικο παιχνίδι του. Δεν είναι ένα ζευγάρι σκουλαρίκια, ούτε ένα βραχιόλι. Είναι αυτό που ήλπιζα να είναι. Ένα υπέροχο μονόπετρο. Έτσι όπως θα το διάλεγα εγώ. Το πόσο με ξέρει με συγκινεί. Είναι από ροζ χρυσό και έχει ένα απλό δέσιμο και ένα απαλό ροζ διαμάντι. Το φοράω χωρίς δεύτερη σκέψη. Μου εφαρμόζει τέλεια.
«Να υποθέσω ότι δέχεσαι;» με κοιτάει όλο αγωνία.
«Εξαρτάται ποια είναι η ερώτηση» τον πειράζω.
«Σου αρέσει να με τυραννάς!» μου γελάει και σηκώνεται. Με μια γρήγορη κίνηση πηδάει επιδέξια πάνω από τον πάγκο και με σφίγγει στην αγκαλιά του. Με φιλάει γλυκά. «Θες να με τυραννάς για πάντα;» με ρωτάει. «Θες να κάνεις πάντα του κεφαλιού σου και εγώ να προσπαθώ να σου βάλω μυαλό; Να δοκιμάζεις νέες συνταγές και να μένουμε νηστικοί τις μισές μέρες της βδομάδας; Να ταξιδεύουμε και να διαβάζουμε μαζί βιβλία στο κρεβάτι τις Κυριακές το πρωί; Θες να γίνεις δική μου για πάντα; Γυναίκα μου;» ρωτάει απανωτά και σε κάθε ερώτηση γνέφω καταφατικά. Το κεφάλι μου πάει να σπάσει. Το ίδιο και η καρδιά μου. Δεν είχα ιδέα ότι σκόπευε να μου κάνει πρόταση. Δεν είχα ιδέα πόσο πολύ το ήθελα.
«Κάθε μέρα που περνάει σε αγαπώ και πιο πολύ. Θα είναι τιμή μου να γίνω γυναίκα σου» του λέω τελικά και με αγκαλιάζει ξανά. Είναι ανακουφισμένος. Δεν μπορεί να μην ξέρει πόσο τον αγαπάω. Τα εμπόδια στο δρόμο μας απλώς δυνάμωσαν την αγάπη μας.
«Δική μου» μου ψιθυρίζει και νιώθω την αγάπη του στο άγγιγμά του, στο φιλί του, στο βλέμμα του.
"Δικός μου" του λέω κι εγώ με τη σειρά μου.